Lifestyle Wanted Dead or Alive: θα είναι όντως ο θάνατός του, η ζωή μας; Τραβηγμένο.

Είναι οριστικό. Και σχεδόν λυτρωτικό να το ξέρεις. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες και μαρτυρίες ένας άγνωστος στο ευρύ κοινό μέχρι τη δεκαετία του '90, φορώντας σωστά το τζιν του και συνδυάζοντας χρώματα στο παπούτσι και τη ζώνη, κατέστρεψε την Ελλάδα και την οδήγησε εν έτη 2012 στη χρεωκοπία, το διεθνή εξευτελισμό και την υποβάθμιση του Fitch. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι το όνομά του ενόχου είναι Lifestyle και καταζητείται ζωντανό ή νεκρό.

Η κατάρρευση της ΙΜΑΚΟ, η δεδηλωμένη (από τον ίδιο) "αποτυχία" του Πέτρου Κωστόπουλου και τα όσα γράφτηκαν στα Social Media τις τελευταίες ημέρες οδήγησαν στο παραπάνω συμπέρασμα: ότι για την καταστροφή της χώρας φταίνε τα γυμνά οπίσθια της Όλγας Φαρμάκη στα εξώφυλλα του Nitro, του Max και αντίστοιχων περιοδικών, καθώς και οι προτάσεις διασκέδασης σε διάφορα αφιερώματα με τίτλους "μάθε πού να βγεις φέτος το χειμώνα".

Προσωπικά, προσπαθώ να καταλάβω (έχοντας δουλέψει επί χρόνια σε αυτόν τον τομέα των Media παράλληλα με το αθλητικό μανδύα μου στο Sport24.gr) ποιος τελικά έχει περισσότερο λάθος στην υπόθεση. Γιατί, ναι, στο καταχρεωμένο, γεμάτο ανεργία και ελάχιστη ελπίδα 2012 σε εκνευρίζει το να θυμάσαι ότι διάβαζες παλιότερα για τη Μύκονο, για τα μπουζούκια, για γυναίκες, για στιλ. Τώρα αυτό που προέχει είναι το "δεν έχουμε να φάμε" και είναι 100% αποδεκτό, από κάποιον που δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο, σε αυτόν και την οικογένειά του, να μην θέλει άλλο φρου-φρου, ούτε και κανένα άρωμα. Από την άλλη, όμως, τη δεκαετία του '90 και στις αρχές των zeroes, ο κόσμος ήθελε (και είχε) να διασκεδάσει, ήθελε να έχει άποψη, να γνωρίζει τι συμβαίνει έξω από τα τείχη του ελληνικού μικρόκοσμου και είμαι της άποψης ότι κανείς δεν έκανε κακό σε κανέναν. Ο Lifestyle Τύπος έκανε τη δουλειά του και όποιος ήθελε την πλήρωνε, τη διάβαζε ή την ξεφύλλιζε όταν έκανε το Number 2 στην τουαλέτα του σπιτιού του.

Η έννοια Lifestyle

Στην Ελλάδα, ωστόσο, η λέξη Lifestyle ποτέ δεν ερμηνεύτηκε, μεταφράστηκε και εφαρμόστηκε με την κοινωνιολογική αλήθεια της. "Τρόπος ζωής". Συνήθειες, συμπεριφορές, επιθυμίες, ενέργειες και αποφάσεις που καθορίζουν τον τρόπο ζωής ενός ανθρώπου ή ενός ζώου. Αν πάρουμε ως δεδομένο ότι δεν βάζουμε τους εαυτού μας στην κατηγορία των ζώων (παρότι ο άνθρωπος ως ον κάνει καθημερινές προσπάθειες για να κερδίσει μια μόνιμη θέση σε αυτήν), τότε το να ξέρεις κάτι παραπάνω για τη ζωή γύρω σου, για το πώς μπορείς να περάσεις καλά (είτε αν πας στον Ρέμο, είτε αν κάτσεις σπίτι να δεις ταινίες και να παίξεις Παλέρμο) δεν ήταν, ούτε θα είναι ποτέ αμαρτία.

Εδώ, όμως, στα μέρη μας, το Lifestyle ήταν πάντα άνθρωποι που τα παίρνουν από μαγαζιά, αμφιλεγόμενης σεξουαλικότητας, ήταν οι "μεσημεριανές" εκπομπές (αυτές που αυτές τις μέρες η Μενεγάκη απαξίωσε σε ένα προσωπικό fail, δεδομένου ότι και αυτή τις έβλεπε, τις ήθελε, τις θεωρούσε γρανάζι της showbiz και της ανακυκλώσιμης δημοσιότητας). Lifestyle στην Ελλάδα είναι για τους περισσότερους από τους φίλους μου "τρελή ευκαιρία να γνωρίσεις κανένα διάσημο, να πετύχεις καμιά γκόμενα όπως η Σάσα Μπάστα και γενικώς να λύσεις και να δέσεις μέσα σε φουλ του δήθεν ατμόσφαιρα".

Οι ευθύνες

ΝΑΙ. Υπήρχαν κι αυτά, υπάρχουν κι αυτά, έγιναν τεράστιες υπερβολές γύρω από αυτά, ήταν ίσως και αηδιαστικά κάποια από αυτά, ειδικότερα αν τα ζούσες από μέσα. Και ναι και αυτό το κομμάτι των ΜΜΕ έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης στην στρεβλή και άνευ αντικρίσματος εικόνα της Ελλάδας. Γιατί δεν ήμασταν ποτέ λαός που έπρεπε και μπορούσε να πηγαίνει κάθε καλοκαίρι στη Μύκονο λες και ήταν η Γη της Επαγγελίας, η Μέκκα του καλοκαιριού. Θα μπορούσαμε όλοι εμείς να γράφουμε από τότε για την Αστυπάλαια, όχι μόνο τώρα που οι μισθοί έπεσαν (αλλά στη Μύκονο ακόμη χρεώνουν λες και βρίσκονται σε άλλη χώρα ή σε άλλο φορολογικό καθεστώς – όχι λες;). Όμως, σόρι, αυτός ο Τύπος δεν ήταν μόνο "πλήρωσε, διασκέδασε, φάε". Δεν ήταν αυτός που κάλυψε τα αυθαίρετα από άκρη σε άκρη στην Ελλάδα, ούτε εκείνος που έκανε τα στραβά μάτια στη φοροδιαφυγή και τα σκάνδαλα.

Δεν ήταν καν εκείνος, που "έπεισε" με τον τρόπο του ότι πρέπει να κλέβεις στη βενζίνη και να την αραιώνεις. Αυτός ήταν, βέβαια, εκείνος που έλεγε "γιατί πρέπει να πάρεις αυτό το αυτοκίνητο" και εσύ το έπαιρνες. Αλλά τι να έκανες; Αν είχες και το ήθελες, γιατί να μην το πάρεις; Αν δεν είχες και έβρισκες δανεικά για να το πάρεις, εκεί ήταν το πρόβλημα. Τουλάχιστον για τη δική μου άποψη. Θα συμφωνήσω όμως: δεν υπάρχει πια αυτό το Lifestyle. Και επειδή δεν υπάρχει, τελειώνουν ένα-ένα και τα περιοδικά. Αφού κι αυτά, την ώρα που ο μισθός έπεφτε, η τιμή τους έμενε η ίδια, το περιεχόμενό τους δεν άλλαζε ιδιαίτερα και σε αυτό, ναι, αυτοί που ευθύνονται, είναι όσοι από εμάς περάσαμε από αυτά και δεν είδαμε ότι είναι άρρωστο αυτό το Lifestyle και κάτι πρέπει να κάνουμε για να το σώσουμε.

Και είμαι της άποψης (και είμαι εδώ για να το συζητήσω) ότι όποιος θέλει, διαβάζει ό,τι θέλει. Τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό. Κανείς δεν επέβαλε σε ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού αναγνωστικού κοινού να πηγαίνει στην παραλία με illustrated περιοδικά. Θα μπορούσε να πηγαίνει και με δοκίμια. Αλλά δεν πήγαινε. Προτιμούσε αντί του Νίτσε, τη Νίτσα που έγραφε για το χωρισμό της Μενεγάκη. Περνούσε στα ψιλά μια περιβαλλοντική ανάλυση (ΔΥΣΤΥΧΩΣ) και έπεφτε με τα μούτρα σε μια χαλαρή άποψη για την τηλεόραση.

Καλά κάνει ο καθένας. Και ο Νίτσε. Και η Νίτσα.

Πίσω από τις κουρτίνες (και τις βιτρίνες)

Το πιο κανιβαλιστικό όμως αυτών των ημερών, δεν είναι ότι ο αναγνώστης όλων αυτών των εντύπων αντιδρά και εκρήγνυται. Εν μέρει έχει δίκιο. Γιατί έχει δικά του προβλήματα πια και δεν τον νοιάζει ποιο περιοδικό έκλεισε. Χέστηκε. Και καλά κάνει. Πρέπει να σώσει τη δουλειά του, να σώσει το σπίτι του, να πληρώσει το δάνειό του και να αναπληρώσει τον πετσοκομμένο μισθό του. Άλλωστε, όπως και στο εμπόριο, έτσι και στον Τύπο ισχύει το "ο αναγνώστης έχει πάντα δίκιο". Είτε πληρώνει και σε ξεκρεμάει από τα περίπτερα, είτε κλικάρει και μπαίνει στο server του site σου.

Αυτό που είναι κανιβαλιστικό είναι η εξίσωση. Η ευθυγράμμιση. Αν στους 10 ανθρώπους που δουλεύουν στη Lifestyle ενημέρωση, υπάρχουν 3 ή και 5 που είναι δήθεν και νόμισαν ότι κατέκτησαν το Χόλιγουντ ή ότι δουλεύουν στους LA TIMES και μιλούσαν με τον Μπραντ Πιτ στο τηλέφωνο, υπάρχουν και οι άλλοι που απλώς βρέθηκαν να κάνουν αυτή τη δουλειά είτε γιατί τους άρεσε να γράφουν, να βγαίνουν, είχαν ένα καλό βαθμό στην έκθεση όταν ήταν στο σχολείο. Και όχι, αυτοί ούτε έπαιρναν τίποτα τρελούς μισθούς (ούτε στη φουσκωμένη εποχή λίγο μετά το Χρηματιστήριο, ούτε φυσικά στην πιο νορμάλ εποχή από το 2005 και μετά), ούτε είχαν κάθε μέρα ραντεβού με μοντέλα στο σπίτι τους. Κάτι παιδιά, αγόρια και κορίτσια ήταν που όχι, δεν έκαναν μια δύσκολη χειρωνακτική δουλειά, αλλά δεν πετούσαν και αετό.

Στο χώρο άλλωστε αυτόν, του "Lifestyle" ήταν πάντα κανόνας ότι πρέπει να έχεις καλό κλίμα. Να δημιουργήσεις και να λειτουργήσεις μέσα σε μια παρέα και να ενημερώσεις – ψυχαγωγήσεις τον κόσμο, με ένα κείμενο ή ένα ρεπορτάζ, είτε ήσουν μέσα στην τρελή χαρά, είτε την προηγούμενη εβδομάδα, είχε πεθάνει ο πατέρας σου. Αυτός που σε διάβαζε, δεν το γνώριζε, οπότε δεν είχες δικαίωμα να τον ξεπετάξεις με ένα κείμενο της πλάκας και γραμμένο στο πόδι. Όλοι αυτοί, είναι άδικο να βρίσκονται στο σταυρό και να μαρτυράνε, επειδή κάποτε έγραψαν ένα κείμενο "για τα καλύτερα burger της πόλης" ή επειδή συνεχίζουν να γράφουν τέτοια θέματα. Θα ήταν καλύτερο δηλαδή να έγραφαν τα "καλύτερα μέρη για να πέσεις στο κενό";

Όλα χρήσιμα είναι

Το πολεμικό ρεπορτάζ είναι το δυσκολότερο που υπάρχει. Για αυτό και το κάνουν λίγοι. Πρέπει να πας στη Βαγδάτη και να δεις κομμένα κεφάλια, ακρωτηριασμένα παιδιά, εικόνες που ίσως δεν σε αφήσουν ποτέ, δεν θα τις αφήσεις εσύ ποτέ πίσω σου. Όπως και το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό ρεπορτάζ είναι υπερ-πολύτιμο, ειδικότερα όταν γίνεται χωρίς χρωματισμούς, συμφέροντα και δεν ξέρω γω τι άλλο υπάρχει από πίσω.

Αλλά και το Lifestyle, το πιο χαλαρό, το πιο ελαφρύ, το λιγότερο σοβαρό (και όπως αλλιώς θέλεις πες το) σίγουρα θέλει αλλαγές, θέλει πλέον διαφορετική προσέγγιση και όχι celebrities που καίγονται για μια φωτογραφία στο σούπερ μάρκετ (αντί για μια συνέντευξη γύρω από τη δουλειά τους), ούτε βρισκόμαστε στην εποχή όπου ο Έλληνας άντρας περιμένει ένα εξώφυλλο για να δει από την τυπωμένη κλειδαρότρυπα μια γυμνή γυναίκα. Είναι γεγονός, ότι αυτό που θέλει να διαβάσει ο κόσμος το 2012, δεν είναι αυτό που έψαχνε να ονειρευτεί και να ζηλέψει το 1995, όταν λέγαμε "είμαστε ευρωπαίοι" και νομίζαμε ότι ανεβήκαμε level στη δαρβινική απεικόνιση των πιθήκων.

Για αυτό, από το να ζητάμε το θάνατο του Lifestyle εδώ και τώρα, καλύτερα να ζητήσουμε την αλλαγή του. Είναι, θεωρώ, ο πιο δίκαιος για όλους όσοι συμμετείχαμε και από τις δύο πλευρές (των Media και των αναγνωστών) συμβιβασμός. Και αν κάποιος πρέπει να πάρει λίγο παραπάνω την ευθύνη και να δεχθεί περισσότερες παραχωρήσεις, ok ας είναι αυτά τα "αηδιαστικά" και κατακριτέα media του Lifestyle. Νομίζω, ότι πολλοί από τους συναδέλφους θα παραδεχθούν, ότι εμείς το ξεκινήσαμε πρώτοι. Όμως, ας είμαστε ψύχραιμοι. Καμία χώρα δεν καταστράφηκε από κάποια τυπογραφικά, όσο λάθος κι αν ήταν αυτά.