Ο Δημήτρης Αλεξανδρής στο Cosmo.gr: "Απορώ με το πόσο απίστευτα άχρηστοι είναι οι πολιτικοί μας"

Ο Δημήτρης Αλεξανδρής δεν είναι ο ηθοποιός που θα δεις να μιλάει δεξιά κι αριστερά. Επίσης, δεν είναι ο ηθοποιός που θα ξαναδείς εύκολα πια στην τηλεόραση. Κι ας τον γνώρισες πιθανότατα από εκεί. Μιλώντας μαζί του για την "Ατελείωτη Βροχή", το θέατρο και τον ρόλο που άλλαξε τη στάση του απέναντι στο "τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός", φαντάζομαι πως αν ήμουν ο Δημήτρης Αλεξανδρής, θα τα έπαιρνα στο κρανίο αν κάποιος με είχε συνδέσει μόνο με τη μικρή οθόνη.

Ποιος είναι ο χαρακτήρας σου στην “Ατελείωτη Βροχή";

Είμαι ο Ντένι, ένας αστυνομικός από το Σικάγο, παντρεμένος με δύο παιδιά και διηγούμαι τα γεγονότα που πέρασα μαζί με τον κολλητό μου -και συνάδελφο- Τζόι ένα καλοκαίρι. Είμαστε φίλοι από το νηπιαγωγείο, μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Μαζί με πόρνες, νταβατζήδες και όλο τον κόσμο του περιθωρίου του Σικάγο.

Γενικά είναι πολύ δύσκολο να μιλάω για το χαρακτήρα που κάνω, γιατί μοιάζει σαν να μιλάω για τον εαυτό μου. Φαίνεται ένας τύπος που έχει τη δική του λογική και ηθική για τα πράγματα, είναι πολύ σίγουρος για αυτά που πιστεύει. Δεν αμφιβάλλει για το δίκαιο που επιβάλλει και αντιμετωπίζει τα πάντα με τη διάθεση ότι "όλα θα πάνε καλά", ενώ παράλληλα φροντίζει πολύ τους γύρω του με τον τρόπο του.

Βρίσκεις κοινές αναφορές του Ντένι με τον εαυτό σου;

Όχι πολλές. Το έργο είναι πολύ πιο βαθύ από την διήγηση των γεγονότων ενός καλοκαιριού. Όσο περνά η ώρα, αυτό που απασχολεί τους ήρωες είναι το θέμα του τι είναι ηθικό, τι λογικό, τι παράλογο, τι είναι πίστη, τι αγάπη, τι προδοσία. Την προβληματική αυτή την έχω κι εγώ, είναι το πιο κοινό που έχω με τον ήρωα.

Κόντρα στοιχεία;

Έ, σίγουρα δεν θα πλάκωνα όλο τον κόσμο στο ξύλο επειδή διαφωνεί μαζί μου. Αν ήμουν αστυνομικός, φαντάζομαι ότι θα ήμουν κάτι σαν αυτό που έπαιζα στα "Ίχνη". Κάτι μεταξύ γραφείου και ντετέκτιβ.

Ήταν μεγάλη πρόκληση ο Ντένι για σένα ή απλά άλλος ένας ρόλος;

Τεράστια πρόκληση. Η "Ατελείωτη Βροχή" έχει μια ιδιομορφία γιατί δεν πρόκειται για ένα κανονικό θεατρικό έργο, με την έννοια ότι οι δυο μας το διηγούμαστε κοιτώντας στα μάτια το κοινό μας. Σαν να είμαστε μια παρέα και να διηγούμαστε στους φίλους μας τι περάσαμε αυτό το καλοκαίρι. Αυτό είναι πραγματικά ιδιαίτερο. Επειδή είμαστε μόνο δύο ηθοποιοί, πρέπει να πείσουμε ότι όλο αυτό που έχουμε ζήσει, μας έχει συμβεί πραγματικά. Και ο κόσμος να καταλάβει το περιθώριο, το πεζοδρόμιο, τις γυναίκες, τη μυρωδιά αυτού του πράγματος, το βαθύτερο κομμάτι αυτού του έργου.

Πώς ανταποκρίνεται το κοινό στο ξεκίνημα της παράστασης;

Είναι απίστευτα θερμό, δεν το περίμενα τόσο. Μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση γιατί το έργο είναι πάρα πολύ σκληρό. Δεν είναι οι αστυνομικοί που βλέπουμε στην τηλεόραση ή τις ταινίες, είναι λίγο “Ταξιτζής” το πράγμα. Οι ήρωες διηγούνται πολύ άγρια πράγματα, αλλά με κυνισμό και χιούμορ. Το ότι γελάει ο κόσμος και δεν έχει τρομάξει ακόμα είναι πολύ καλό σημάδι.

Δεν σας ενοχλεί αυτό το γέλιο;

Καθόλου, ίσα ίσα. Δείχνει ότι το κοινό ανταποκρίνεται στο χιούμορ του πράγματος. Ακόμα και τα πιο τραγικά πράγματα εμπεριέχουν το στοιχείο της κωμικότητας της στιγμής. Είναι σαν να να βλέπεις από απόσταση μια ομάδα ανθρώπων να πλακώνεται στο ξύλο. Αν δεις από μακριά τα σώματα, τις κινήσεις, και το τι λένε μεταξύ τους εκείνη την ώρα, όλα είναι λίγο αστεία. Εννοείται πως φοβάσαι κιόλας μην σε δουν και κινδυνεύσεις να μπεις σε αυτό, αλλά από μακριά, θα πεις “τι μαλακία”.

Θεωρώ λοιπόν ότι το σινεμά και το θέατρο ως παίξιμο και ως αντίληψη πηγαίνουν προς τα κει. Οι πρώτες ταινίες του Ταραντίνο έχουν τέτοιους χαρακτήρες. Τύποι που είναι πολύ σκληροί, αλλά ταυτόχρονα και τρελά "νούμερα". Άσχετα αν οι τελευταίες του ταινίες είναι τελείως φόλα.

Υπάρχει συνενοχή στη σχέση των πρωταγωνιστών;

Μεγάλη. Αυτή είναι σχέση ζωής για τους δυο τους. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Η συνενοχή υπάρχει πάντα στους ανθρώπους που γνωρίζονται πολύ. Και δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Αν είμαστε μια παρέα 5 ατόμων και έχουμε ζήσει κάτι ιδιαίτερο μεταξύ μας, υπάρχει μια κοινή αναφορά που δεν θα τη βρεις έξω από την παρέα.

 

Μπορεί η συνενοχή να φθείρει μια σχέση;

Δεν νομίζω. Αυτού του είδους η επικοινωνία πηγαίνει τη σχέση σε άλλο επίπεδο. Και στο θέατρο είναι πολύ σημαντικό την ώρα που ο θεατής βλέπει κάτι, να μην ξέρει ακριβώς τι είναι και να το ανακαλύπτει στην πορεία. Κάτι που τα τελευταία χρόνια η τηλεόραση και κάποιες κακές ταινίες δεν τον αφήνουν να κάνει.

Πόσο καλή είναι η χημεία σας με τον Γιάννη Στάνκογλου;

Πάρα πολύ καλή. Κάναμε πρόβες περίπου για 2,5 μήνες και περάσαμε πάρα πολύ καλά και με τον Γιάννη και με τον Αντώνη (σ.σ. Καφετζόπουλο).

Θα μπορούσες να υποδύεσαι το ρόλο του Γιάννη;

Ναι, φυσικά. Κι αυτός θα μπορούσε να κάνει τον δικό μου.

Έχεις το δικό σου μύθο/θεωρία για την αντρική φιλία;

Δεν ξέρω αν έχω μύθο, αλλά ξέρω τι σημαίνει αυτό. Έχω τρεις φίλους κολλητούς από το σχολείο, είμαστε μαζί από τα 15 και πλέον είμαστε συγγενείς (ο ένας έχει παντρέψει τον άλλο). Ξέρω τι σημαίνει.

Μπορείς να διαλέξεις κάτι μη ηθικό που ξεχωρίζεις στις μέρες μας;

Δεν είναι ηθικός ο τρόπος που συμπεριφέρεται αυτή η γαμημένη κυβέρνηση σε όλους τους Έλληνες. Η συμπεριφορά των πολιτικών απέναντι στους πολίτες δεν έχει καμία απολύτως ηθική. Απορώ πραγματικά με το πόσο απίστευτα άχρηστοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Είναι σαν ηθοποιοί που παίζουν κάπου και συνεχίζουν να παίζουν ακόμα κι όταν έχει φύγει όλος ο κόσμος. Αυτό είναι ανήθικο. Δεν ξέρω αν είναι νόμιμο, αλλά είναι πραγματικά σαν να μιλάνε για άλλο πράγμα.

Επίσης, ο τρόπος που φέρονται οι αστυνομικοί στους πολίτες είναι ανήθικο.

Έχουν κοινά σημεία ο αστυνομικός που υποδύεσαι και ο Έλληνας αστυνομικός του σήμερα;

Όχι, καμία σχέση. Ο ήρωας μου έχει και κάτι πάρα πολύ ζωικό μέσα του, Δεν μπορείς να κατηγορήσεις μια τίγρη γιατί θα σε φάει. Αυτό είναι το ένστικτο της. Η τίγρης δεν είναι καμηλοπάρδαλη, δεν είναι πίθηκος. Έχει ένα συγκεκριμένο τρόπο ενστίκτου για να ζήσει. Έχει μια δύναμη.

Αυτοί οι τύποι δεν είναι έτσι. Αυτοί είναι κουτοπόνηροι, θέλουν να επιβιώσει το είδος τους. Δεν ξέρω αν είναι σε εντεταλμένη υπηρεσία, πιο πολύ πιστεύω ότι είναι ανίκανοι.

Ποια εκτιμάς πως είναι η επόμενη μέρα στην Ελλάδα;

Σίγουρα θα καταλήξουμε σε κάτι καλύτερο από αυτό που ζούμε. Ακόμη κι αν είναι το χάος. Δεν εννοώ να βγούμε έξω και να φάει ο ένας τον άλλο. Χρειαζόμαστε μια συνολική αγρανάπαυση για να δούμε συνολικά τι χρειάζεται ο κόσμος. Αυτό που ζούμε τώρα είναι αδιέξοδο.

Ποιο δίδαγμα θα έπαιρνες από την παράσταση αν την έβλεπες ως απλός θεατής;

Το έργο για να το πω αφαιρετικά είναι σαν μια ελληνική τραγωδία. Δεν θέλουμε να αποφασίσει η παράσταση για το θεατή. Απλά να τον βάλει στη διαδικασία να σκεφτεί “είχε δίκιο τελικά η Μήδεια που σκότωσε τα παιδιά της;”. Είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση που βάζει το θεατή να δει από κοντά αυτού του είδους τον κόσμο που δεν είναι οι clean cut τύποι του "Law&Order", αλλά βάζουν τα χέρια στη βρωμιά, καίγονται, κάνουν λάθη, σωστά και τελικά τι μετράει;

Ο θεατής θα πει ότι τελικά είδε έναν κόσμο και τον είδε καθαρά. Μπορεί να τον προβληματίσει, μπορεί και όχι.

Τελικά, θέατρο, κινηματογράφος ή τηλεόραση; Έχεις κάνει και τα τρία, τι σε εκφράζει περισσότερο;

Το σινεμά μου αρέσει πάρα πολύ σε σχέση με την τηλεόραση. Το θέατρο είναι άλλη κατάσταση. Λόγω των έργων, των κειμένων, του κόσμου που σε βλέπει ζωντανά. Έχουν γραφτεί πράγματα που δεν θα μπορούσαν να αποδοθούν πουθενά εκτός του θεάτρου. Η δουλειά στις πρόβες, οι κουβέντες, οι συζητήσεις με τους συναδέλφους είναι πράγματα που σε βοηθούν να "ανοίξεις" πολύ ως καλλιτέχνης.

Και βέβαια το κοινό. Όλο το παιχνίδι, αυτό το ζωντανό. Φαντάζει πολλές φορές σαν κάτι πολύ κουραστικό και βαρετό, "πώς θα πω αυτή την ατάκα;", "πώς το ένα, πώς το άλλο", αλλά γίνεται πάντα κάτι μαγικό που σε ανανεώνει.

Έχει υπάρξει κάποιος ρόλος που να βαριόσουν πολύ να παίξεις;

Πολύ δύσκολα διαλέγω να παίξω κάτι χωρίς να το σκεφτώ και χωρίς να μου αρέσει. Αλλά ναι, σίγουρα έχει υπάρξει ένας τέτοιος ρόλος στο θέατρο, αλλά δεν θέλω να πω ποιος. Από το δεύτερο μήνα, ανυπομονούσα να τελειώσει.

Υπάρχει ένας "ονειρικός" ρόλος για σένα που θα ήθελες οπωσδήποτε να παίξεις;

Φυσικά. Υπάρχουν κάποιοι ρόλοι όπως ο Άμλετ ή κάποιοι ήρωες του Τσέχοφ που θα ήθελα πολύ να παίξω.

Ποιος ρόλος πιστεύεις ότι άλλαξε τη ζωή σου;

Ο ρόλος του Ορέστη που έπαιξα στην Επίδαυρο το 2003. Η εμπειρία μου εκεί άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τη δουλειά μου. Κατάλαβα το εύρος των κειμένων, το ωραίο του να είσαι ηθοποιός.

Ο περισσότερος κόσμος σε έχει συνδέσει πάντως με τις τηλεοπτικές σου επιτυχίες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω παίξει πάρα πολύ. Είμαι σε αυτή τη δουλειά 19 χρόνια και οι σειρές που έχω κάνει είναι πέντε. Το "Λόγω τιμής", ο "Δούρειος ίππος", τα "Ίχνη", "το Φως του φεγγαριού" και το "Ουδέν πρόβλημα". Απλά γίνονται επαναλήψεις, κάτι επεισόδια του Κόκκινου Κύκλου που παίζουν συνέχεια το βράδυ ή τα "Ίχνη" που τα δείχνουν συνέχεια.

Εσύ βλέπεις τηλεόραση;

Ναι, αλλά όχι πάρα πολύ. Ποτέ δεν έβλεπα πολύ. Παλιά είχα κολλήσει με τα X-Files, ήμουν φανατικός. Ήξερα πότε προβαλλόταν και περίμενα πώς και πώς να έρθει η μέρα. Με ελληνικό δεν μου έχει τύχει. Υπάρχουν πολύ καλές δουλειές όπως το "Νησί" πέρυσι που το έβλεπα όταν ήμουν σπίτι.

Είναι η μετάβαση στην καρέκλα του σκηνοθέτη μια προοπτική που σε ενδιαφέρει;

Ναι, αμέ. Τα τελευταία χρόνια αρχίζει και μου βγαίνει λίγο. Μπορεί και  να μπορώ να το κάνω. Πιστεύω ότι πια είμαι αρκετά έμπειρος. Παλιά μου είχαν προτείνει να διδάξω σε σχολή και είχα αρνηθεί. Τελευταία, μπορώ να αναλάβω αυτήν την ευθύνη. Όταν σκηνοθετείς, έχεις την ευθύνη των ψυχών αυτών των ανθρώπων και όλης της εικόνας της συγκεκριμένης δουλειάς. Εσύ πρέπει να τους ιντριγκάρεις, να τους οδηγήσεις. Πώς θα ανοίξεις την κάθε ψυχή; Πώς θα ξεμπλοκάρεις κάποιον, αν τύχει να "κολλήσει";

Πώς σου φαίνεται ως σκηνοθέτης ο Αντώνης Καφετζόπουλος;

Είναι εξαιρετικός, γιατί είναι πάρα πολύ ευφυής άνθρωπος, πολύ ταλαντούχος, έχει τέσσερις κινήσεις πιο μπροστά, σου λύνει πράγματα χωρίς να το καταλάβεις. Είναι και πολύ χαλαρός σαν άνθρωπος και ανεβαίνει η δουλειά, κάνεις πράγματα και λες “πότε τα κάναμε;”.

 

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον; Τι είναι κάτι που θέλεις να κάνεις πολύ μέσα στο 2012;

Θα ξεκινήσω πρόβες για μια παράσταση που θα ανέβει το Φλεβάρη, ένα έργο του Βασίλη Κατσικονούρη, στον "Ελληνικό Κόσμο". Ο τίτλος θα είναι “Πήρε τη ζωή της στα χέρια της” και θα παίζω με τη Μαρία Σολωμού, τον Νίκο Αρβανίτη και την Υρώ Μανέ.

Θα ήθελα επίσης να πάρω ένα κτήμα σε ένα βουνό και να φύγω από την Αθήνα. Δεν έχω τάσεις φυγής να πάω κάπου οπουδήποτε. Θα ήθελα να πάω εκεί. Μπορεί και να σκεφτόμουν να αλλάξω ζωή ή επάγγελμα για ένα χρονικό διάστημα.

Η τηλεόραση είναι εκτός πλάνων;

Δεν ξέρω, με ενδιαφέρει πολύ το σενάριο κάθε δουλειάς, είμαι πολύ φοβιτσιάρης με την τηλεόραση, το ψειρίζω πολύ. Μπορεί να τύχει η ανάγκη και να πρέπει να παίξω σε καθημερινό σήριαλ. Ποτέ δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή.

O Δημήτρης Αλεξανδρής πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Ατελείωτη Βροχή" (Θέατρο Ροές, Ιάκχου 16, Γκάζι, τηλ. 210 3479426), την οποία σκηνοθετεί ο Αντώνης Καφετζόπουλος.