Αντώνης Βιλλιώτης: "Οι άντρες ζουν μόνιμα σε μια φαντασίωση"

Από το ραδιόφωνο και τη μουσική στη συγγραφή. Τι σε έκανε να αλλάξεις δρόμο;

Δεν άλλαξα καθόλου δρόμο, είμαι σε ένα σταυροδρόμι και γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου, φλερτάροντας με όλες τις διαδρομές. Έγραφα από μικρός, στο σχολείο, όπως οι περισσότεροι (;) ποιήματα. Η πρώτη μου απόπειρα για μυθιστόρημα ήταν στο λύκειο αλλά έμεινε ανολοκλήρωτη. Η συνεργασία μου με περιοδικά και εφημερίδες μού άνοιξε τον ορίζοντα και το φλερτ με το ραδιόφωνο με έκανε επαγγελματία στη δισκογραφία.

Έχει κοινά η μουσική με την τέχνη της γραφής;

Θα μπορούσες διαβάζοντας ένα ωραίο κείμενο να ακούς μελωδίες μέσα σου αλλά ας μη το παρατραβάω... Δεν μπορώ να τα συνδέσω γιατί στη γραφή του συγκεκριμένου βιβλίου ήμουν ο δημιουργός, άρα άφησα τη φαντασία μου ελεύθερη και αχαλίνωτη, κάτι που στη μουσική μου συμβαίνει μεν αλλά από την απέναντι όχθη, αυτή του ακροατή-κριτή.

 

«Τι εστί βερίκοκο». Πώς προέκυψε ο τίτλος;

Έψαχνα να βρω έναν τίτλο που να με κάνει να πουλήσω 1.000.000 αντίτυπα και τον βρήκα ιδανικό. Θα μπορούσε όμως εναλλακτικά να είναι η φράση που και οι δύο πρωταγωνιστές θα έλεγαν στο τέλος της ιστορίας συνοψίζοντας το τι ακριβώς τους συνέβη!

Το πρώτο κεφάλαιο, αναφέρεις, το έγραψες πετώντας από Λονδίνο προς Αθήνα. Με ποια αφορμή;

Πλήρης βαρεμάρα, άσχημες αεροσυνοδοί, κακή ταινία στο βίντεο. Ε, πολύ θέλει ο άνθρωπος; Επιλογή να κατέβω δεν είχα...

Γιατί διάλεξες αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο;

Η αλήθεια είναι ότι με διάλεξε. Είναι το ημερολόγιο ενός ανθρώπου που με ξέρει και τον ξέρω καλά. Ζωντανεύουν όλα μπροστά σου και συμμετέχεις στην ιστορία. Περπατάς μαζί του στα ίδια μέρη, οδηγείς το ίδιο αυτοκίνητο και βλέπεις ακριβώς τις ίδιες εικόνες, ακούς τα ίδια τραγούδια, παθιάζεσαι με όσα τον παθιάζουν. Έγινε τυχαία αλλά στο τέλος ήταν αυτό που ταίριαζε απόλυτα στην ιστορία.

Έχεις ακολουθήσει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα δομή. Μου άρεσε ιδιαίτερα το τελευταίο κεφάλαιο «Με δυο λόγια», στο οποίο αναφέρεσαι στην τελική εξέλιξη των ηρώων σου. Πώς σου ήρθε αυτή η ιδέα;

Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Ήθελα οι ήρωες του βιβλίου να μην είναι αληθοφανείς αλλά αληθινοί, σαν τους δικούς μας φίλους. Άρα τι πιο φυσιολογικό από το να μαθαίνεις στο τέλος του βιβλίου και τη συνέχεια της ζωής τους; Σαν κάποιες ταινίες που στα credits του τέλους δείχνουν τους χαρακτήρες, κάνουν freeze και γράφουν τι επακολούθησε. Ίσως από εκεί να μου ήρθε η έμπνευση και έτσι πριν τελειώσω οριστικά μαζί τους, τους αποκατέστησα όλους!

Πολλά σημεία του βιβλίου σου κάνουν τον αναγνώστη να γελάσει. Το έκανες σκόπιμα;

Μπα, το κάνω σε καθημερινή βάση! Με τους κολλητούς μου όταν βρισκόμαστε υπάρχει συναγωνισμός στο ποιος θα γελάσει περισσότερο εις βάρος του άλλου. Νομίζω μου βγαίνει αβίαστα ακόμη και σε δύσκολες στιγμές. Επειδή το χιούμορ πάντως είναι υποκειμενικό, στο βιβλίο το φοβήθηκα κάπως – το χειρότερό μου θα ήταν να έβλεπα κάποιον να με διαβάζει ανέκφραστος.

Μιλάς πολύ για τον έρωτα στο βιβλίο. Πιστεύεις στον έρωτα; Και πόσο ζει;

Πάντα πίστευα και υποψιάζομαι ότι πάντα θα πιστεύω. Όπως πιστεύω ότι μοιάζει με το φυτό: ζει όσο το ποτίζεις και όσο το φροντίζεις. Αν, για παράδειγμα, πας διακοπές και το ξεχάσεις, γυρίζοντας θα το βρεις ξερό.

Έρωτας, πόθος, φίλοι. Πώς συνδέονται;

Ωραίο να τα έχεις όλα αυτά στη ζωή, σε υπερθετικό βαθμό. Είναι σαν κομμάτια ενός παζλ που στο τέλος φτιάχνουν την τέλεια εικόνα. Τίποτα όμως δε σου χαρίζεται και πρέπει να ξέρεις πάντα να εκτιμάς.

Ο Φώτης έχει δικά σου στοιχεία;

Βεβαιότατα! Όπως έχει και η Μαίρη, ο Νίκος που είναι Παναθηναϊκός, ο Πάνος... Όλοι τους σαν πνευματικά μου παιδιά κάτι πήραν από εμένα, δεν μπορούσα να αφήσω κανέναν παραπονεμένο! Έπρεπε τα χαρακτηριστικά μου να τα μοιράσω στους ήρωες, ώστε να μη δώσω στόχο. Κράτησα λίγο χιούμορ παραπάνω στο Φώτη.

Στο βιβλίο σου αναφέρεσαι στη femme fatale. Ποια γυναίκα θα χαρακτήριζες έτσι και τι είναι αυτό, πιστεύεις, που την κάνει πιο ποθητή;

Το συγκεκριμένο πρότυπο γυναίκας αλλάζει στην πορεία της ζωής μας και ανάλογα με τις συνθήκες είτε δίνουμε έμφαση είτε παραβλέπουμε χαρακτηριστικά που την διαφοροποιούν: άλλοτε μετράμε τη γοητεία και την ομορφιά, άλλοτε τον απρόσιτο και μυστηριώδη χαρακτήρα, άλλοτε το πνεύμα και την έμπνευση. Αν ξεπεράσουμε τη γοητεία και δώσουμε λίγη παραπάνω βάση στο πνεύμα πάντως, σίγουρα κερδισμένοι θα βγούμε.

Έχουν ανάγκη οι άντρες από μια φαντασίωση;

Μία μόνο; Οι άντρες ζουν μόνιμα μέσα σε φαντασίωση, σε έναν δικό τους κόσμο. Δεν θα ήταν υπερβολή να σας μαρτυρήσω ότι κάθε άντρας πιστεύει ότι συναρπάζει όλες, μα όλες τις γυναίκες που περνάνε δίπλα του...

Το βιβλίο σου συνοδεύεται από ένα soundtrack. Πρωτότυπη ιδέα. Ήταν δική σου;

Ναι ήταν μια δική μου ιδέα, που υιοθέτησε αμέσως ο εκδότης μου. Επειδή η μουσική έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία, ήθελα ο ανυποψίαστος αναγνώστης να μπει όσο περισσότερο γίνεται στο κλίμα του βιβλίου. Όλα τα τραγούδια λοιπόν «παίζουν» σε σκηνές του βιβλίου, χωρίς απαραίτητα να είναι στο ίδιο ύφος ή να αρέσουν στους ήρωες. Σαν να βλέπεις μια ταινία! Από τα 40 περίπου τραγούδια ή καλλιτέχνες που αναφέρονται στο βιβλίο, πήραμε άδεια για 14, από το ρεπερτόριο της Sony και της EMI, που ευχαριστώ ιδιαιτέρως.

Ποιο θα ήταν το soundtrack της ζωής σου, αν έπρεπε να επιλέξεις 5 μόνο τραγούδια;

Κάθε μέρα της ζωής μου είναι μουσική, πώς θα μπορούσα να διαλέξω 5 μόνο τραγούδια που να με στιγματίζουν; Ίσως και πέντε από κάθε χρονιά, πάλι να με δυσκόλευε. Ίσως να ήταν πιο εύκολο να έλεγα 5 τραγούδια για το καλοκαίρι, 5 ντουέτα, 5 one-hit wonders. Να μου επιτρέψετε λοιπόν να διαλέξω 5+1 άλμπουμ, που για κάποιο λόγο σημάδεψαν κάποια συγκεκριμένη εποχή της ζωής μου, χωρίς να είναι απόλυτα και τα 5+1 καλύτερά μου: 1.Kraftwerk – Radio Activity , 2. U2 – War, 3. David Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, 4. Clash – London Calling, 5. Muse – Showbiz

και +1 το “Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band” των Beatles που το «εκτίμησα» σε ώριμη ηλικία και μικρότερος απορούσα για το θόρυβο...

Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα