Το cosmo.gr πήγε Επίδαυρο!

Ο Γιάννης Χουβαρδάς στην τέταρτη κάθοδό του στο αργολικό θέατρο, έχει επιλέξει ένα έργο που φωτίζει ζητήματα της μεμονωμένης αλλά και της συλλογικής ευθύνης, τον «Ορέστη» του Ευριπίδη και μας χαρίζει όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει μια καινοτόμα και πρωτοποριακή σκηνοθεσία.

Ομολογώ, πως μου άρεσε πάρα πολύ το εγχείρημα και η όλη σύλληψη του σκηνοθέτη τόσο ως ιδέα, όσο και ως άποψη και οπτική. Αρχικά ο κ. Χουβαρδάς έδωσε μια άλλη διάσταση στο χορό, ο οποίος αποτελούνταν από δεκαπέντε νέους και εξαιρετικούς ηθοποιούς, που προέκυψαν από μια ιδιαίτερη διαδικασία επιλογής.

Ο σκηνοθέτης μπλέκει το σήμερα με την ιστορία του «Ορέστη» με σύζευξη ιδιαίτερα ευφυή, εξάλλου ο χορός στη συγκεκριμένη τραγωδία διαφοροποιείται από τα συνηθισμένα καθώς ο Ευριπίδης, όχι μόνο δεν συμβιβάζεται εύκολα με την κατάσταση, αλλά καθώς ο Ορέστης κοιμάται επί σκηνής, η άφιξη του είναι εκ των προτέρων μια ενόχληση.

Με τρόπο τρομερό ο Ευριπίδης το εκμεταλλεύεται αυτό, καθώς επιτρέπει στην Ηλέκτρα να αντιμετωπίζει τον χορό σαν ενόχληση. Ο χορός εδώ είναι δεκαπέντε τουρίστες, παιδιά που με τα σακίδια στον ώμο, πάνε εκδρομή και μας προετοιμάζουν για την παράσταση δεκαπέντε λεπτά πριν την έναρξη της. Σε κάποια σημεία πάντως, θα μπορούσαν να αποφευχθούν κινήσεις τύπου χίπ- χόπ ή μια αμηχανία στην μεταξύ τους σχέση.

Ο Νίκος Κουρής ήταν ένας από τους καλύτερους, που έχω δει να ερμηνεύουν τον συγκεκριμένο ρόλο.Δεν είναι η πρώτη φορά που καλείται να ενδυθεί την προσωπικότητα του «Ορέστη».

Είχε ερμηνεύσει τον Ορέστη και το 2001 στην «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου, μια παράσταση, που είχα παρακολουθήσει και οφείλω να ομολογήσω πως η εξέλιξη του είναι ραγδαία. Ο Κουρής κατεβαίνοντας στην Επίδαυρο για πέμπτη χρονιά, χωρίς την αγωνία του πρωτάρη, έχοντας τα φόντα να σταθεί αντάξιος της πρόκλησης που «επιβάλλουν» σ’ έναν ηθοποιό τόσο ο χώρος όσο και το αρχαίο κείμενο,ήταν εξαιρετικός!

Το μεγάλο αττού της παράστασης ήταν η νεαρή Στεφανία Γουλιώτη, η παθιασμένη Ηλέκτρα της παράστασης είναι 30 ετών και είναι η έβδομη φορά που πάτησε το πόδι της στην ορχήστρα του αργολικού θεάτρου.

Για μένα είναι η καλύτερη Ηλέκτρα, από όσες έχω παρακολουθήσει την τελευταία δεκαετία. Τι να πρωτογράψω; Για την σωματική της ευλυγισία; Για το ύφος και τον τόνο της φωνής της; Για την χρήση των εκφραστικών της μέσων; Για τη χημεία της με τον Κουρή; Για το μαινόμενο βλέμμα της, την ώρα που οι δύο τους μαζί με τον Πιλάδη κατάστρωναν το σχέδιο εξόντωσης στου Μενελάου;

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι δουλέψει με σημαντικούς ξένους και Έλληνες σκηνοθέτες, όπως ο Πέτερ Στάιν, ο Ντίμιτερ Γκότσεφ, ο Λευτέρης Βογιατζής κ.ά. και έχει κέρδισε το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» πάλι για την Ηλέκτρα, του Σοφοκλή τότε σε σκηνοθεσία Στάιν. Είμαι σίγουρη πως έχουμε να δούμε πολλά ακόμα σημαντικά από εκείνην.

Οι δύο ηθοποιοί, πλαισιώνονται από τους Ακύλα Καραζήση (Μενέλαος), Τάνια Τρύπη(Ελένη),Νίκο Καραθάνο (Φρύγας), Χρήστο Στέργιογλου (Τυνδάρεως), Μανώλη Μαυρομματάκη (Άγγελος), Κώστα Βασαρδάνη (Πυλάδης), Γεωργιάννα Νταλάρα (Ερμιόνη) και Γιώργο Γλάστρα (Απόλλων). Στο σύνολο τους οι ερμηνείες τους ήταν κάτι παραπάνω από καλές και συχνά έφταναν στην κορύφωση.

Μόνο για την ερμηνεία του Ακύλα Καραζήση, τον οποίο θεωρώ εξαιρετικό στη δουλειά, έχω κάποιες ενστάσεις στην πρώτη του εμφάνιση,ως προς την ένταση και το συγκινησιακό υπόβαθρο του ρόλου.

Ο Γιώργος Γλάστρας έπειθε ως Θεός Απόλλων, αλλά δεν έδωσε μια εξέλιξε το ρόλο, εννοώ μέσα στα πλαίσια της όλης ματιάς του Χουβαρδά.

Στην παρθενική του εμφάνιση στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, ο γνωστός Γερμανός σκηνογράφος Γιοχάνες Σουτς έδωσε πιστεύω στον σκηνοθέτη ακριβώς αυτό, που ήθελε. Στο παρακάτω βίντεο, μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το σκηνικό του.

Η αφαιρετική αυτή δουλειά, του Σουτς, με τις νοητές γραμμές και τα σύγχρονα έπιπλα, μας έδειχνε κάτι που ελάχιστες φορές έχουμε δει σε ανέβασμα τραγωδίας, το εσωτερικό του παλατιού.

Εδώ έρχονται και οι δυσκολίες τόσο σκηνοθετικά, όσο και ερμηνευτικά από τους ηθοποιούς. Αισθανόμουν πως σε κάποιες στιγμές η αμηχανία τους ήταν εμφανής και σε κάποιες άλλες όταν μετά την εμφάνιση τους στη σκηνή επέστρεφαν και έπιναν νερό στο τραπέζι, ήταν σαν να έπαιζαν να τελείωναν και να έφευγαν, σαν να έβγαιναν από το σώμα του ρόλο. Επίσης το σκηνικό, έρχονταν φορές που δυσκόλευε, την εξέλιξη του κειμένου για παράδειγμα η επιστροφή της Ερμιόνης από τις χοές.

Από την άλλη έδωσε την ευκαιρία στον σκηνοθέτη να αποδώσει με λυρισμό κάποιες σκηνές όπως την εξαφάνιση της Ελένης.

Ο συμβολισμός της τούρτας γενεθλίων( που είδαμε λόγω του σκηνικού) με την φωτιά του παλατιού, που δεν πραγματοποιήθηκε και με τα πολλά ακόμη χρονιά που έχει να ζήσει στον Όλυμπο η Ελένη με ενθουσίασε.

Καθώς και η μετάφραση του Στρατή Πασχάλη-μια από τις καλύτερες που έχω διαβάσει- έδινε στο κείμενο τη ζωντάνια και την αλήθεια του σήμερα.

Μια δυνατή παράσταση, που απέχει πολύ από τις υπόλοιπες τραγωδίες που ανέβηκαν φέτος και αξίζει να την παρακολουθήσετε.

Η ταυτότητα της παράστασης

Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης

Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς

Σκηνικά - Κοστούμια: Γιοχάννες Σουτς

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσσα Τριανταφύλλη

Διανομή

Ηλέκτρα: Στεφανία Γουλιώτη

Ελένη: Τάνια Τρύπη

Ορέστης: Νίκος Κουρής

Μενέλαος: Ακύλλας Καραζήσης

Τυνδάρεως: Χρήστος Στέργιογλου

Πυλάδης: Κώστας Βασαρδάνης

Άγγελος: Μανώλης Μαυροματάκης

Ερμιόνη: Γεωργιάννα Νταλάρα

Φρύγας: Νίκος Καραθάνος

Απόλλων: Γιώργος Γλάστρας

Χορός: Λαμπρινή Αγγελίδου, Πολυξένη Ακλίδη, Ελένη Βεργέτη, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Άννα Καλαϊτζίδου, Κόρα Καρβούνη, Γιάννης Κλίνης, Ρηνιώ Κυριαζή, Ζωή Κυριακίδου, Ηρώ Μπέζου, Λένα Παπαληγούρα, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Γιώργος Τζαβάρας, Θάνος Τοκάκης, Αργυρώ Χιώτη

Περιοδεία

Ορέστης του Ευριπίδη

4 Αυγούστου, Βύρωνας, Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη»

7 Αυγούστου, Καβάλα, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

22 Αυγούστου Άργος, Αρχαίο Θέατρο

25 Αυγούστου Γιάννενα, Υπαίθριο Θέατρο Ε.Η.Μ.

29 Αυγούστου, Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο

6 Σεπτεμβρίου, Πάτρα, Ρωμαϊκό Ωδείο

10 Σεπτεμβρίου, Αθήνα, Αττικό Άλσος

14 Σεπτεμβρίου, Νέα Σμύρνη, Άλσος Νέας Σμύρνης

18 Σεπτεμβρίου, Λάρισα, Κηποθέατρο Αλκαζάρ

24-25-26 Σεπτεμβρίου, Ιταλία, Βιτσέντζα, Θέατρο Olimpico