«Σλούθ» σκληρό παιχνίδι για δύο!

Εν αρχή λοιπόν, ο λόγος, εδώ ο θεατρικός και το εξαιρετικά γραμμένο, με απίστευτα δομημένους χαρακτήρες έργο του Αντονι Σάφερ. Το θρίλερ δωματίου, δεν έμεινε ανεκμετάλλευτο ούτε από τους θεατρικούς, ούτε από τους κινηματογραφικούς παραγωγούς.

Το 1972 έγινε η πρώτη του κινηματογραφική μεταφορά σε σκηνοθεσία του Τζόζεφ Μανκιεβιτς και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους το δίδυμο Μάικλ Κέιν και Λόρενς Ολιβιέ. Ενώ πριν τρία χρόνια είδαμε την ταινία «Παιχνίδια του μυαλού» με τον Μάικλ Κέιν στον ρόλο του παλιού συμπρωταγωνιστή του και μαζί του τον Τζουντ Λο.

Στην παράσταση λοιπόν, δε λείπουν και οι αναφορές στα ιστορικά «ιερά τέρατα». Κάποια στιγμή παίζονται στο βίντεο μερικές σκηνές από το φιλμ με τον Ολίβιε, ενώ πάνω αριστερά στην σκηνή υπάρχει μια φωτογραφία από την παράσταση των Χορν-Αλεξανδράκη, που είχαν ανεβάσει πρώτοι την παράσταση και στη συνέχεια τους ακολούθησαν οι Διαμαντόπουλος- Μπάρκουλης.

Το δίδυμο Κιμούλη- Μαρκουλάκη έχει πολύ καλές ερμηνευτικές στιγμές, που σε κάποιες φάσεις μπορούν να χαρακτηριστούν ακόμα και εξαιρετικές. Ενώ η χημεία μεταξύ τους δε μαρτυρούσε ότι εμφανίζονταν για πρώτη φορά μαζί στο θεατρικό σανίδι.

Ο Γιώργος Κιμούλης, έδειχνε πιο απελευθερωμένος από τα τεχνικά του μέσα και πιο αφημένος στο συναίσθημα κάτι που είχε ανάγκη το έργο, ιδιαίτερα στα σημεία που το χιούμορ ξεπερνά τα συνηθισμένα όρια και μετατρέπεται σε εργαλείο σκληρού και αμείλικτου αυτοσαρκασμού.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, δείχνει την κωμική του φλέβα και την ικανότητα του να μεταμφιέζεται ,ακόμα και όταν δεν έχει αλλάξει ρούχα, στα πολλαπλά ερμηνευτικά κομμάτια του ρόλου, που ενσαρκώνει. Ακόμα καλύτερος στο δεύτερο μέρος και στην εντυπωσιακή εναλλαγή του σε αστυνομικό.

Παρόλα αυτά θα ήθελα να έβλεπα την παράσταση με την αρχική συνεργασία των δύο τους με τον σκηνοθέτη Βασίλη Παπαβασιλείου, ίσως γιατί έτσι, θα ολοκληρωνόταν η σκηνική τοποθέτηση των ρόλων, σ’ άλλο επίπεδο και με μια τρίτη ματιά, ενός ακόμη καταξιωμένου θεατράνθρωπου. Φυσικά δε ξέρω, αν υπάρχουν πινελιές του και σ’ αυτή την εκδοχή που παρακολουθήσαμε.

Μια δυνατή παράσταση, που κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση και που από το 1970, που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ και ολοκληρώθηκε σε περίπου 4.500 παραστάσεις μέχρι και σήμερα συνεχίζει να έχει μεγάλη εμπορική επιτυχία.