Πειρασμός; Ο ανόητος, ο βουτυρομπεμπές ο Μπεχλούλ; Να την φέρει έτσι στον Αντνάν;

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα μου πείτε, αλλά εμένα ο Μπεχλούλ, δεν μου αρέσει. Ναι, το ξέρω ότι εσύ διαφωνείς, αλλά πες μου, της φέρθηκε ωραία της Μπιχτέρ; Για να μην πω για την μικρή Νιχάλ. Η Μπιχτέρ τα ήθελε και τα τράβαγε. Τι νόμιζε ότι θα άφηνε τα πάντα για εκείνη; Καλή και η Νιχάλ. Ο Μπεχλούλ (τι κακόηχο όνομα) να λείπει, να είναι απόμακρος, να μην την ποθεί παθιασμένα και εκείνη να νομίζει ότι την αγαπά. Ανόητη. Δεν ξεστραβωνόταν να δει το παιδάκι που έλιωσε (στην κυριολεξία) γι' αυτήν. Ναι, για τον Μπεσίρ λέω. Που πέθανε με τον καημό. Ούτε μια ματιά;

Είναι ο λιπαρός αγύμναστος και κακοχτενισμένος Μπεχλούλ "πειρασμός"; Ή, αν προτιμάτε την τουρκική μετάφραση, η "απαγορευμένη αγάπη" που ονειρεύεστε; Άμα, δεν βλέπεις και πολύ κόσμο, ναι.

Είναι και γυρισμένο παλιά το σήριαλ. Όχι, όχι τόσο για να καταπιείς εύκολα και το όλο περιτύλιγμα με τις βαριές κουρτίνες, τις χρυσές καρέκλες, τις μπούκλες και το βαρύ κόσμημα πρωί πρωί. Ούτε για τους πλούσιους δεν περνά η ώρα. Τι να κάνει και η Μπιχτέρ (όνομα που ταιριάζει καλύτερα στον Μπεχλούλ); Πόσα ψώνια να κάνει, πόσες βόλτες να πάει να μην βλέπει τον άντρα της; Νόμιζε ότι ήθελε να παντρευτεί κάποιον που θα την προσέχει, δηλαδή τον μπαμπά της, αλλά... Δεν της πέρασε από το μυαλό ότι κάποια στιγμή θα βαρεθεί αν δεν το έριχνε στις φιλανθρωπίες;

Ναι, το είδα κι εγώ. Να μην το δω; Της κακομοίρας γίνεται και πέφτει κλάμα, σας λέω. Οι φίλες μου (διαφόρων ηλικιών) ταυτίζονται. Εγώ δεν θα τον παντρευόμουν τον ευγενικό Αντνάν. Τον κακομοίρη... Άλλες, τον αποθεώνουν τον πλούσιο στα αισθήματα πατερούλη. Οι περισσότερες, πεθαίνουν για Μπεχλούλ... Άκου ο Μπραντ Πιτ της Ανατολής! Να την φέρει έτσι στον θείο του; Η κολλητή μου βλέπει τα επεισόδια στο Dailymotion, το βράδι, αφού ο γιος της κοιμηθεί και η μητέρα μου παρακολουθεί ταυτόχρονα και ανελλιπώς και μια άλλη σαπουνόπερα. Ναι, τούρκικη κι αυτή. Και οι παντρεμένες έχουμε ψυχή. Αχ, αυτός ο γάμος. Όσο μας πληγώνει, τόσο μας πωρώνει.

Δώσε ένοχο μυστικό στην γυναίκα και πάρε της την ψυχή (παντρεμένη και μη). Από τα βασικά συστατικά των πετυχημένων σήριαλ. Πιο πολύς ο πόνος από την χαρά του έρωτα. Πω πω τι πάθαμε και τι θα κάνουμε! Χρόνια τώρα... Δεν έβλεπα εγώ “Τόλμη και Γοητεία”; Ναι, ηλίθιο το σενάριο. Αλλά εκεί. Ο Ριτζ και οι άλλοι. Ο Φόρεστερ, όχι κανένας τυχαίος. Σου πα, μου πες, με θέλει, δεν με θέλει, με κεράτωσε, δεν με καταλαβαίνει, αλλά τον αγαπώ. Ευτυχώς, που έχουμε λυμένα όλα τα άλλα προβλήματά μας εμείς οι πλούσιες. Υπηρέτες, αυτοκίνητα, ρούχα, παπούτσια.

Θες, δεν θες κολλάς. Χαζεύεις. Ναι, σέρνεται η πλοκή, σου καίνε τον εγκέφαλο οι διάλογοι, είναι παλιομοδίτικα και ανόητα, αλλά τα βλέπεις.