“The Positive Ladies Soccer Club” : μια ταινία κατά του aids

Η ταινία διάρκειας 37 λεπτών αφηγείται τη συγκινητική ιστορία μιας ομάδας οροθετικών γυναικών από τη Ζιμπάμπουε, που δίνουν με θάρρος και αξιοπρέπεια τη δική τους μάχη κατά του κοινωνικού στίγματος και των προκαταλήψεων.

Το αποτέλεσμα τις δικαιώνει, αφού αποδεικνύεται ότι η δύναμη της ανθρώπινης θέλησης δε γνωρίζει όρια και οι σκληρές δοκιμασίες της ζωής μπορούν να γίνουν το έναυσμα για ένα καλύτερο αύριο γεμάτο όνειρα και ελπίδα.

Η ταινία έχει ήδη προβληθεί στα γραφεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο Λονδίνο, τις Βρυξέλλες, το Χονγκ- Κονγκ, τη Νότια Αφρική, την Ιαπωνία και σε πολλές άλλες πόλεις. Στο πλαίσιο της προώθησής της έχει ενταχθεί σε διάφορα φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο και έχει δοθεί για προβολή σε μεγάλα εθνικά τηλεοπτικά δίκτυα.

Η επίσημη πρώτη προβολή της ταινίας στην Ελλάδα θα γίνει την 1η Δεκεμβρίου στις 19.00 στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22) στο Κολωνάκι. Η είσοδος είναι ελεύθερη και οι παρευρισκόμενοι θα έχουν τη δυνατότητα να συνομιλήσουν και να συμμετάσχουν σε ανοιχτή συζήτηση με τη Τζοάννα Σταυροπούλου, σκηνοθέτιδα της ταινίας και εκπρόσωπο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

Απόσπασμα της ταινίας έχει προβληθεί στην ιστοσελίδα του διεθνούς ειδησεογραφικού καναλιού SKY NEWS στην κατηγορία Features, ενώ το CNN.com φιλοξενεί αφιέρωμα στην ταινία με συνέντευξη της σκηνοθέτιδας. Διεθνείς αεροπορικές εταιρίες έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να προβάλουν την ταινία κατά τη διάρκεια του προγράμματος ψυχαγωγίας εν ώρα πτήσης.

Λίγα λόγια για την υπόθεση

Μια ομάδα οροθετικών γυναικών, τα χελιδόνια του ARV, που ζουν στην Epwoth, μία από τις πιο φτωχές κωμοπόλεις της Ζιμπάμπουε, αποφασίζει να φτιάξει μια ομάδα ποδοσφαίρου για να διαγωνιστεί σε ένα τουρνουά. Θέλουν να καταπολεμήσουν το στίγμα αποδεικνύοντας σε όλους ότι μπορούν να κερδίσουν το έπαθλο του τουρνουά. Στην αρχή δεν μπορούν ούτε να κλοτσήσουν την μπάλα.

Πολλοί γελάνε εις βάρος τους και αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν γυναίκες και μάλιστα άρρωστες να παίξουν ποδόσφαιρο. Η ομάδα επιμένει γιατί θέλει να δείξει στον κόσμο ότι ακόμα και αν είναι φορείς του AIDS, δε διαφέρουν σε τίποτα από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ελπίζουν πως, αν κερδίσουν το τουρνουά, οι άνθρωποι θα σταματήσουν να τις υποτιμούν.

Τελικά κερδίζουν το έπαθλο ανατρέποντας όλα τα προγνωστικά. Μέσα από την ταινία ξετυλίγονται οι ιστορίες τεσσάρων γυναικών με στιγμιότυπα από την καθημερινότητά τους, τις επισκέψεις τους στην κλινική, την εκκλησία, την προπόνηση και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα ντοκιμαντέρ, που αποτελεί μαρτυρία για τη δύναμη της θετικής σκέψης και παγκόσμια αναφορά για το θρίαμβο της ελπίδας.

Η ταινία μέσα από τα μάτια της σκηνοθέτιδας

Η σκηνοθέτις της ταινίας, Τζοάννα Σταυροπούλου, ζει στην Αφρική, ενώ πέρασε 2 χρόνια στη Ζιμπάμπουε, δουλεύοντας ως υπεύθυνη επικοινωνίας στην αποστολή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

Αυτές τις ημέρες βρίσκεται στην Αθήνα και μίλησε στο cosmo.gr για την πρώτη της ταινία.

Cosmo: Πώς ξεκίνησε η ιδέα για τη δημιουργία αυτής της ταινίας;

Τ.Σ.: Μόλις συνάντησα αυτές τις γυναίκες, με ενέπνευσε η ιστορία, η δύναμή τους, η ψυχή τους. Αν και δεν είχα ξανασκηνοθετήσει, το έβαλα στόχο της ζωής μου να φτιάξω αυτή την ταινία. Έπρεπε να πείσω τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα , τις αρχές της Ζιμπάμπουε, την τοπική κοινωνία. Στην αρχή υπήρχαν δυσκολίες αλλά βλέποντας το αποτέλεσμα πιστεύω ότι άξιζε τον κόπο.

Cosmo: Μιλήστε μας λίγο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι φορείς του ιού του AIDS στην Αφρική.

Τ.Σ.: Στη Ζιμπάμπουε υπολογίζεται ότι 2 εκ. άνθρωποι είναι φορείς του ιού του AIDS. Για να καταλάβετε πόσο μεγάλος είναι ο αριθμός αυτός αρκεί να σκεφτείτε ότι ο συνολικός πληθυσμός είναι περίπου 11 εκ. Παρά το μεγάλο αριθμό φορέων όμως υπάρχει στίγμα. Αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι αυτοί πολύ σοβαρά προβλήματα όσον αφορά την κοινωνική τους ένταξη.

Cosmo: Οι πρωταγωνίστριες της ταινίας ποια στάση υιοθετούν απέναντι σε αυτή την προκατάληψη;

Τ.Σ.: Αυτές οι γυναίκες που έφτιαξαν την ομάδα του ποδοσφαίρου ήθελαν να καταπολεμήσουν αυτό το στίγμα και ουσιαστικά να ανατρέψουν την αρνητική εικόνα που υπάρχει για τους φορείς του ιού και να δείξουν ένα απλό πράγμα: ότι είναι άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι, δε διαφέρουν από τους συνανθρώπους τους. Αυτό που ζητούν οι γυναίκες αυτές είναι να σταματήσουν οι άνθρωποι να τις περιφρονούν.

Cosmo: Και το πετυχαίνουν τελικά;

Τ.Σ.: Για μένα αυτές οι γυναίκες είναι οι ηρωίδες μου και ελπίζω ότι με την προβολή της ταινίας θα γίνουν οι ηρωίδες και άλλων ανθρώπων.

Cosmo: Μέσα στα 37 λεπτά της ταινία ποιο είναι το μήνυμα που θα θέλατε να μεταφέρετε στο θεατή;

Τ.Σ.: Προσωπικά αυτό που θα ήθελα είναι μέσα από αυτή την ταινία να δείξω ότι οι γυναίκες, που ζουν στην Αφρική και είναι φορείς του ιού, δεν είναι θύματα γιατί οι γυναίκες που πρωταγωνιστούν στην ταινία δεν είναι θύματα, είναι αγωνίστριες. Και θα καταλάβετε ακριβώς για τι μιλάω αν δείτε την ταινία.

Cosmo: Οι πρωταγωνίστριες είχαν ενδοιασμούς για τη συμμετοχή τους στην ταινία;

Τ.Σ.: Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαν ενδοιασμούς τόσο οι ίδιες όσο οι οικογένειές τους και κυρίως οι σύζυγοι όσων είναι παντρεμένες. Συζητήσαμε μαζί τους όμως και κατάλαβαν και πριν την πρώτη επίσημη προβολή της ταινίας την είδαμε όλοι μαζί και πρέπει να σας πω ότι συγκινήθηκαν και οι πρωταγωνίστριες και οι δικοί τους άνθρωποι και χάρηκαν για το αποτέλεσμα.

Τι δήλωσαν οι πρωταγωνίστριες

«Ακόμα και αν είμαστε φορείς του ιού HIV/AIDS, δε σημαίνει ότι είμαστε θύματα του AIDS», Annafields Phiri, Αρχηγός Ομάδας.

«Νόμιζαν ότι παίζαμε κάνοντας κάποιο αστείο. Γελούσαν μαζί μας και έλεγαν: Πώς μπορούν οι γυναίκες να παίζουν μπάλα; Θα τα καταφέρουν; Πώς μπορείτε εσείς οι άρρωστες να παίζετε ποδόσφαιρο;» Meria Kabudura, παίκτρια.

Το Trailer