Εμείς σε αυτούς θα δίναμε το Oscar. Συμφωνείτε;

Τα παρακάτω ονόματα δεν είναι προβλέψεις μας για το ποιοι θα κερδίσουν. Είναι αυτοί που θα θέλαμε να βραβευθούν. Εξηγούμε και το γιατί...

Καλύτερη Ταινία

Αμαλία Κουλακιώτη: The Artist

Το υπέρτατο φαβορί. Δεν μπορώ να πω πως με συγκλόνισε η ταινία, ούτε πως δεν μπόρεσα να κοιμηθώ από τη συναισθηματική φόρτιση που μου προκάλεσε. Το Oscar όμως θα της το έδινα. Θες επειδή δεν ενθουσιάστηκα ιδιαίτερα με καμία από τις άλλες υποψηφιότητες; Θες γιατί είναι κάτι το διαφορετικό; Θες γιατί θα παρουσιάζει ενδιαφέρον ο τρόπος που θα μιλάμε μετά από 40 χρόνια για την ταινία που κέρδισε το σημαντικότερο βραβείο το 2011; Την ασπρόμαυρη. Τη βωβή.

 

Θοδωρής Δημητρόπουλος: Hugo

Σε μια χρονιά με τόσο έντονο τον χαρακτήρα της θύμησης άλλων εποχών, υποθέτω πως θα ήταν απολύτως συνεπής και δίκαιη μια βράβευση για την ταινία που αγάπησε το σινεμά μέχρι 3D δακρύων. Ο Scorsese χρησιμοποιεί την πολυφορεμένη τεχνική των 3 διαστάσεων για να μας ταξιδέψει στο Παρίσι των αρχών του αιώνα (και παράλληλα στις απαρχές της κινηματογραφικής τέχνης) αλλά και παράλληλα στο σήμερα, στο αύριο. Ο παραλληλισμός του κινούμενου τρένου των αδερφών Lumiere που έκανε το απροετοίμαστο πλήθος να τρέξει πανικόβλητο, με τις 3D αναπαραστάσεις των κλασικών έργων του Melies που θεμελίωσαν την ίδια την τέχνη, είναι ίσως η πιο γλυκιά κουταλιά ειλικρινούς και αγνής σινεφιλίας του 2011.

 

Καλύτερη Σκηνοθεσία

Θοδωρής Δημητρόπουλος: Terrence Malick

Σπάνια έχουμε το προνόμιο να μπορούμε να ζούμε στη σκοτεινή αίθουσα ένα τόσο μεγαλόπνοο σκηνοθετικό όραμα όσο αυτή η ιστορία απώλειας και ελπίδας του Malick. Ο άνθρωπος βουτάει στα εσώψυχα των αδειασμένων ηρώων του και βγαίνει -όχι στην άλλη μεριά αλλά- στην ίδια τη γέννηση του σύμπαντος, την οποία αναπαριστά με μια καθηλωτική ακολουθία εικόνων. Το ότι βρέθηκε και μόνο υποψήφιος με αυτή την ταινία, μαρτυρά το πόσο παθιασμένα αγαπήθηκε από μια μικρή, αλλά και αρκετά μεγάλη ταυτόχρονα, ομάδα μελών της Ακαδημίας. Κάτι είναι κι αυτό.

 

Αμαλία Κουλακιώτη: Terrence Malick

Είναι ασυνήθιστο τα τελευταία χρόνια, η "Καλύτερη ταινία" να μην κερδίζει και το Oscar Σκηνοθεσίας, αλλά εμείς δεν λειτουργούμε με την λογική της Ακαδημίας. Το δικό μου βραβείο πηγαίνει στον Terrence Malick για το "The Tree of Life". Ακατανόητη ταινία για πολλούς, υπερβολικά art house για άλλους. Όμως δεν μπορείς να μην τον θαυμάσεις για τις υπέροχες εικόνες του, για τις mindblowing σκηνές του. Τα χρώματα, οι λέξεις, το φως, οι σκιές, όλα γίνονται εργαλεία στην παλέτα του Malick, ο οποίος αντιλαμβάνεται την κάθε ταινία του σα ζωγραφικό πίνακα.

Α' Αντρικού Ρόλου

Αμαλία Κουλακιώτη: Gary Oldman για το "Tinker Tailor Soldier Spy"

Το Oscar είναι πολύ λίγο για τον Gary Oldman! Η ερμηνεία του στην ταινία πιστεύω ήταν από τις καλύτερες των τελευταίων ετών. Φυσικά δεν είναι φαβορί, αλλά εμένα με καθήλωσε από την αρχή μέχρι το τέλος, με έκανε να αναρωτηθώ για το εύρος των υποκριτικών του ικανοτήτων. Ο Gary Oldman έγινε ένα με τον ρόλο του αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Τον ανάπλασε, δημιούργησε τον χαρακτήρα του από την αρχή, γεννήθηκε και πέθανε μέσα του. Ο Smiley του Oldman είναι αντάξιος του αντίστοιχου του Sir Alec Guinness. Χωρίς υπερβολές και θεατρινισμούς, ο Gary Oldman κατάφερε να μου προκαλέσει έντονα συναισθήματα, ενθουσιασμό και συγκίνηση που υπάρχουν ηθοποιοί σαν και αυτόν.

 

Θοδωρής Δημητρόπουλος: Brad Pitt για το "Moneyball"

Μάλλον η πιο ανταγωνιστική από τις μεγάλες κατηγορίες. Οτιδήποτε πλην Dujardin θα με ικανοποιούσε ειλικρινά, αλλά μια μεγαλύτερη συμπάθεια την τρέφω προς την ευαισθησία με την οποία ο “ωραίος” Brad μετέτρεψε πόνους, ήττες, φόβους ετών του ήρωά του, σε καύσιμο, σε κίνητρο, σε ελπίδα. Μεστός, απλά υπέροχος.

 

Α' Γυναικείου Ρόλου

Θοδωρής Δημητρόπουλος: Rooney Mara για το "The Girl with the Dragon Tattoo"

Φωτιά και πάγος, γήινη και εξωγήινη, άνθρωπος και μηχανή, υπερσέξουαλ και ασέξουαλ, σκληρή και ευαίσθητη, θύτης και θύμα. Ήρθε από το πουθενά, μεταμορφώθηκε πλήρως μέχρι τελευταίας τρίχας, μέχρι τελευταίου ανεπαίσθητου τικ, και σήκωσε στους ώμους της μια καλογυρισμένη ταινία αναδεικνύοντας την σε ταινιάρα. Η ερμηνεία της χρονιάς σε οποιαδήποτε κατηγορία. (Και όπως και στην περίπτωση Malick, ένας μίνι θρίαμβος και μόνο με την παρουσία της εδώ.)

 

Αμαλία Κουλακιώτη: Viola Davis για το "The Help"

Οι κυρίες της φετινής απονομής, που θα ήθελα να γυρίσουν σπίτια τους με το αγαλματίδιο, προέρχονται από το "παραμυθένιο δράμα", The Help. Η Aibileen Clark είναι μία αφροαμερικανή υπηρέτρια στο Νότο της δεκαετίας του '60. Κοινώς, κάπως έτσι θα έμοιαζε η κόλαση. Η Aibileen διακρίνεται για την στωικότητα με την οποία υπομένει τις χειρότερες συμπεριφορές και τη δύναμη της θέλησης που επιδεικνύει, για το σθένος που την κρατάει στα πόδια της, που της επιτρέπει να συνεχίζει την άθλια ζωή της. Η ερμηνεία της Viola, πιστεύω θα μπορούσε να συγκινήσει τον καθένα μας.

 

Β' Αντρικού Ρόλου

Αμαλία Κουλακιώτη: Christopher Plummer για το "Beginners"

Η ταινία από μόνη της ήταν απίστευτα ανθρώπινη και γλυκιά. Εκτός από τα συναισθηματικά κλισέ για την προσφορά του Plummer στον κινηματογράφο, για την αδικία που δεν πήρε μέχρι τώρα Oscar κτλ κτλ, ο Plummer πραγματικά κάνει την υπέρβαση με αυτόν τον ρόλο. Ο κινηματογραφικός του χρόνος περιορισμένος, όμως καταφέρνει να αφηγηθεί με χαρισματικό τρόπο την προσπάθεια για μια νέα αρχή ενός ανθρώπου παγιδευμένου ανάμεσα στη φθορά και την προσποίηση, ο οποίος στο τέλος καταφέρνει να δώσει νέο νόημα στις λέξεις αξιοπρέπεια και περηφάνεια.

Θοδωρής Δημητρόπουλος: Nick Nolte για το "Warrior"

Η πρώτη λέξη που ακούγεται στο θαυμάσιο “Warrior” είναι από το στόμα του Nolte. Είναι νύχτα, ακούγεται μουσική των National, βγαίνει από το αυτοκίνητο για να μπει σπίτι του, στα σκαλιά βλέπει τον αποξενωμένο γιο του, γέρνει ανεπαίσθητα το σώμα του προς μία πλευρά, εστιάζει το βλέμμα του με πικρό χαμόγελο, και με σπασμένη φωνή απλώς αναρωτιέται, φωναχτά, “...Τόμι;” Ήξερα ήδη, χωρίς καν να δω την υπόλοιπη ταινία, πως θα λατρέψω τόσο αυτήν, όσο και τον Nolte.

 

Β' Γυναικείου Ρόλου

Θοδωρής Δημητρόπουλος: Melissa McCarthy για το "Bridesmaids"

Διότι για να τελειώνουμε: Το να μπορείς να κάνεις τον καραγκιόζη τόσο απολαυστικά, οφείλει να θεωρείται κι αυτό αντάξιο ενός Όσκαρ.

 

Αμαλία Κουλακιώτη: Octavia Spencer για το "The Help"

Αδιαμφισβήτητο φαβορί η Octavia Spencer για το συγκεκριμένο βραβείο. Μου άρεσε ιδιαίτερα η ερμηνεία της. Η υπερβολικά διαχυτική, φωνακλού και θρασύτατη υπηρέτρια του οπισθοδρομικού αμερικανικου Νότου ήταν ο καταλληλότερος χαρακτήρας για να αναδειχθεί η υποκριτική ικανότητα της Spencer, ένας ρόλος που της ταιριάζει γάντι, που μοιάζει σα να γράφτηκε για αυτήν. Η Spencer δεν επαναπαύτηκε σε αυτό. Ανέδειξε την προσωπικότητά της Minny Jackson μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια στον περιορισμένο κινηματογραφικό χρόνο που της αναλογούσε.

Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο

Αμαλία Κουλακιώτη: Woody Allen για το "Midnight in Paris"

Δεν είμαι fan του Woody Allen και το δηλώνω. Αναγνωρίζω την επιδραστικότητά του, το έργο και την ιδιοφυή σύνθεση που είναι ορισμένες ταινίες του. Αλλά δεν είμαι fan του. Θα ενθουσιαζόμουν πολύ περισσότερο αν ήξερα πως αντί για το νευρώδες, αγχωτικό "Annie Hall" είχε κερδίσει το Oscar Καλύτερης ταινίας το έπος των Star Wars. Όμως το "Midnight in Paris" μου άρεσε. Αυτή η γλυκειά νοσταλγία του για μία περασμένη εποχή, οι αγωνίες του συγγραφέα που θέλει να σταματήσει να ξεπουλάει το ταλέντο του. Και βασικά η ατάκα του Salvador Dali για τους ρινόκερους...Αν και ο ίδιος συνήθως σνομπάρει τον θεσμό, η συγκεκριμένη κατηγορία αισθάνομαι πως του ανήκει.

 

Θοδωρής Δημητρόπουλος:  J.C. Chandor για το "Margin Call"

Με πόσο τρομερή ένταση καταφέρνει μια απλή ίντριγκα συμφερόντων και ηθικής υποχώρησης να σε χώσει βαθιά σε έναν κόσμο που μπορεί να μη γνωρίζεις, να μην κατανοείς, να μην νιώθεις κάν πως σε αφορά. Μέσα σε μια φρενήρη νύχτα τα πάντα καταρρέουν, κι αυτό που μένει πίσω είναι ακριβώς το θρίλερ που αξίζει η εποχή μας.

 

Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο

Θοδωρής Δημητρόπουλος: Steven Zaillian και Aaron Sorkin Ιστορία: Stan Chervin για το "Moneyball" από το βιβλίο του Michael Lewis "Moneyball"

Πήρε ένα μάτσο στατιστικά στοιχεία για ένα άθλημα που δεν ξέρω κι ούτε με νοιάζει να καταλάβω, και τους μετάγγισε ψυχή. Την γλυκιά loser ψυχή του υπέροχου ήρωά του. Εντελώς σιωπηλά, το “Moneyball” έγινε η πιο αντισυμβατική των παραδοσιακών sports movies. Ακόμα κι αν παραέχει πράο χαρακτήρα για να το βροντοφωνάξει. Γι’αυτό και δε θα κερδίσει, αλλά δεν πειράζει. Αν ήταν αλλιώς δε θα το είχα αγαπήσει τόσο.

Αμαλία Κουλακιώτη: Bridget O'Connor και Peter Straughan για το "Tinker Tailor Soldier Spy" από το βιβλίο του John le Carre "Tinker, Tailor, Soldier, Spy"

Ο λόγος που δίνω το βραβείο μου στην ταινία αυτή δεν είναι ούτε γιατί τη θεωρώ από τις καλύτερες που είδα το 2011. Ούτε γιατί όπως είπα και πριν έχω ενθουσιαστεί με τους πρωταγωνιστές της. Το ίδιο το σενάριο δε, είναι σαν ένα παζλ, που πρέπει εσύ ο ίδιος να το συνθέσεις κομμάτι κομμάτι. Ένα παιχνίδι κατασκόπων με μοναδικό παρατηρητή και αποδέκτη, εσένα. Όμως ο κύριος λόγος που δίνω το βραβείο μου στην Bridget O'Connor και τον Peter Straughan για την εξαιρετική μεταφορά της δημιουργίας του John le Carre στην μεγάλη οθόνη είναι επειδή όταν είδα την ταινία, την επόμενη ημέρα πήγα και αγόρασα το βιβλίο...