Ο Φοίβος είναι ο Γιώργος Ζαμπέτας των 90s και των 00s. Ή μήπως όχι;

Αυτό το κάτι που θέλουν οι καλλιτέχνες φαίνεται να έχει ο διάσημος Έλληνας τραγουδιστής. Διαφορετικά δεν εξηγούνται 20 ολόκληρα χρόνια καριέρας. Αλλά αλήθεια τι είναι όμως αυτό.

Στα γαλλικά υπάρχει μία πολύ ωραία έκφραση αν θέλεις να περιγράψεις κάποιον ο οποίος «τραβιέται», αλλά δεν ξέρεις για ποιον λόγο. Λένε πως έχει αυτό το «je ne sais quoi», που σημαίνει «δεν ξέρω τι».

Αν βρίσκεσαι έξω από τη σφαίρα των ελληνάδικων, των μπουζουκιών και του εγχώριου lifestyle και παρατηρήσεις σαν αντικείμενο μελέτης όλους αυτούς τους ανθρώπους που πετάνε γαρύφαλλα και σηκώνονται να χορέψουν στο άκουσμα ενός λαϊκού άσματος που φέρει την υπογραφή του Φοίβου, θα σε πιάσει σίγουρα η ανάγκη να αναζητήσεις τι ακριβώς έχει αυτός ο στιχουργός στο τσεπάκι του.

Σύμφωνα με τους ανθρώπους που τον περιτριγυρίζουν και του έγραψαν και το δελτίο τύπου του για τη συναυλία «20 Χρόνια Φοίβος» στο ΟΑΚΑ, ο Φοίβος έχει το «άγγιγμα του Μίδα», βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από την εποχή του και χαρακτηρίζεται από μία αξιοζήλευτη ικανότητα να συνδυάζει τις δημοφιλείς μουσικές μουσικές τάσεις με τις καινοτόμες ιδέες του.

Αν πάλι πιάσεις συζήτηση με έναν γλεντζέ μέσο Έλληνα, θα σου πει ότι έχει γράψει ένα τραγούδι για κάθε περίσταση. Και θα ‘χει ένα δίκιο.

Για παράδειγμα: Σου είχε κάνει σμπαράλια την καρδιά η άσπλαχνη; Θα έβαζες στο τέρμα την «Ανεμώνα» του Κόκοτα (άσμα με το οποίο έπιασε ταβάνι στην καριέρα του ο καλλιτέχνης γι αυτό και δεν συνέχισε – μετά από αυτό μόνο ο θεός) και θα ξεθύμανες. Θες να το παίξεις πληγωμένος αλλά και υπεράνω; Το «Να τη Χαίρεσαι» έχει γραφτεί για σένα. Παίζει φλερτ με κάποια από τη δουλειά; Θα άκουγες το «Κατάλληλες Προϋποθέσεις» και θα το έριχνες το υπονοούμενο. Τέλειωσε τον καλοκαίρι και έμεινες στον άσο; Το «Αγάπη Καλοκαιρινή» είναι ταμάμ. Τα έχεις πάρει με τον Γέροντα Παστίτσιο, μία «Ιεροσυλία» της Καιτούλας θα γίνει το χάπι σου. Ακόμα και για σένα που είσαι λιγάκι των ακραίων πολιτικών πεποιθήσεων και θέλεις να την πέσεις στο κορίτσι με ένα «Θυμίζεις κάτι από Ελλάδα» που λέει και ο Πετρέλης θα την έκανες τη δουλειά σου.

Εν ολίγοις ο Φοίβος με τα 1000 και βάλε τραγούδια που έχει γράψει έχει γίνει ο ψυχολόγος, ο καλός φίλος, αυτός που τα λέει για σένα πριν καν προλάβουν να σου συμβούν.

Και εννοείται πως ο Φοίβος είναι αυτός στου οποίου τις πλάτες, τις νότες, τους στίχους και τις στροφές έχουν κάνει καριέρα, έχουν ανθίσει σαν μπουμπούκια και έχουν εξελιχθεί πολλοί καλλιτέχνες. Νερό, σαμπάνια, φρεσκοστυμμένο χυμό πίνουν στο όνομά του από τη Δέσποινα Βανδή, την Έλλη Κοκκίνου, την Καίτη Γαρμπή, τον Μαζωνάκη και τον Αντώνη Ρέμο μέχρι τον Βασίλη Καρά, το Θάνο Καλλίρη, τον Θάνο Πετρέλη. Ένα πεντάγραμμο δεν φθάνει.

Πέρα όμως από την εμπορική επιτυχία που έχει σημειώσει, τι υπάρχει; Η ποσότητα της δουλειάς του είναι ανάλογη και με την ποιότητα; Άνθρωποι, που έχουν μεγαλώσει με συμμαθήτριες που τσίριζαν ακούγοντας το «τι κάνω μόνη μου μεσ’ στο σαλόνι μου», αλλά διάλεξαν να βαδίσουν ένα άλλο μουσικό μονοπάτι θα σου πουν πως η γνώμη τους για τον Φοίβο είναι η χειρότερη. Ότι είναι copycat (ε, εντάξει το Clocks των Coldplay και το Θέλω της Βανδή τα λες και αδερφάκια), πως επαναλαμβάνεται (το πολύ το νταχτιριντί το βαριέται και ο παπάς μάναμ) και πως ευθύνεται για ένα μεγάλο κομμάτι της άθλιας ελληνικής μουσικής.

Για το τελευταίο βέβαια ίσως να μην ευθύνεται ο ίδιος, αλλά αυτοί που δεν βλέπουν τις δημιουργίες του ως cult (όπως για παράδειγμα αντιλαμβανόμαστε τους στίχους του Ρακιντζή), παρά τις παίρνουν στα σοβαρά.

Ωστόσο, όπως λέει και ένα καλός μου φίλος ο Φοίβος φαίνεται ένας ήσυχος άνθρωπος. Και αυτό είναι καλό. Δεν προκαλεί. Και κάπου μέσα μας πιστεύουμε ότι και ο ίδιος ξέρει τι ακριβώς δίνει, αλλά αυτή είναι η δουλειά του και αυτό πουλάει. Τι να κάνουμε.