Θυμάσαι εκείνη την εποχή που έβαζες ξυπνητήρι στις δύο τα ξημερώματα για να πας να ακούσεις τον Oakenfold; Που σκεφτόσουν για καμιά βδομάδα τι θα φορέσεις στο πάρτι των Magna; Που είχες πάει ξενύχτης στη δουλειά σου μετά από εμφάνιση του Carl Cox; Που κοιμόσουν και ονειρευόσουν το Αμφιθέατρο; Που χόρευες το One More Time των Daft Punk στο opening του καλοκαιρινού Venue απέναντι από το αεροδρόμιο; Που στεκόσουν κάτω από τη Στεφανία και τον Κωνσταντίνο, τους καλύτερους χορευτές που έχουν γνωρίσει οι μπάρες;
Στα 31 μου χρόνια κύριοι και κυρίες ένα πράγμα μπορώ να σκεφτώ: τα κλαμπ δεν υπάρχουν πια, τα πάτησε η κρίση. Ή μήπως όχι μόνο αυτή;
Η Παναγία η Σουμελά να με έχει καλά, στο πρώτο μου πάρτι πήγα σε ηλικία 15 ετών. Στη γιαγιά μου είχα πει ότι θα κοιμηθώ στη μητέρα μου, στη μητέρα μου ότι θα κοιμηθώ στην καλύτερή μου φίλη και στην καλύτερή μου φίλη είπα την αλήθεια, δηλαδή ότι θα έβγαινα. Αφού περίμενα να περάσει η ώρα, μιας και τότε ήταν της μοδός να βγαίνει ο κόσμος μετά τις δύο το βράδυ, ντύθηκα στολίστηκα και πήγα και στήθηκα έξω από την πόρτα του Plus Soda. Θυμάμαι ακόμα τη θρυλική Κατερίνα να στέκεται στην πόρτα του και να κάνει face control για το ποιος θα μπει, ενώ κάθε φορά που τελείωνε το ποτό της απλά έσπαγε το ποτήρι και φώναζε να της φέρουν άλλο.
Το να πηγαίνεις εκείνες τις μέρες σε κλαμπ ήταν υπόθεση. Κάθε πάρτι ήταν καλύτερο από το προηγούμενο και χειρότερο από το επόμενο. Και αυτό ίσχυε ανεξαρτήτως σε ποιανού τον "κήπο" ήθελες να ανθίσεις ως παιδί της νύχτας. Από το King Size μέχρι το U-matic και από το Soda μέχρι το Camel γινόταν του πρίγκιπα Harry. Για τέτοιο γλέντι μιλάμε.
Αυτό κράτησε για αρκετό καιρό. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ο χάρτης της αθηναϊκής νύχτας συνεχώς άλλαζε και νέες μουσικές μόδες φύτρωναν σαν τα μανιτάρια (θέλεις να μιλήσουμε για τις r&b βραδιές και τον MC Gifted ή για τον συνωστισμό γύρω από την πισίνα του Balux;). Και μετά...
Και μετά ήρθε η κρίση. Η κρίση βλέπεις είναι ένα φαινόμενο που τρώει την τσέπη σου, όπως ο σκόρος τρώει τα μάλλινα. Επίσης, η κρίση δεν σου επιτρέπει να χρησιμοποιείς την πιστωτική σου κάρτα, όπως τότε που τη χρησιμοποιούσες για να βγάλεις το κορίτσι στο Villa και να το τραπεζώσεις.
Βγάζεις 10, δίνεις 8 και σκέφτεσαι ότι θα είσαι πολύ μεγάλος μαμάκας να δώσεις τα 2 που σου περισσεύουν για ποτό, που μεταξύ μας κανονικά δεν θα έπρεπε να κάνει δύο, αλλά μισό (αλλά για φαντάσου κάποτε το πλήρωνες και τρία και τέσσερα και έλεγες και ευχαριστώ στο barman που δεν ήξερε να φτιάχνει ούτε τζιν τόνικ). Άρα η κρίση σε κάνει και σκεπτόμενο άνθρωπο.
Τις προάλλες καθόμουν στο ίδιο τραπέζι και έπινα καφέ με έναν συνομήλικό μου, ο οποίος από τότε που ήταν πιτσιρικάς το τιμάει το νυχτοκάματο και δουλεύει στα μαγαζιά συγκεκριμένου επιχειρηματία. Μιλώντας για δουλειές κατέληξε να μου λέει κάτι πολύ σωστό. "Όλα αυτά τα γνωστά κλαμπ ταυτίστηκαν με μία συγκεκριμένη εποχή της Ελλάδας και τώρα που αυτή η εποχή μας άφησε δεν μπορούν να συνεχίσουν". Δηλαδή τα κλαμπ πέθαναν μαζί με το lifestyle και τα περιοδικά που το στήριζαν.
Βέβαια, θα μου πεις τώρα εσύ: συγνώμη κυρία μου, αλλά κλαμπ εξακολουθούν να υπάρχουν. Σίγουρα, θα σου πω εγώ. Κοίτα όμως να δεις πώς τα φέρνει η μοίρα. Πριν καν σκεφτώ να γράψω αυτό το κείμενο, δύο άτομα, που τα εμπιστεύομαι όσο αφορά την αισθητική τους, βρέθηκαν καλεσμένοι σε γνωστό κλαμπ για να γιορτάσουν την επέτειο ενός φιλικού τους ζευγαριού. Την επέτειο την γιόρτασαν, αλλά σίγουρα το γιόρτασαν περισσότερο βλέποντας τον κόσμο. "Δεν ξέρουμε αν φταίει ότι μεγαλώσαμε και δεν είμαστε πια γι αυτά, αλλά ο κόσμος μας φάνηκε πιο λαϊκός από ποτέ και η μουσική δεν μας έλεγε τίποτα".
Τώρα το τι είναι λαϊκό και τι όχι, ο καθένας έχει τη δική του αισθητική και μπορεί να κρίνει. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική. Αν και εδώ που τα λέμε δεν υπάρχει πλέον κάποια συγκεκριμένη τάση όσο αφορά την κλαμπ κουλτούρα (κάποτε ήταν οι καρεκλάδες, οι ravers, οι ροκάδες ακόμα και αυτοί που γούσταραν τα ελληνικά).
Ίσως πάλι να παίζει ρόλο και στο ότι οι Έλληνες είμαστε κολλημένοι με τα ίδια πράγματα εδώ και χρόνια και δεν λέμε να ξεφύγουμε από αυτά, γι αυτό και η νύχτα φαίνεται μονότονα ίδια σε ανθρώπους σαν κι εμένα, που πλέον προτιμάμε να πηγαίνουμε σε πάρτι που διοργανώνουν ομάδες, όπως οι Yes it Does! Sure it Does! ή να τα πίνουμε σε κάποιο μπαρ του κέντρου (που πλέον είναι και πολλά ζωή και δουλειά να έχουν) ή απλά να καθόμαστε σπίτι μας και να ακούμε τo νέο άλμπουμ των Two Door Cinema Club.
