"Το ροκ εν ρολ ακυρώνει από μόνο του κάθε ιδέα περί καθαρότητας"

(κεντρική φωτό: Milo)

Δεν είχα δει live τους Last Drive πριν από εκείνο τον Μάιο του 2007 στο Gagarin. Εντάξει, είχα λιώσει το Blood Nirvana, είχα αγαπήσει το Subliminal, είχα προλάβει να παίξω μουσική σε 5-6 μπαρ της Αθήνας και να περιμένω από το πρώτο τραγούδι του σετ τη στιγμή που θα βάλω το "Have Mercy", είχα διαβάσει/ακούσει/συμπεράνει ότι οι Last Drive είναι κάτι το ίδιο μεγάλο για την καλή ελληνική μουσική με τις Τρύπες για παράδειγμα. Αυτά.

Τα δευτερόλεπτα που ο Alex K και οι Last Drive έπαιζαν την πρώτη live νότα τους μετά από μια 10ετία+, δεν άκουγα τίποτα. Έβλεπα μόνο κάτι χαμόγελα που τρυπούσαν το απαραίτητο για την περίσταση σκοτάδι του stage. Χαμόγελα από πάνω απ' τη σκηνή. Αυτό που θα μου περιέγραφε σήμερα ο Alex ως χαμόγελο μεταξύ "χαράς και ηλιθιότητας". Οι Last Drive ήταν πίσω -λες και έλειψαν ποτέ- και ο κόσμος έβλεπε μια από τις χιλιάδες στραβωμένες χορδές αυτού του σύμπαντος επιτέλους να ισιώνει.

Τον Μάιο του 2012, σε ένα στούντιο στου Ψυρρή, ο Alex K, ο Chris B.I. κι εγώ μπλέξαμε σε μια κουβέντα με δεκάδες "θυμάμαι", κάτι μπίρες, κιλά ταπεινοφροσύνης από τους ίδιους, αναμνήσεις από την "Παραλία Αμπελοκήπων", ένα ξενύχτι με τον Joe Strummer των Clash και μια περιπέτεια στο αεροδρόμιο της Σόφιας.

Οι Last Drive στο Cosmo.gr. Το ίδιο κι ένα τραγούδι τους από το E.P. "News From Nowhere" που θα κυκλοφορήσει στο τέλος του μήνα.

Το "Child Of The Sky" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στο COSMO! (Ό,τι πρέπει για μουσικό χαλί σε ό,τι διαβάσεις παρακάτω)

 

Αφήνουμε τελικά ως κοινωνία πίσω τους κακούς δρόμους (κατά το Bad Roads) στο πολιτικό επίπεδο;

Alex K: Παρά την καταστροφή που βιώνουμε, θεωρώ ότι έχει γίνει κάτι καλό για την ελληνική πραγματικότητα: Η πελατειακή συνθήκη έχει πάψει να λειτουργεί, γιατί δεν έχει τίποτε πια να δώσει. Ήταν ένα καρκίνωμα και τώρα περνάμε –αναγκαστικά- σε μια νέα φάση που απαιτεί μεγαλύτερο βαθμό συνειδητοποίησης-συνειδητότητας της θέσης του καθενός, μαζί με μία σοφία που ελπίζω να έχουμε μαζέψει απ' όλο αυτό το διάστημα της καταστροφής.

Παράλληλα ξεκίνησε και το παιχνίδι του φόβου από τους κυρίαρχους, αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που θέλει πια ο κόσμος είναι να τελειώσει αυτό το μαρτύριο της σταγόνας∙ ότι έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα δεν τον νοιάζει αν θα γυρίσει στη δραχμή, ή ακόμη και πιο πίσω.

Τόσα χρόνια ζούσαμε τη μία πλευρά της κρίσης, τώρα βιώνουμε την άλλη. Πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Φιλαυτία, ιδιοτέλεια, ατομικισμός από τη μία και φτώχεια, πείνα και δυστυχία από την άλλη. Υπήρχε μεγάλος κοινωνικός αποκλεισμός όλα αυτά τα χρόνια, για πολλούς ανθρώπους και το χειρότερο ήταν ότι όλοι έκαναν ότι δεν έβλεπαν. Ψεύτικα όνειρα, περιττές συμβάσεις, απάθεια, μια κοινωνική κινητικότητα χωρίς αιτία, πάνω στα κεφάλια των άλλων.

Chris B.I.: Βλέπεις ότι πλέον ο κόσμος έχει αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά, αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά όσων ψήφισαν Χρυσή Αυγή και ανεβάζουν την ακροδεξιά. Ίσως είναι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με όλο αυτό και ψηφίζουν με εντελώς ευκαιριακά κριτήρια. Αυτοί που τόσα χρόνια έβγαζαν τα δύο μεγάλα κόμματα και οι αναποφάσιστοι που ξαφνικά επειδή δεν θέλουν να ψηφίζουν τα ίδια, ψηφίζουν κάτι άλλο που τους φαίνεται καινούργιο, παραβλέποντας το σκοτάδι απ’ όπου ξεπήδησε.

Φοβάστε ότι κάποιοι από τους 440.000 ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής θα μπορούσαν να ακούν ακόμη και Last Drive;

Alex K: Eίναι δύσκολο να ψηφίζει κάποιος ένα νεοναζιστικό κόμμα και να καταλαβαίνει αυτό που λέμε και το λόγο που ξεκινήσαμε να παίζουμε σαν συγκρότημα. H μουσική η ίδια βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα όσων πρεσβεύουν αυτοί οι άνθρωποι. To ροκ εν ρολ γεννήθηκε μέσα από την πρόσμιξη μαύρου και λευκού, οπότε από τη φύση του ακυρώνει κάθε ιδέα περί καθαρότητας.

Ξανασμίξατε για 2-3 συναυλίες και τελικά εγένετο "Heavy Liquid" και ένα EP που θα κυκλοφορήσει άμεσα. Δημιουργικό το break, έ;

(γέλια)

Alex K: Κατά κάποιο τρόπο τα πράγματα ήρθαν στη θέση τους, γιατί οι Drive ήταν και είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας. Η περίοδος της διάλυσης ήταν πολύ δύσκολη για όλους μας. Το θεωρώ ευτύχημα ότι μας δόθηκε μια ευκαιρία μέσα απ' τη ζωή να τοποθετήσουμε όλο αυτό εκεί που έπρεπε μέσα στον κώδικα του βίου και της κατάστασης μας. Θεωρώ ότι βιώνουμε μια μικρή νίκη κάθε φορά που παίζουμε παρέα. Είμαστε από παιδιά μαζί, με το Χρήστο από την Α' Γυμνασίου.

Είναι κατάκτηση να έχεις τον ίδιο κώδικα με ανθρώπους που ξεκινήσατε μαζί. Και επιβεβαίωση ότι αυτά που μοιραστήκατε είχαν μια βάση ισχυρή.

Έχετε καταλήξει σε κάτι σαν "επίσημους λόγους" για τη διάλυση;

Chris B.I.: Διάφοροι παράγοντες μας έφτασαν εκεί. Ήταν δύσκολη περίοδος για όλους τότε. Υπήρχαν κάποια προσωπικά προβλήματα και γενικότερα μια πεσιμιστική διάθεση όσο αφορούσε τις δισκογραφικές και το μέλλον, γιατί τα πράγματα άλλαζαν κι εμείς δεν μπορούσαμε, σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια, να προχωρήσουμε στο δρόμο που θέλαμε.

Alex K: Εκ των υστέρων πιστεύω ότι τα πράγματα έγιναν όπως έπρεπε. Δεν ξέρω πού θα καταλήγαμε αν συνεχίζαμε για 1-2 χρόνια ακόμα.

Παρότι με το "αντίο" βγάλατε δισκάρα (σ.σ. το Subliminal), που όσοι άκουσαν τότε αποκλείεται να φαντάζονταν ότι θα πάρουν τέτοια τροπή τα πράγματα...

Alex K: Ευχαριστούμε πάρα πολύ, είναι πολύ ωραίο αυτό που λες, γιατί το Subliminal είναι από μια πλευρά ο αγαπημένος μας δίσκος ακριβώς γιατί έγινε σε συνθήκες αποξένωσης για το γκρουπ. Ήμασταν μόνοι μας, νιώθαμε τους παράγοντες και το βάρος της επερχόμενης διάλυσης. Κάναμε το ένα λάθος πάνω στο άλλο. Ο δίσκος ήταν το αντίβαρο, το καλό που βγήκε από όλη αυτή τη δύσκολη ιστορία.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος αυτού που είπες, αυτή ήταν η προσπάθειά μας. Να αποτινάξουμε τη σκιά που βλέπαμε να μας οδηγεί στο "τέλος". Να εξισορροπήσουμε την κατάσταση με το "Subliminal". Είναι ο αντίποδας του "Heavy Liquid" που έγινε σε οικογενειακή ατμόσφαιρα, μέσα σε ένα ξανασμίξιμο που ήταν πολύ όμορφο σαν συναίσθημα.

"Ίσως το δίδαγμα από όλα αυτά είναι ότι πρέπει να περάσεις από τα σκατά για να δεις το φως"

 

Θεωρείτε πια ότι τα χρόνια της διάλυσης ήταν πολλά;

Alex K: Κάποια στιγμή οι Drive είχαν γίνει για μας αυτό που λένε «bigger than life». Ο Paul Cutler (σ.σ κιθαρίστας των Dream Syndicate και παραγωγός δύο δίσκων των Last Drive) μας είχε πει "μάγκες, νοιάζεστε πάρα πολύ για τη μπάντα για να μπορείτε να παίζετε σε αυτή". Aυτό ίσως έχει να κάνει και με το ότι ζούσαμε στην ελληνική πραγματικότητα, γιατί οι Drive ήταν η σχεδία μας και είχαμε αρπαχτεί από πάνω της σχεδόν με απόγνωση.

Αν δεν είχαμε φτιάξει τους Drive και το ροκ εν ρολ, ή θα τρελαινόμασταν ή θα είχαμε άσχημη κατάληξη. Αυτό ισχύει και τώρα ως προς το πρώτο μέρος. Η μουσική φτιάχνει κοινότητες που βοηθούν τους ανθρώπους. Δες αυτό που γίνεται στο ίντερνετ. Σαν να κάνει ο καθένας ένα ραδιόφωνο από μόνος του, ανταλλάσσοντας τραγούδια με τους φίλους του.

Το χαμόγελό σας με το που ανεβήκατε στη σκηνή του Gagarin τον Μάιο του 2007 εξηγεί άψογα τα αμέσως παραπάνω.

Chris B.I.: (γέλια) Ξεκινάμε να παίζουμε και μετά το 1ο-2ο τραγούδι γυρνάει ο Alex και με κοιτάει με ένα χαμόγελο "τι είναι αυτό που ζούμε;".

Alex K: Χαμόγελο μεταξύ χαράς και ηλιθιότητας (γέλια) Είχε όλο αυτό το συναισθηματικό βάρος για μας. Ήταν σαν να δημιουργήθηκε ξανά ένας τόπος που τον νιώθαμε σπίτι μας. Εντάξει, είχαμε και διάφορα άλλα «κουφά» βιώματα, όπως αυτό που μοιραστήκαμε με το Γιώργο (σ.σ. Καρανικόλα) καθώς ανεβαίναμε στη σκηνή, και νιώθαμε ότι τα πόδια μας δεν πατάνε κάτω. Και δέκα ζωές να είχαμε, τη συγκεκριμένη στιγμή δεν θα την ξεχνούσαμε ποτέ.

Chris B.I.: Εκείνη τη στιγμή, δεν καταλάβαινες και πολλά. Τα ένιωθες και τα ζούσες όλα σε πραγματικό χρόνο.

Δεν τα είχες σκεφτεί από πριν. Συναισθηματικά η επανένωση ήταν πολύ μεγάλο πράγμα για μας.

Alex K: Έτσι όπως είχε κλείσει το πράγμα, θεωρούσαμε όλη την ιστορία με το συγκρότημα σαν ένα βάρος που δεν θα έφευγε από τις πλάτες μας ποτέ. Είχαμε την αίσθηση ότι δεν είχαμε χειριστεί σωστά κάτι που αγαπούσαμε. Μια ιστορία που είχε πάει στραβά.

"Yπήρχαν φίλοι στο μεσοδιάστημα που μας έλεγαν πως μόνο αυτό δεν ήταν. Κι εμείς, λες και ήμασταν στη γυάλα μας, δεν θέλαμε να το πιστέψουμε"

Μετά ωρίμασε το πράγμα και με την παρότρυνση των παιδιών από τη Blind Bastard Records, των Ducky Boys και πολλών άλλων, βρεθήκαμε και πάλι μαζί. Τους το χρωστάμε αυτό όπως και στο κοινό που ήρθε στο Gagarin το 2007.

Ήταν οι επόμενοι Μάηδες το ίδιο δυνατοί μέσα σας με αυτόν του '07;

Alex K: Ήταν εξίσου όμορφοι. Νιώθουμε σαν μια οικογενειακή φάση αυτά τα live στο Gagarin. Υπάρχουν γονείς που φέρνουν τα παιδιά τους να μας δουν. Πώς να παίξεις μπροστά τους; Πρέπει να παίξεις καλά. (γέλια)

 

Διακρίνετε δύο διαφορετικά κοινά πια στα live σας; Αυτούς που σας είχαν δει και πριν το '94 και αυτοί που σας είδαν από το '07 και μετά;

Alex K: Ναι, τώρα υπάρχει το ηλικιακό, αλλά η πρόσμιξη ήταν πάντα χαρακτηριστικό του κοινού των Drive. Υπήρχαν πάντα διάφοροι τύποι music fans που έρχονταν, ακόμη και στα 80s που ήταν περιχαρακωμένα τα πράγματα (ροκαμπιλάδες, πάνκηδες και μεταλάδες), εμείς τους μαζεύαμε όλους. Υπήρχε ένα μπέρδεμα πολύ δυνατό.

Νιώθετε σαν μια (από τις ελάχιστες) σταθερές αξίες και αναφορές σε αυτό που ευρέως λέμε ελληνικό ροκ;

Alex K: Προσωπικά νιώθω ευγνώμων για τη στιγμή που φτιάξαμε την μπάντα με τον Χρήστο και τον Νίκο. Και επειδή μου εξασφάλισε μια σταθερή σχέση με τη μουσική, αλλά και επειδή τότε, ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος, ήμασταν συμμοριακοί τύποι, χαμένα παιδιά, δεν υπήρχε κάτι που θα μας έδινε μια «άγκυρα» αν δεν φτιάχναμε μόνοι μας το γκρουπ.

Συμμοριακοί, μεταφορικά;

Alex K: Όχι καθόλου. Έτσι ήταν τα πράγματα τότε, ξέρεις, εφηβική παραβατικότητα, juvenile delinquency. Ήταν το γκρουπ που μας έδωσε μια προοπτική στη ζωή. Πήραμε μια επιβεβαίωση από τον κόσμο, από τους φίλους μας, ότι αυτό που κάναμε ήταν έγκυρο, μπορούσε ο άλλος να ταυτιστεί μαζί του. Άλλωστε τότε δεν υπήρχε σαφής διάκριση ανάμεσα σε αυτόν που έπαιζε και σε αυτόν που συμμετείχε. Ήμασταν όλοι το ίδιο πράγμα. Και αυτό έδωσε μια αίσθηση του ανήκειν, μας κράτησε αφοσιωμένους σε μια πορεία που μένει κάποιος όταν καταλαβαίνει ότι αυτό που κάνει αξίζει.

Chris B.I.: Το γκρουπ βγήκε μέσα από μια παρέα από φίλους που προσπαθούσαν να εκφραστούν. Εμείς το κάναμε μέσα από τη μουσική, άλλοι ασχολήθηκαν με ζωγραφική, γραφιστικά, φωτογραφία, διάφορα. Υπήρχαν πράγματα που έπρεπε να βγάλουμε προς τα έξω και το κάναμε. Τα τραγούδια σε πάνε το ταξίδι, όχι το γκρουπ. Η ιστορία που θα πεις και το πώς θα φτάσει στον άλλο κι όχι ο ίδιος ο καλλιτέχνης.

Δεν νιώσατε/νιώθετε αυτό που λέμε "μεγάλοι";

Alex K: Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Σε σχέση με την κλίμακα που μάθαμε ότι κατείχε το ροκ εν ρολ μεγαλώνοντας, που ήταν όλος ο πλανήτης, πώς να νιώσεις κάτι τέτοιο έχοντας ξεκινήσει να παίζεις ροκ εν ρολ στην Ελλάδα;

Επιπλέον, βγήκαμε πιτσιρικάδες στο εξωτερικό, ήμαστε κοντά στα 20, κι αυτό που είδαμε ήταν για μας αποκάλυψη.

"Μάθαμε ότι αυτό είναι το ροκ εν ρολ: ένα βαν, μία μέρα εδώ, μία μέρα εκεί. Υπήρχαν χιλιάδες συγκροτήματα που θαυμάζαμε και έκαναν πάνω κάτω τα ίδια με εμάς"

Τους πετυχαίναμε στο δρόμο. Κάπως έτσι καταλάβαμε ότι αυτός είναι ο παράδεισος του ροκ εν ρολ, δεν έχει άλλο, ή σου κάνει και τον πας, ή σταματάς να παίζεις. Αυτή είναι η ουσία του πράγματος, παραπέρα χάνεται η μπάλα.

Μετά είχαν σημασία οι άνθρωποι που γνωρίσαμε στην πορεία. Ο Peter Ζaremba (σ.σ. των Fleshtones), o Paul Cutler, ο Joe Strummer που έτυχε να γνωρίσω πιτσιρικάς, ο Fred Cole των Dead Moon. Άνθρωποι τους οποίους θεωρούσες μακριά σου αλλά στην πραγματικότητα ήταν δίπλα σου, παιδιά που έκαναν το κέφι τους.

Chris B.I.: Δεν μπήκαμε ποτέ στο παραμύθι ότι παίζουμε ροκ εν ρολ για να βάλουμε λεφτά και να γίνουμε διάσημοι. Παίζαμε γιατί ήταν κάτι που αισθανόμασταν.

Σκεφτήκατε ποτέ να μείνετε μόνιμα στο εξωτερικό και να δοκιμάσετε;

Alex K: Υπήρχε μια εποχή που το σκεφτόμασταν σοβαρά, ειδικά όταν είχε βγει ο δίσκος μας (σ.σ. Blood Nirvana) από τη Restless στην Αμερική. Καταλήξαμε ότι δεν είναι ανάγκη να αφήσεις τη βάση σου. Άλλωστε αυτό που συνέβαινε εδώ ήταν η ζωή μας κι αυτό που μας διαμόρφωνε. Είχε μια δύναμη όλο αυτό.

Η ιδιαιτερότητα του να παίζεις ροκ εν ρολ στην Ελλάδα, όσο σιχτίρι κι αν μας έχει προκαλέσει, ίσως έχει και μια μαγεία. Το λέω γιατί το έχουμε γνωρίσει από όλες τις πλευρές. Ξέρω πώς είναι να μεγαλώνεις και να ζεις σε μια χώρα όπου το ροκ εν ρολ είναι κάτι ξένο, αλλά εμάς μας βοήθησε να βρούμε ένα δρόμο στη ζωή μας. Έτυχε όλο αυτό να γίνει εδώ. Αν ήμασταν κάπου αλλού, μπορεί να μην συνέβαινε έτσι ή να μην κρατούσαμε τόσο καιρό το γκρουπ. Νομίζω πως το να πιστεύεις ότι η θέση σου είναι οπουδήποτε αλλού από εκεί που έχεις γεννηθεί και βρίσκεσαι, δείχνει έναν επαρχιωτισμό, ένα σύμπλεγμα που άθελά σου σε απομακρύνει απ’ την ουσία.

Chris B.I.: Δεν νομίζω να πέρασε συνειδητά από το μυαλό μας να εγκατασταθούμε μόνιμα στο εξωτερικό. Ίσως να σκεφτήκαμε να μείνουμε για λίγο, προσωρινά. Ο Αλέξης έχει δίκιο σε αυτό που λέει.

 

Τι θυμάστε από το πρώτο σας live έξω;

Alex K: (γέλια) Ήταν στο Αμβούργο. Πολύ ωραίο, κάποια περιπέτεια ας πούμε. Φτάσαμε εκεί με ένα ελικοφόρο της Balkan (ανταπόκριση μέσω Σόφιας). Θυμάμαι ότι στο αεροπλάνο μας είχαν δώσει μια σοκολάτα βουλγαρική της αεροπορικής εταιρείας και σκεφτόμουν ότι στο "1984" του Όργουελ είχε μια αντίστοιχη σκηνή με μια σοκολάτα-συσσίτιο που δεν τρωγόταν με τίποτα.

Chris B.I.: Μόλις φτάσαμε στο βουλγαρικό αεροδρόμιο για την ανταπόκριση, μας απομόνωσαν σε μια αίθουσα. Και μάλιστα με έναν φρουρό απ' έξω με πολυβόλο. Μάλλον επειδή ήμασταν οι "δυτικοί νεαροί αληταράδες".

Τι, σας απομόνωσαν για να μην τους "μολύνετε";

(Πολλά γέλια)

Chris B.I.: Ευτυχώς τελικά φτάσαμε σώοι. Ήταν φοβερή εμπειρία. Παίξαμε στο πλαίσιο του Psychomania Festival, ένα τριήμερο στη Γερμανία, με διάφορα garage, ψυχεδελικά και mod σχήματα. Εμείς δεν ήμασταν ακριβώς στο ύφος, ήμασταν πιο ροκ εν ρολ, αλλά μια χαρά πήγε το πράγμα. Η επαφή είχε γίνει μέσω της εταιρίας μας, επειδή είχαν βγει και οι δύο πρώτοι μας δίσκοι.

Alex K: Ήταν τρελή φάση. Κάναμε ένα μήνα περιοδεία με 10-12 live.

Chris B.I.: Ναι, συνεχίσαμε μετά την περιοδεία και μόνοι σε άλλες χώρες (Ολλανδία, Γαλλία, Ιταλία).

Alex K: Το θέμα είναι ότι αυτές οι συναυλίες είχαν μεγάλα κενά μεταξύ τους (4-5 ημέρες), οπότε όλο αυτό ήταν κάτι μεταξύ περιοδείας και διακοπών χωρίς λεφτά.

Chris B.I.: Στην Ολλανδία μέναμε σε μια σχολή καράτε πάνω από το κλαμπ που παίζαμε. Κοιμόμασταν και το πρωί ερχόταν κόσμος να κάνει προπόνηση. (γέλια)

Αν δεν κάνω λάθος, είχατε ανέκαθεν πολύ γκελ και στην Ιταλία.

Alex K: Αμέσως μετά, κατεβήκαμε στην Ιταλία και παίξαμε σε 3 πόλεις. Φτάνουμε στη Ρώμη (θα παίζαμε στο κλαμπ "Asphalt Jungle") και το live ήταν ήδη sold-out με πολύ κόσμο απ' έξω. Δεν το περιμέναμε. Πήγαμε να μπούμε μέσα και οι Ιταλοί μας έσπρωχναν γιατί νόμιζαν ότι πάμε να τους φάμε τη σειρά.

Chris B.I.: Θυμάμαι ότι είχαν φτιάξει αλυσίδα για να μην ανεβαίνει ο κόσμος πάνω στη σκηνή, αλλά με το που αρχίσαμε να παίζουμε, επικράτησε τέτοιος ενθουσιασμός που τα άτομα που σχημάτιζαν την αλυσίδα την παράτησαν και όλος ο κόσμος έπεσε πάνω στη σκηνή. Το live σταμάτησε στο πρώτο τραγούδι. Ακόμα και το 2007 που πήγαμε να παίξουμε στην Πεσκάρα (είχαμε παίξει το '87 σε ένα Κοινωνικό Κέντρο) ήρθαν και πάλι άτομα που μας είχαν δει 20 χρόνια πριν.

Alex K: Ήταν η επίδραση του "Underworld Shakedown" πιστεύω. Είχε κάνει πολλή εντύπωση και εκτός Ελλάδας και η εταιρία μας είχε τρέξει πολύ καλά.

Αλήθεια, πώς προέκυψε ο αγγλικός στίχος από την αρχή;

Alex K: Δεν συζητήθηκε καν. Γενικά, όλα γίνονταν από ένστικτο. Θυμάμαι πως όταν ξεκινούσαμε την μπάντα, ο Χρήστος τραγουδούσε, εγώ έπαιζα μπάσο και ο Νίκος κιθάρα. Ένα βράδυ τραγουδούσα κάτι στην "Παραλία" των Αμπελοκήπων και ο Χρήστος γυρίζει και μου λέει "μου φαίνεται ότι πρέπει να τραγουδάς εσύ". Ε, απλά στην επόμενη πρόβα τραγούδησα εγώ, ο Χρήστος έπαιζε τύμπανα, και όλα γίνονταν σαν να υπήρχε κάποια δύναμη που μας οδηγούσε στην επόμενη κίνηση. Παρεμπιπτόντως, η Παραλία ήταν τα καφενεία που βρίσκονταν Αλεξάνδρας και Κηφισίας γωνία και την είχαμε ονομάσει έτσι επειδή το μέρος έμοιαζε σαν παραλιακό, το έλεγαν όλοι Παραλία.

Chris B.I.: Δεν σκεφτήκαμε ποτέ το θέμα του στίχου. Όπως ακούγαμε τη μουσική που μας άρεσε, έτσι την παίζαμε κιόλας.

 

Τι ακούγατε τότε;

Alex K: Πολύ Velvet Underground, punk rock, Suicide, πολύ ροκαμπίλι

Chris B.I.: Είχαμε κολλήσει με τους Cramps και ψάχναμε μέσα απ’ τους δίσκους τους τις αυθεντικές εκτελέσεις των τραγουδιών που έπαιζαν, και το ένα έφερνε το άλλο.

Alex K: Υπήρχαν και δύο ταινίες που μας επηρέασαν πολύ. Η πρώτη ήταν "Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα" του Νικολαΐδη που μας έκανε να νιώσουμε ξαφνικά ότι ένα ελληνικό έργο μιλούσε σε μια γλώσσα που μπορούσαμε να καταλάβουμε και δεύτερον, η εμφάνιση του Lux Interior στο "Urgh", μια ταινία εκείνης της εποχής με πολλά live από συγκροτήματα. Θυμάμαι πως όταν βγήκε ο Lux, η πλάτη μου κόλλησε στην καρέκλα.

"Ήταν λες και ο τύπος ερχόταν από άλλο πλανήτη. Αλλά ταυτόχρονα νιώθαμε ότι αυτός ο πλανήτης ήταν και δικός μας"

Chris B.I: Όλοι όσοι μαζευόμασταν στην Παραλία, μοιραζόμασταν τα ίδια πράγματα, εμπειρίες, μουσική, πηγαίναμε σινεμά όλοι μαζί, ήταν η εποχή που ο αξέχαστος Βαγγέλης Κοτρώνης έφερνε το b-movie στην Ελλάδα.

Alex K: Ο Βαγγέλης έδωσε αξία στο b-movie. Πηγαίναμε σινεμά-θητεία 5 το απόγευμα με 5 το πρωί, 12ωρο σερί και βλέπαμε απανωτά b-movies- αποκλειστικά. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι ήταν αυτό που έκανε 18αρηδες να κολλάνε με τέτοια φανατίλα σε τέτοιες ταινίες, τι βλέπαμε εκεί. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι βλέπαμε την αποξένωση που βιώναμε. Δεν ξέρω, μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά νομίζω πως όλη αυτή η αποξένωση των ζόμπι ή του Έφηβου Λυκάνθρωπου για παράδειγμα ταυτιζόταν μια χαρά με τη δική μας.

Διάβαζα σε μια συνέντευξη για τη λατρεία σας στους Suicide...

Alex K: Τους είχαμε δει παλιά όταν είχαν έρθει στο Ρόδον. Έσφιξα το χέρι του Alan Vega. Ήταν μεγάλη στιγμή για μένα.

Η ιστορία με τον Strummer;

Alex K: Είχε τύχει το βράδυ μετά τη συναυλία των Clash στο Καλλιμάρμαρο να κολλήσει ο Joe με μια παρέα φίλων, και με πήραν τηλέφωνο μες τη νύχτα και πήγα από εκεί. Το θυμάμαι σαν τώρα. Ήταν ο Joe αραχτός σε έναν καναπέ με πορτοκαλί μοχώκ, και ήταν λες και είχε έρθει ένας πάνκης φίλος από την Αγγλία, χωρίς καμία πόζα, καμία επιτήδευση, τίποτα, μόνο κουβέντα, μπύρες και μουσική∙ έπειτα βγήκαμε και γυρνάγαμε στους δρόμους μέχρι το ξημέρωμα. Ήθελε να δει την Ακρόπολη –αλλά ήταν κλειστή. Θυμάμαι ότι μας έκανε ερωτήσεις για τον Αλέκο Παναγούλη. Το πρωί μας πήγε όλους για καφέ στο Χίλτον. Εκεί έμεναν. Αργότερα διάβασα ότι η συναυλία τους στην Αθήνα ήταν η τελευταία.

Υπήρξε κάποιος μουσικός που να εκτιμούσατε πολύ, αλλά να σας απογοήτευσε σαν τύπος;

Alex K: Δεν επενδύουμε σε μουσικούς περισσότερο απ’ ότι σε άλλους ανθρώπους. Το να γνωρίσεις κάποιον και να είναι όντως γαμώ τα παιδιά είναι πολύ ωραίο. Κι αν δεν είναι όμως, δεν χάθηκε τίποτα. Η μουσική του είναι η μουσική του. Γνωριστήκαμε με τους Lemonheads παλιά σε περιοδεία, δεν μας είπε τίποτα σαν τύπος ο Dando, ήταν πολύ μπλαζέ και αυτό στο ροκ εν ρολ είναι λιγάκι αστείο, αλλά ΟΚ, είναι οι Lemonheads και ήταν πολύ καλοί στη σκηνή και μπορεί να έχουν ένα τραγούδι που μας αρέσει.

Έρχεται και το E.P. σας με 4 καινούργια κομμάτια; Καινούργιο άλμπουμ στα σκαριά;

Alex K: Το E.P. θα κυκλοφορήσει μόνο σε βινύλιο από την Happy Crasher και την Inner Ear στα τέλη Μαϊου. Έχει 4 κομμάτια που παίζαμε όλο αυτόν τον καιρό. Για άλμπουμ δεν ξέρουμε ακόμα. Του χρόνου πάντως κλείνουμε 30 χρόνια, οπότε αρμόζει να γίνει κάτι.

Chris B.I.: Τα τραγούδια αυτά μας χαρακτηρίζουν αυτήν την εποχή και έπρεπε να τα μοιραστούμε τώρα.

Για ντεσού, εντυπώσεις και backstage κουβεντολόι για το πώς μεταφράζει τα βιβλία ο Alex στο @illanastasiadis

Οι Last Drive μοιράζονται τα τραγούδια μιας πορείας 30 παρά 1 χρόνων το Σάββατο 19 Μαϊου στο Gagarin 205. Support οι Ελβετοί Hard Coming Love.