Στο εισαγωγικό σημείωμα του... επιστάτη του Ιntvduals Tower πριν την "αποφώνηση" του Ron Moss, περιγράφεται μάλλον ικανοποιητικά η προδιαγεγραμμένη πορεία του πιο εύστοχου στην εξαγωγή χολής blog που ασχολήθηκε σε βάθος με την ελληνική τηλεόραση.
"Πάει καιρός από την τελευταία φορά που τους άκουσα να γελάνε… μπορεί και μήνες. Αυτός ο πύργος έχει ζήσει λαμπρές εποχές, τώρα πλέον έχει μαραζώσει. Μείναμε 3-4 άτομα, να γυρνάμε σαν φαντάσματα στους διαδρόμους. Δεν ξέρω τι έφταιξε. Η κρίση; Μπορεί. Θυμάμαι πάντως το Ρον Μος πριν κάνα χρόνο να λέει 'αν συνεχίσει αυτή η παρακμή στην τηλεόραση, ο ρόλος μας θα είναι ασήμαντος. Διάολε, θα είναι σαν να χτυπάς ανάπηρο!'. Είχε δει το τέλος να έρχεται, στην ουσία όλοι το ξέρανε…"
Η αλήθεια είναι ότι τα 2-3 τελευταία χρόνια η τηλεόραση στην Ελλάδα είναι αξιοσημείωτα θλιβερή. Το βλέπουμε, το συνειδητοποιούμε κάθε βράδυ, μήνες τώρα. Οι ίδιοι οι Intvduals το μυρίστηκαν πρώτοι απ' όλους. Με αίσθημα ευθύνης(;) πλέον, οι ίδιοι δεν διατίθενται να ασελγήσουν στο κουφάρι της ελληνικής τηλεόρασης. Όπως εξηγήθηκαν και μέσω του blog, "η τηλεόραση είναι πια θλιβερή, όχι αστεία".
Ο Henry Fool, ιθύνων νους των Intvduals, μιλάει στο Cosmo.gr για το ένδοξο (όπως ορθά το χαρακτήρισε και η Lifo) τέλος του blog, ενώ όλοι οι Intvduals επιλέγουν για λογαριασμό μας τα 10 προγράμματα που ορίζουν διαχρονικά στο κεφάλι τους αυτή την ιερή αγελάδα που ακούει στο όνομα "Ελληνική Τηλεόραση".
"Η τηλεόραση είναι πια θλιβερή, όχι αστεία". Εξηγηθείτε, παρακαλώ.
"Αυτό που μας 'άρεσε' στην ελληνική τηλεόραση (βάζω εισαγωγικά γιατί ουσιαστικά τίποτα δεν μας άρεσε) ήταν πως παλιότερα δεν είχε αυτή την μιζέρια και την μουντρουχιά.
Ό,τι τερατούργημα έβγαινε, στο συντριπτικό ποσοστό των περιπτώσεων, γίνονταν με μεράκι, όραμα και κουτοπονηριά. Αυτό ήταν ξεκαρδιστικό. Σκεφτόντουσαν φερ' ειπείν στο Mega να κάνουν μια ξεχωριστή σειρά με κάτι πραγματικά πρωτότυπο. Και αποφάσισαν να γυρίσουν ένα σήριαλ με ορειβάτες (ορειβάτες!!!) που στην ουσία αυτό που έκαναν ήταν να καψουρεύονται μεταξύ τους, να γκαστρώνονται κατά λάθος και να ξεκατινιάζονται. Ό,τι γίνεται δηλαδή στo πιο ποταπό τούρκικο σαπούνι. Αυτή η αντίφαση μας σκανδάλιζε. Και το ρίχναμε στο γράψιμο.
Πλέον, τα πράγματα είναι σκληρά. Αν παρομοιάσουμε την κουτοπονηριά της τηλεόρασης των 90s και των 00s με μια αστεία μάσκα που μας έκανε να γελάμε, αυτή έχει πλέον πέσει και το μόνο που φαίνεται είναι το αληθινό φτηνό της πρόσωπο. Και αυτό δεν είναι ωραίο θέαμα. Ούτε για πλάκα".
Πόση τηλεόραση βλέπατε/βλέπετε τη μέρα;
"Είναι πραγματικά αστείο γιατί ο κόσμος φαντάζομαι πως έχει στο μυαλό του πως είμαστε μια παρέα από no-lifers με μπυροκοιλιές και καράφλα, που ζει ανάμεσα σε άδεια κουτιά πίτσας, λάπτοπ και μια ανοιχτή τηλεόραση. Η αλήθεια είναι πως εξωτερικά δεν πέφτουν πολύ έξω – αν εξαιρέσουμε τους ατσαλένιους κοιλιακούς και την πλούσια αστραφτερή μας χαίτη. Τηλεόραση ελληνική, πλέον δεν βλέπουμε καθόλου γι’αυτό και κλείσαμε το site. Παλιότερα μπορεί να περνούσαν βδομάδες χωρίς να έχουμε επαφή και ξαφνικά ένα σήριαλ σαν της Καρβέλα ή του Παπακαλουάζ να μας προκαλούσε εμμονή".
Ποια είναι η μεγαλύτερη ένοχη ελληνική τηλεοπτική σας απόλαυση;
Ρον Μος: "Κακά τα ψέματα, ελάχιστες ήταν οι σειρές που τολμούσες να πεις πως σου αρέσουν με την ίδια άνεση που λες πως σου αρέσει μια σειρά της HBO. Είναι λίγο θέμα ταμπού. Εγώ θεωρώ πως μια από τις αριστουργηματικότερες τηλεοπτικές ηλιθιότητες της νεότερης τηλεόρασης ήταν το «Φύγαμε» της Ζιώγα, αυτός ο καταραμένος έρωτας του φορτηγατζή με την χρηματίστρια πέρα από μια in your face απάντηση στα μανουσακικά ερωτικά τρίγωνα της εποχής, ήταν ό,τι πιο εξωφρενικό, αστείο και cult έχω δει ποτέ μου σε δραματική σειρά. Ο τύπος την πήγε βόλτα με την νταλίκα (που την έλεγαν «Μαραντόνα») στο κέντρο της Αθήνας, Σάββατο βράδυ και αυτή έκανε την μεγάλη της επανάσταση στην αβάσταχτη ελαφρότητα της μπουρζουαζίας, enough said".
Λορέντζο Λάμας: "Καθαρόαιμη ελληνική ένοχη απόλαυση πραγματικά δεν είχα ποτέ. Από την άλλη όμως η Santa Barbara την οποία λάτρευα στην εφηβεία μου μπορεί να μην ήταν Ελληνική αλλά ήταν σίγουρα ένοχη".
Σε ποιο σήριαλ θα θέλατε να παίζατε, σε ποιον ρόλο και γιατί;
Ρον Μος: "Έχετε δει την ταινία 'Pleasantville'; Που ο ήρωας με κάποιο τρόπο μπαίνει από το σήμερα σε μια ασπρόμαυρη σειρά των 50s; Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό θα ήθελα να εισβάλλω στο σύμπαν του Ρετιρέ. Να περιπλανηθώ στα γραφεία της Cosmos E.Π.Ε., να βριστώ με την Χαρούλα, να πιω καφέ από του Φοίβου, να χαστουκίσω την Κατερίνα, να αποπλανήσω την Ελένη και μετά να στείλω ροζ φωτογραφίες μας στον Ιάσονα, τέτοια πράγματα απλά".
Λορέντζο Λάμας: "Χωρίς συζήτηση θα έπαιρνα τη θέση του Κώστα Μακέδου στους Αυθαίρετους! Αφεντικά σε εστιατόριο σαν τους Πουλικάκο και Βαλαβανίδη, με τις συγκεκριμένες συζύγους και τσάμπα φαΐ, σπάνια βρίσκεις".
Μετά από αυτό το warm-up, οι Intvduals πήραν μια ανάσα, ήπιαν λίγο (νερό) και παρουσίασαν με υπερηφάνεια στο Cosmo.gr τα 10 προγράμματα/σήριαλ/εκπομπές που χωρίς αυτά, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο στην ελληνική τηλεόραση. (Τύφλα να ΄χουν τα Top 10 του David Letterman). Καλή διασκέδαση!
Έχει καταντήσει πλέον κλισέ, αλλά η σειρά έθεσε τις βάσεις πάνω στις οποίες χτίστηκε μια ολόκληρη τηλεοπτική βιομηχανία, για να μπορεί δηλαδή μέχρι και σήμερα, η κάθε άνευρη κρυάδα να χαρακτηρίζεται ως κωμικό σήριαλ.
Έχει χυθεί αρκετό μελάνι και ιδρώτας στο μοντάζ προς τιμήν της πιο slow grower κωμικής σειράς στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, είναι νομίζω περιττό να πούμε κάτι άλλο. Αρκεί να αναφέρουμε πως μας έκανε να γελάμε 10 χρόνια μετά την δημιουργία της.
Ανεξάρτητα από τους τόνους χολής με τους οποίους έχουμε λούσει την 10s version της Ρούλας, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως έφερε μια νέα πνοή στην 90s τηλεοπτικό σύμπαν. Από την άλλη βέβαια μια νέα πνοή δεν σημαίνει πως είναι απαραίτητα δροσερή και ευχάριστη, θα μπορούσε για παράδειγμα να βρωμάει πρωινή ανασίλα μετά από τρελό ιταλικό φαγοπότι.
Η Σεμίνα Διγενή πολύ πριν αρχίσει να πληρώνεται από την κρατική τηλεόραση για να τραπεζώνει και να μεθάει κουλτουριάρηδες που στο τρίτο ποτήρι θα μπορούσαν να χορέψουν μέχρι και χάλι γκάλι με την Μπεζαντάκου, άνοιξε τον δρόμο για μια μεσημεριανή ζώνη κατά την διάρκεια της οποίας η δυστυχία, η γραφική βία, η ετεροντροπή και το ξεκατίνιασμα έγιναν must sees.
Ποιος θα το πίστευε πως ένας ομολογουμένως ταλαντούχος διανοούμενος χωρατατζής των 90s θα εξελίσσονταν σε άρχοντα του λαϊκισμού και του εκλεπτυσμένου toilette χιούμορ για τους αριστερούς των zeros?
Ξέρεις τι σημαίνει 14 χρόνια προβολής; Στην πρεμιέρα της σειράς είσαι 4 χρονών, κοντράρεσαι με το ένα μέτρο σε ύψος και δεν ξέρεις να διαβάσεις, ενώ στα 18 το φινάλε σε βρίσκει να κρατάς το απολυτήριο του Λυκείου, εξακολουθείς να μην ξέρεις να διαβάζεις αλλά μπορείς νόμιμα να οδηγήσεις.
Το έπος του Φώσκολου έδωσε μεροκάματο σε 1.500 ηθοποιούς και επτά σκηνοθέτες, μπήκε στα ρεκόρ Γκίνες, προβλήθηκε στο εξωτερικό και συνολικά γράφτηκαν 150.000 σελίδες διαλόγων για περίπου 190 ιστορίες. Κάποιοι κακοήθεις υποστηρίζουν ότι η σειρά θα μπορούσε να κλείσει σε 15 επεισόδια, με 9 ηθοποιούς να αυτοσχεδιάζουν. Συμφωνώ, αλλά σε αυτή την περίπτωση, δεν θα βρισκόταν σε αυτή τη λίστα.
Είναι δύσκολο να διαλέξεις ποιο από τα "έργα" του Χριστόφορου Παπακαλιάτη στιγμάτισε περισσότερο την Ελληνική Τηλεόραση. Θα ήταν και άδικο άλλωστε, αφού σε όλα αφιέρωσε το ίδιο πάθος, τα ίδια ξενύχτια και τον ίδιο χρόνο για να καταφέρει αντιγράψει υπέροχα τόσες και τόσες σειρές, ιστορίες και σενάρια, πάντα με το ίδιο μοναδικό τρόπο. Αναμφισβήτητα ανήκει ο ίδιος στους ακρογωνιαίους λίθους της τηλεοπτικής μας γενιάς.
Αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Σημασία εδώ όμως έχει ποιος το έκανε πρώτος και η απάντηση στο γρίφο των Ελληνικών τηλεοπτικών taboo έχει το όνομα της ποτισμένο με χρυσή μπογιά. Οι ογκώδεις δόσεις γυμνού σε συνδυασμό με το διπλό ταμπλό ανάμεσα σε πατέρα και γιο έκαναν την Αναστασία το δεδικασμένο σε σενάρια που θέλουν τηλεθέαση και τη φθηνή δικαιολογία στα χείλη οποιουδήποτε θέλει να βγάλει εύκολο χρήμα στην ελληνική τηλεόραση.
Το πρώτο reality. Η πρώτη επαφή του Έλληνα τηλεθεατή με έναν καινούργιο κόσμο είχε τόση επιτυχία που ο τελικός του προβλήθηκε παραμονή Πρωτοχρονιάς. Παλιότερα, τέτοιες στιγμές αναπολούσαμε τη χρονιά που έφευγε και κάναμε σχέδια για το νέο χρόνο. Εκείνη την χρονιά δεν σβήσαμε ούτε τα φώτα, αμφιβάλω αν είπαμε χρόνια πολλά μεταξύ μας. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν αν ο νικητής θα είναι κάποιος Τσάκας ή κάποιος Πρόδρομος. Η μετάβαση στον κόσμο των reality είχε αρχίσει.
Η πλειοψηφία των σημερινών εκπομπών είναι βασισμένη στην «Αγαπημένη μου τηλεόραση» που προβαλλόταν απο το Seven X στις αρχές του ’90. Βασισμένη μεν αλλά πολύ, μα πολύ διαφορετική. Ο παρουσιαστής, Δημήτρης Δημογεροντάκης, εμφανιζόταν σε ένα πλάνο με μαύρο background και απλά σχολίαζε με σοβαρό και καυστικό τρόπο αλλά και με τρομερό χιούμορ, ό,τι γελοίο και παρακμιακό συνέβαινε στα ελληνικά κανάλια, από εκπομπές μέχρι δηλώσεις των τότε celebrities.
Χωρίς καλεσμένους, χωρίς λαϊκισμούς, δίχως κοινό και μηνύματα αποθέωσης, χωρίς περιττές λίστες και έτοιμα βίντεο από το ίντερνετ, έλεγε αυτά που όλοι μας θέλαμε να πούμε, αλλά τα έλεγε πολύ καλύτερα! Προσωπικά θεωρώ πως η «Αγαπημένη μου Τηλεόραση» ήταν και εξακολουθεί να είναι η καλύτερη εκπομπή που προβλήθηκε ποτέ από την ελληνική Τηλεόραση, ιδιωτική και μη.
Μετά τιμής,
