Μεγάλες "Τσεχοφικές" προσδοκίες

Δε μπορώ σε καμιά περίπτωση να ισχυριστώ ότι ο «Βυσσινόκηπος» ήταν μια κακή παράσταση ήταν όμως κάτι κατώτερο των προσδοκιών μου. Διότι όταν μιλάμε για ένα σκηνοθέτη όπως είναι ο κ. Στάθης Λιβαθινός και μια πρωταγωνίστρια όπως η κ. Μπέττυ Αρβανίτη ο πήχης αναπόφευκτα ανεβαίνει πολύ.

Όταν έχεις το μυαλό σου τις ανατρεπτικές και καινοτόμες σκηνοθεσίες του πρώτου και τις απίστευτες ερμηνείες τόσο στις «Δούλες» όσο και πέρσι «Στην επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» της δεύτερης πηγαίνεις στο θέατρο, αναμένοντας τα ανάλογα.

Αρχικά η παράσταση εγκλωβίστηκε στην πολύ μικρή σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας» αν και η κ. Ελένη Μανωλοπούλου, έκανε σκηνογραφικά πιστεύω το καλύτερο δυνατό, το ίδιο και με τα πολύ καλόγουστα κουστούμια της.

Η όλη εξέλιξη όμως ,ήταν κάπως άνευρη. Ο κ. Λιβαθινός δεν άφησε τους χαρακτήρες να ξεδιπλωθούν και οι ηθοποιοί του ήταν περιορισμένοι σε μια σκηνοθεσία χωρίς ένταση και ιδιαίτερα επίπεδη. Ενώ δε «μυρίσαμε» καθόλου τα δέντρα του «Βυσσινόκηπου». Έδειξε να μην εκμεταλλεύεται την εξαιρετική μετάφραση της κ. Χρύσας Προκοπάκη, που του έδινε το προνόμιο της «ατάκας».

Η κ. Αρβανίτη δεν ήταν σε καμιά περίπτωση ανεπαρκής ήταν όμως λιγότερο δυνατή ερμηνευτικά από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Ιδιαίτερα στη σκηνή της συνάντησης με τον δάσκαλο του νεκρού παιδιού της, όπου μάταια περιμέναμε την συγκίνηση.

Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος αν και ήταν ικανοποιητικός ως «χωριάτης» Λοπάχιν, δεν πείθει ιδιαίτερα για την καταγωγή του. Ούτε με τη στάση του σώματος του, ούτε με την άσκοπη υπερκινητικότητα του η οποία διοχετεύεται σε άσχετες σκηνές.

Ο Γιάννης Φέρτης ως Γκάγεφ είναι νομίζω ότι φαντάζεται κανείς όταν πρωτοδιαβάζει το κείμενο. Η ερμηνεία του είναι απόλυτα προσαρμοσμένη στις ανάγκες του ρόλου και δεν χάνει στιγμή την αίσθηση του χαρακτήρα και της εποχής.

Η Τζίνη Παπαδοπούλου στον ρόλο της Βάρια, ξεχωρίζει και πείθει αρκετά αν και σε κάποιες στιγμές υπερβάλλει εκφραστικά. Γενικότερα όμως κερδίζει το ερμηνευτικό στοίχημα.

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί του θιάσου είναι απλώς συμπαθητικοί, χωρίς να εκπλήσσουν ή να ξεχωρίζουν για κάποιο στοιχείο του ρόλου, που ερμηνεύουν. Με εξαίρεση τον κ. Κώστα Γαλανάκη (Φιρς) που είναι απίστευτος ειδικά στην τελευταία σκηνή.

Στις 17 Ιανουαρίου του 2010 συμπληρώθηκαν εκατόν πενήντα χρόνια από τη γέννηση του Αντον Τσέχοφ (1860-1904). Τα έργα του όμως συνεχίζουν να μας απασχολούν, γιατί ο πόνος και τα αδιέξοδα των ηρώων είναι ίδια ακόμα και σήμερα λες και οι εποχές μας ταυτίζονται.

ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη ,2108838727

Βραδ: Πέμ., Παρ., Σάβ. 9 μ.μ., Τετ. (λαϊκή), Κυρ. 8 μ.μ. ? 23, λαϊκή: ? 19, φοιτ.: ? 16. Διάρκεια: 150'