V-L-A-SS-I-S: Ένας από όλους, αλλά σε μια δική του διαφορετική θέση. Γιατί έτσι πρέπει…

Από τον Μάνο Μίχαλο

Στο κείμενο με τους χαρακτήρες, έπρεπε να είναι. Έτσι μου είπαν. Διαφωνώ. Άλλωστε, οι αντιδράσεις του Γιάννη Μπέζου, της Δήμητρας Παπαδοπούλου και των άλλων συντελεστών σε ερωτήσεις που τους έγιναν σχετικά με τον Βλάσση Μπονάτσο, ήταν άβολες, μαγκωμένες, συναισθηματικά φορτισμένες.

Λογικό, αφού είναι ο μόνος που λείπει από την παρέα, ο μόνος που την «έσπασε» περισσότερο από όσο έπρεπε (η συμφωνία ήταν απλώς να σταματήσει η σειρά στο πικ της, στη 2 σεζόν). Και ακούγοντας το τραγούδι «Μεταμορφώσεις», που είχε παίξει στο επεισόδιο «Βιντεοκλιπάδες», το κλίμα γίνεται βαρύτερο.

«Εγώ που αλλάζω μορφή, από στιγμή σε στιγμή, θα χαθώ…»

Ναι, όντως. Ο Βλάσσης πάντα άλλαζε μορφές και ποτέ δεν ήταν 100% Απαράδεκτος. Ήταν ο Μπονάτσος των Πελόμα, ο Μπονάτσος με την καλή φωνή, ο Βλάσσης στους Απαράδεκτους, στις Κόντρες, ο ζεν πρεμιέ προηγουμένων δεκαετιών. Ναι, δεν ήταν τόσο «Απαράδεκτοι», κάτι που φαινόταν ακόμη και στο πως έπαιζε τον Βλάσση.

Χαλαρός, κουλ, σαν να παίζει τον εαυτό του (επί της ουσίας αυτό έκανε), ο Μπονάτσος έκανε τον Βλάσση να αποτελεί τον πιο μοντέρνο χαρακτήρα της σειράς, καθώς το 1991 ο «Βλάσσης» πρωταγωνιστούσε σε διαφημίσεις, πήγαινε στου Λα Μόγια, την έπεφτε σε γκόμενες, φορούσε μοντέρνα ρούχα και ήταν εκείνος που μιλούσε την πιο σύγχρονη διάλεκτο της εποχής.

Ακόμη και οι ατάκες του, είχαν κάτι το νεωτεριστικό. Όλο το πακέτο ήταν new age. Δεν ήταν πολιτικοποιημένος, δεν ήταν αγχωμένος σαν χαρακτήρας, δεν τίποτα από αυτά που έπρεπε να βγάλει από πάνω του ο Έλληνας, ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε να γίνει. Ή τουλάχιστον να προσπαθήσει: ακομπλεξάριστος.

Οπότε, με όλα αυτά τα επιχειρήματα και κυρίως επειδή ήταν ο μοναδικός που δεν μπορούσαμε να πάρουμε τηλέφωνο για να μας μιλήσει, έπρεπε να του δώσουμε μια ξεχωριστή θέση. Νομίζω, πώς η υπόλοιπη «παρέα» δεν θα έχει πρόβλημα.