Baby and the city... 14 μήνες μαμά

Φυσικά και ήθελα να μείνω έγκυος και είχα πολύ καλή εγκυμοσύνη. Μάλιστα, τρομάρα μου, γυμναζόμουν μέχρι τελευταία στιγμή. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για την δοκιμασία που έρχεται για την ψυχή, το μυαλό και το σώμα σου. 

14 μήνες τώρα είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Είμαι πτώμα, αλλά είμαι χαρούμενη. Είναι ένας άλλος άνθρωπος. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή… 

Οι  πρώτοι 2 μήνες είναι  δύσκολοι

Γεννάω μία ώρα  πριν γίνω 40. Το δώρο σας όπου να’  ναι παραδίδεται. Τώρα καταλαβαίνω  όλους εκείνους τους λάτρεις της  τέχνης, που κοιτούν έναν πίνακα με τις ώρες. Εγώ, μπορώ να ακούσω τον δικό μου και να αναπνέει. Απλά είναι λίγο άβολο να βάζεις το αυτί σου πάνω στο στήθος του, καθώς σε εμποδίζουν τα καγκελάκια του λίκνου και όταν το κάνεις 50 φορές την ημέρα πονάει το στομάχι. Νιώθω μια απύθμενη γλύκα, αλλά και έναν τεράστιο πόνο. Προτιμώ να μην πηγαίνω στην τουαλέτα. Σιγά, που το χρειάζομαι! Το σώμα μου, ένας μεγάλος ζελές. Για τους κοιλιακούς το περίμενα, αλλά για τον τρικέφαλο, όχι. 40 ημερών, αποφασίζω να επιστρέψω στη δουλειά. Θηλάζω, ακόμα. Χαίρομαι που βγήκα από το σπίτι. Τρέχω να γυρίσω. Πάντως, μπορώ να περπατάω πια σταθερά. Η λεκάνη τα παίζει με την εγκυμοσύνη. Αλλά επανέρχεται. Το σεξ επανέρχεται κι αυτό. 

Ο πρώτος μεγάλος αποχωρισμός

Το γεγονός ότι  ξαφνικά μένω άνεργη δεν βοηθάει καθόλου την περίοδο που περνούν οι ορμόνες μου και η ψυχολογία μου και καταγγέλλω τον ρατσισμό της anyway κακής ονομασίας της γυναίκας – λεχώνας (μπλιαχ) και της περιόδου που ονομάζεται λοχεία. Καμία κατανόηση. Αποφασίζουμε να φύγουμε μια εβδομάδα με τον άντρα μου. Τι μάνα! Αφήνει το παιδί της 2 μηνών και κάτι ημερών! Δεν κοιμάμαι σχεδόν καθόλου. Νομίζω ότι όσο λείπω κάποιος θα μπει σπίτι και θα μου πάρει το παιδί. Λίγα ακούμε για το εμπόριο βρεφών; Εννοείται, επιστρέφουμε νωρίτερα. Ο Γιάννης βάζει δίπλα του το μωρό μέσα στο ριλάξ για να δουν μαζί μπάλα. Και μπάσκετ. Εγώ το βγάζω βόλτα με το καρότσι και ανακαλύπτω ένα άλλο Παγκράτι – αρχές Βύρωνα…

Ο 3ος και 4ος μήνας

Του έχω πάρει  τον αέρα του μπέμπη και λέω να τον πάω μέχρι το Ζάππειο. Θα αδυνατίσω και λίγο. Πολύ φιλόδοξα σχέδια. Και τα δύο! Δεν είχα παρατηρήσει ποτέ τόσα αυτοκίνητα παρκαρισμένα στα σχεδόν ανύπαρκτα πεζοδρόμια και την ποιος την σκέφτηκε δεν ξέρω, άποψη: τοποθετώ κάγκελα παντού στην πόλη και κάτι στρογγυλές τσιμεντένιες μπάλες που δεν χωράει να περάσει το καρότσι. Τρέχω να περάσω απέναντι στα φανάρια και ο μπέμπης χάνει την ξενάγηση Ζάππειο – Καλλιμάρμαρο, διότι ο δρόμος αποδεικνύεται το καλύτερο νανουριστικό. Ή μήπως είναι το καυσαέριο; 

Το  σχέδιο αδυνατίσματος  και σύσφιξης

Μπορώ να κάθομαι  πια άνετα στο ποδήλατο. Η καθημερινή μου διαδρομή είναι Αθήνα – Αλεξανδρούπολη. Ο ζελές που σας έλεγα πριν, πάει καλύτερα. Έχει γίνει κρεμ μπρουλέ. Έχουν καεί οι πατούσες μου, αλλά όχι το λίπος. Ο τρικέφαλος κάνει κούνια μπέλα, όπως ο μπέμπης. Φυσικά κάνω και βάρη. Το μόνο που έχει πεταχτεί έξω είναι τα μάτια μου. Από το ξενύχτι. Μετά τον 6ο μήνα το μόνο θετικό είναι ότι στα χιλιόμετρα έχουν προστεθεί και αυτά μέχρι το δικό του δωμάτιο, αφού τώρα πια κοιμάται μόνος του. 

Από τον 6ο στον 9ο μήνα

Μπορεί να μην  ήξερα ότι τα λένε νεογιλά δόντια, αλλά το εμπέδωσα. Βγαίνουν δύσκολα. Και  σαν να μην φθάνει αυτό, δεν μένουν για πάντα. Πάνω που ησυχάσαμε από το νυχτερινό γάλα, στην γυμναστική προσθέσαμε το πάνω κάτω στο σαλόνι. Παγωμένη σιλικόνη στο στόμα ο μπέμπης, καλύτερο τρικέφαλο εγώ από το νανούρισμα. Ναι. Πρέπει πάντα να βρίσκεις κάτι θετικό! Άσε που ανακάλυψα και κάτι ακόμα για μένα… Έχω καλλιτεχνική φλέβα. Βέβαια. Μπήκαμε στην στερεά τροφή. Είπα, εγώ δεν θα κάνω καραγκιοζιλίκια για να τρώει ο γιός μου. Από τότε που το είπα έχω παίξει από Καραγκιόζη μέχρι Άμλετ. Από κουκλοθέατρο μέχρι Μήδεια. 

Run Έλενα Run

Σας το’ πα; Δουλεύω. Όχι, όπως παλιά, αλλά κανονικά. Ξεπέρασα σε έναν μεγάλο βαθμό τις ενοχές, ότι πρέπει να είμαι μόνο μάνα και  είμαι και μάνα και αδερφή κι αγάπη  εσύ. Τα κάνω όλα και συμφέρω. Συνειδητοποιώ ότι δεν θα ξεκουραστώ ποτέ πια! Ο μπέμπης μπουσουλάει και κάνει κι αυτός μερικά χιλιόμετρα μέσα στο σπίτι. Πολύ γρήγορα περπατάει. Είναι 11 μηνών και έχει και όνομα πια. Τον λένε Γιώργο ή αλλιώς Σπίντι Γκονζάλες. Έχω γίνει φέτες κυνηγώντας τον. Λέτε να μπορεί να κάνει κάτι και για τον τρικέφαλο;

Μαμά  και Μη

Πρώτα είπε μπαμπά, αλλά το μαμά το εννοούσε. Το ένιωσα. Είχε διαφορά. Τα γενέθλιά του είναι η  τελευταία μέρα που τον φωνάζω απλά Γιώργο ή γιέ μου ή παιδί  μου ή μωρό μου. Από τους 12 μήνες  ακούει πλέον στα: Γιώργο, μη μπουμ. Γιώργο, μη κακά. Μωρό μου, τζιζ. Παιδί μου, φύγε από εκεί. Θέλει να ανακαλύψει τον κόσμο, και αρχίζει από τα συρτάρια της κουζίνας, της ντουλάπας, την λεκάνη της τουαλέτας, τα σκουπίδια. Γιώργο, μην τα βάζεις όλα στο στόμα, χαρά μου! 

Θυμάστε;

Θυμάστε που δεν  μπορούσα να τον αποχωριστώ; Που  του έβαζα μόνο κλασσική μουσική  για να κοιμηθεί, που δεν τον  άφηνα να βλέπει Dailymotion για να φάει; Πάνε αυτά. Καλύτερος φίλος μου είναι το Baby TV και κολλητός μου ο Gummy Bear, σε όλες τις γλώσσες. Κάποιος να τον πάρει να κοιμηθώ ένα πρωί σας παρακαλώ. Διακοπές; Με τη γιαγιά και τον παππού. Τόσα χρόνια περίμεναν για εγγόνι και ποια είμαι εγώ να τους το στερήσω;