Γιουχάρισμα για τη "Μήδεια" του Α.Βασίλιεφ

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κοινό αποδοκιμάζει μια παράσταση που ανεβαίνει στο θέατρο της Επιδαύρου. Η αναστάτωση, όμως, που δημιουργήθηκε στο κοίλον του θεάτρου ήταν για πολλούς από τους θεατές αντάξια της σκηνοθετικά προκλητικής άποψης του διάσημου σκηνοθέτη Ανατόλι Βασίλιεφ. Ο λόγος για την παράσταση "Μήδεια" του Ευριπίδη, μια συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και Ελληνικού Φεστιβάλ, που ανέβηκε το περασμένο Σάββατο (16/8) στην Επίδαυρο, με τη Λυδία Κονιόρδου στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Με φόντο ένα κατακόκκινο σκηνικό οι θεατές σα μαινόμενοι ταύροι ξέσπασαν σε γέλια, ψιθύρους, που στη συνέχεια μετατράπηκαν σε αποδοκιμαστικά σχόλια και ειρωνικά χειροκροτήματα. Από την αρχή η παράσταση είχε διχάσει τους περίπου 5.000 θεατές λόγω των αργών ρυθμών της, της ιδιότυπης εκφοράς του λόγου και του «πρωτοποριακού» σκηνικού.

Ωστόσο, η στιγμή που έκανε το κοινό να ξεσπάσει σε αποδοκιμασίες ήταν μετά την εμφάνιση της Αγγέλου (Αγλαία Παππά), που περιγράφει στο κοινό τι συνέβη, όταν τα δηλητηριασμένα δώρα της Μήδειας έφτασαν στη Γλαύκη. Το θέατρο της Επιδαύρου μεταμορφώθηκε σε ένα είδος αρένας, όταν πριν καν ολοκληρωθεί ο μονόλογος της Αγγέλου, ξαφνικά ξεκολλάει από το Χορό η Αλεξία Καλτσίκη, προχωράει πλάι στην Παππά και ταυτόχρονα αρχίζει να εκφωνεί το ίδιο κείμενο στα γαλλικά. Τα πράγματα μπερδεύονται ακόμη περισσότερο καθώς αμέσως μετά ένας τρίτος Άγγελος (Βασίλης Κουκαλάνης) εμφανίζεται δίπλα τους και εκφωνεί το ίδιο κείμενο στα αγγλικά.

«Αίσχος σε όλους σας» και «Αίσχους σε όλη την παράσταση» ήταν τα λόγια του δικηγόρου Αλέξανδρου Λυκουρέζου, από τους πρώτους εξεγερθέντες θεατές. Από τη μία ηχούσαν οι μπερδεμένες μεταξύ τους φωνές των Αγγέλων- χωρίς να βγαίνει νόημα, από την άλλη οι φραστικές αποδοκιμασίες των θεατών -στις οποίες, όπως έγινε γνωστό, την επομένη συμπεριλήφθηκαν και μπουκάλια, το θέαμα στην Επίδαυρο ήταν άκρως απογοητευτικό και για τους θεατές και για την τέχνη εν γένει.

Είναι αρκετά τα περιστατικά στην Ελλάδα, που το φιλοθεάμων κοινό αντιδρά «απολίτιστα» ή «άκομψα». Το δικαίωμα στην αποδοκιμασία, για ό,τι δεν είναι αρεστό στον καθένα, ήταν και είναι μέρος της ελληνικής κουλτούρας. Η ελευθεριότητα, που διακατέχει ορισμένους στο να εκφράζονται χωρίς φραγμούς ή χωρίς σεβασμό απέναντι σε κάποιον, ακόμη κι αν αισθάνονται ότι θίγονται, είναι αντίθετη στην παιδεία που θέλουν οι Έλληνες να υπερηφανεύονται, ότι κληρονόμησαν από τους προγόνους τους.