Οι Fuzztones είναι αδέρφια μας. Ναι, ανήκουν σε αυτήν την περίεργη ομάδα συγκροτημάτων που αγαπούν και αγαπιούνται ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ και σχεδόν ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ από το ελληνικό κοινό, αλλά δεν υπάρχει live τους που να μην έχει αποζημιώσει τους λάτρεις του αυθεντικού garage r'n'r.
Επίσης δεν υπάρχει και τρόπος να τους σκεφτούμε χωρίς τον μυθικό τους frontman, τον σχεδόν 60άρη πια, Rudi Protrudi. Λίγες ώρες πριν αρχίσεις να κουνιέσαι με τα κλασικά "Strychnine", "Cinderella" ή "My Brother The Man", ο Rudi μιλάει για μουσική, γυναίκες και λίγη ιστορία στο Cosmo.gr, σε μια συνέντευξη που αποκλείεται να σε κρατήσει ακίνητο.
Λοιπόν, τι είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κηρύξει κάποιος σε έναν διεστραμμένο; (κατά το τελευταίο τους άλμπουμ "Preaching to The Perverted")
"Βλέπω ξεκινάς κατευθείαν από τα δύσκολα. Όπως συμβαίνει και με το "Horny As Hell", ο κόσμος πιστεύει ότι αναφερόμαστε στο σεξ, αλλά ο τίτλος μιλάει για μένα, για σένα και όλους μας που βασίζουμε την ενημέρωσή μας στα media. Τα media παγκοσμίως έχουν αγοραστεί από χορηγούς και την ελίτ, που κατέχει ραδιόφωνο και τηλεόραση, και πλέον οι μη κατευθυνόμενες ειδήσεις αποτελούν παρελθόν.
Μας ταϊζουν διαρκώς με ψέματα, θέλουν να πιστέψουμε ό,τι θέλουν εκείνοι και στο τέλος, η ελίτ επωφελείται και οι υπόλοιποι υποφέρουμε. Η Γρίπη των Χοίρων είναι ένα κλασικό παράδειγμα. Αν ήταν έστω το μισό της απειλής που έλεγαν πως είναι, πού πήγε αφού σχεδόν όλοι αρνήθηκαν να εμβολιαστούν;
Πολλά τραγούδια του τελευταίου μας δίσκου μιλάνε για τέτοια αμφιλεγόμενα ζητήματα. Νομίζω ότι το "Preaching to The Perverted" είναι ένα άλμπουμ διαμαρτυρίας".
Τι θυμάσαι από τις προηγούμενες επισκέψεις σας στην Ελλάδα;
"Τίποτα, ήμουν πάντα μεθυσμένος. (γέλια) Όχι, αστειεύομαι. Μου άρεσε να πηγαίνω σε ένα πολύ cool δισκοπωλείο στην Αθήνα, που ο ιδιοκτήτης μας έβγαζε ούζο και καθόμασταν όλη μέρα και ακούγαμε δίσκους. Συνήθως έφευγα με μια στίβα ψυχεδελικά άλμπουμ και με "φτιαγμένο" κεφάλι. Ώσπου μια μέρα ο τύπος άρχισε να μου επιτίθεται σαν να είχε χάσει τα λογικά του.
Τώρα, από μπαρ, δεν θυμάμαι ονομαστικά κάποια, αλλά πάντα είτε ο Έλληνας promoter μας είτε διάφοροι φίλοι μάς μετέφεραν από μπαρ σε μπαρ και όλα ήταν ωραία. Οι Έλληνες ξέρουν να περνάνε καλά".
Ποιο είναι το πιο περίεργο πράγμα που έχει συμβεί κατά τη διάρκεια ενός live των Fuzztones;
"Φαντάζομαι η φορά που κάποιος προσπάθησε να με πυροβολήσει στη Λιόν".
Τι έγινε, είχες μπλέξει με το κορίτσι του;
(γέλια) "Δεν έχω ιδέα. Έχω καταλάβει πως για να τα πας καλά με τις γυναίκες, είναι προτιμότερο να μην εξομολογείσαι τίποτα και σε κανέναν. Είχα πολλή τύχη με συζύγους ιδιοκτητών δισκογραφικών εταιριών, ατζέντηδων, promoter ή αυτών που άνοιγαν τις συναυλίας, ακριβώς επειδή ξέρουν ότι δεν πρόκειται να πω τίποτα".
Έχεις εύκαιρη κάποια θεωρία για τις γυναίκες;
"Είναι η αιτία όλων των κακών. Έχω γράψει κι ένα τραγούδι γι' αυτό. Λέγεται "This Game Called Girl".
Ως Rudi, έχεις συνεργαστεί με τόσους μουσικούς που βάζω στοίχημα ότι όλο και κάποιον θα ξεχνάς. Θυμάσαι έστω την καλύτερη συνεργασία σου;
"Μακράν η πιο συναρπαστική συνεργασία ήταν με τον Screamin' Jay Hawkins. Ήταν απ' τους πραγματικά αυθεντικούς. Δεν θα υπήρχε κανένας Alice Cooper, Marilyn Manson ή Arthur Brown χωρίς τον Jay. Επηρέασε ακόμη και τον Bo Diddley!
Κατά τ' άλλα, έφερα τον Mark Lindsay (σ.σ. τραγουδιστή των Paul Revere & The Raiders) στην Ελλάδα για μερικές συναυλίες. Έπαιξα μπάσο σε ένα re-union των Music Machine που ήταν επίσης φοβερή εμπειρία, αφού οι Machine είναι μια από τις μεγαλύτερες επιρροές των Fuzztones. Μια άλλη φορά, ο Arthur Lee ανέβηκε στη σκηνή μαζί μας στο Hollywood και παίξαμε το "7 & 7 Is", ίσως καλύτερα απ' ό,τι το παίζουμε μόνοι μας -επίσης τεράστια στιγμή. Επίσης, έχω ηχογραφήσει με τους Pretty Things, μια από τις μεγαλύτερες μπάντες όλων των εποχών".
Ποιο είναι το αγαπημένο σου Fuzztones τραγούδι; Σε παρακαλώ διάλεξε ένα και μετά πες μου και για το "Ward 81" (το δικό μου αγαπημένο).
(γέλιο) "Το αγαπημένο μου από Fuzztones αλλάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Μου αρέσει ένα από τα πιο καινούργια μας, το "Invisible", γιατί είναι ένα από τα πιο σύνθετα τραγούδια που έχω γράψει, τόσο στη μουσική όσο και στο στίχο. Το ίδιο και το "Launching Sanity's Dice".
Μ' αρέσει το "Just Once" λόγω τη συναισθηματικής του αξίας. Σαν στίχοι, το "Johnson in A Headlock" είναι το πιο έξυπνο τραγούδι που έχω γράψει και για το "Don't Speak Ill Of The Dead" είμαι ιδιαίτερα περήφανος. Πιστεύω θα ταίριαζε πολύ στο soundtrack μιας creepy ταινίας.
"Το "Ward 81" είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψα για τους Fuzztones. Είναι βασισμένο σε εμπειρίες που είχα με την Deb O' Nair, όταν παίζαμε σε ψυχιατρικές κλινικές για να βγάλουμε τα προς το ζην. Μια δόση από πραγματικότητα".
Έχεις σκεφτεί πώς θα ήταν η ζωή χωρίς τους Fuzztones;
"Έκανα ένα διάλειμμα από την μπάντα από το 1992 μέχρι το 1997 και σου ομολογώ πως δεν πέρασα και πάρα πολύ καλά. Βασικά, έχω το tattoo. Είμαι σημαδεμένος για μια ζωή. "The Fuzztone".
Υπάρχουν πολιτικές (και μη) φιγούρες που θα ήθελες να δοκιμάσουν λίγη στρυχνίνη;
"Έχει πλάκα που το αναφέρεις. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ο George Bush όταν εκλέχτηκε Πρόεδρος των Η.Π.Α. ήταν να αυξήσει τα ποσοστά του αρσενικού στη βασική υδροδότηση της California. Δεν μπορώ να πω για άλλες χώρες, αλλά όσον αφορά Αμερικάνους πολιτικούς; Σχεδόν όλοι θα ήθελα να δοκιμάσουν στρυχνίνη.
Για την ακρίβεια, οι δύο που δεν αξίζει να πεθάνουν άμεσα για προδοσία είναι ο Ron Paul και ο Jesse Ventura. Αν δεν τους ξέρεις, τσέκαρέ τους. Είναι οι μόνοι που υποστηρίζουν ακόμα το Σύνταγμα, με βάση το οποίο ιδρύθηκαν οι Η.Π.Α. Όλοι οι άλλοι προσπαθούν να κάνουν εκπτώσεις στα δικαιώματά μας μέχρι να μας δουν νεκρούς ή δούλους".
Τι μουσική ακούς τα τελευταία χρόνια; Garage και ξερό ψωμί;
"Θα αγαπώ για πάντα την garage σκηνή, αλλά τα γούστα μου είναι πολύ ηλεκτρικά. Μου αρέσουν τα παλιά country blues των 40s, όπως και η country & western από τα 50s και τα 60s. Αγαπώ τα ηλεκτρικά blues του Chicago όπως οι Howlin' Wolf και ο Muddy Waters. Μ' αρέσει και η 60s ψυχεδέλεια, ενώ έχω ένα κομμάτι στην καρδιά μου για το νεοϋορκέζικο πανκ των 70s. NY Dolls, Heartbreakers, Ramones, Dead Boys, Television, Blondie, Patti Smith. Ακούω και lounge πού και πού. Frank Sinatra, Julie London, τέτοια πράγματα".
Πόσο ολοκληρωτικά έχεις ζήσει το "sex, drugs and r'n'r" lifestyle όλα αυτά τα χρόνια;
"Νομίζω το 2/3 δεν είναι κι άσχημα στην προκειμένη περίπτωση".
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου και τι παραδέχεσαι σαν το μεγαλύτερο λάθος που έκανες ποτέ;
"Όσον αφορά τα λάθη, είναι πολύ δύσκολο να σου πω ακόμη και τα μεγαλύτερα. Είναι ΤΟΣΑ πολλά.
Ο μεγαλύτερος φόβος που έχω είναι ότι κάτι απίστευτα κακό θα συμβεί σύντομα σε όλο τον κόσμο. Όλα δείχνουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Βέβαια, όταν προσπαθώ να μιλήσω γι' αυτό, οι "διεστραμμένοι" όπως τους λέω στο δίσκο, νομίζουν ότι απλά λατρεύω τις θεωρίες συνωμοσίας.
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να πιστέψεις κάποιον που θεωρεί ότι η κυβέρνηση δεν "καίγεται" για το καλό του πολίτη; Έχει αποδειχτεί τόσες και τόσες φορές. Νομίζω ότι είναι η ώρα να γίνουμε πιο ανοιχτόμυαλοι όσον αφορά τα πολιτικά. Νευριάστε! Διαμαρτυρηθείτε! Κάντε μια γ***μένη επανάσταση!
Κοίτα, οι Η.Π.Α. δεν έφυγαν από το Βιετνάμ γιατί όλοι κάθονταν και έκαναν φίλους στο Facebook ή άραζαν στις καφετέριες. Στα 60s οι άνθρωποι κατέβαιναν στους δρόμους, έκαιγαν σημαίες, έκαιγαν ακόμη και πόλεις. Δεν κάνεις επανάσταση πίνοντας τον latte και δίχως να σηκώνεις τον κ**ο σου".
Οι Fuzztones εμφανίζονται live στη Θεσσαλονίκη (Μύλος) την Παρασκευή 4 και στην Αθήνα (Gagarin 205) το Σάββατο 5 Μαΐου.
