Γιατί ο Νικόλας Μεταξάς έχει κάθε δικαίωμα να τραγουδάει I Did It My Way

Υπάρχει ένας όρος στα μουσικά reality, όπως μου έμαθε ο Νικόλας, σύμφωνα με τον οποίον οι παίκτες υπογράφουν συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία πριν αρχίσει το παιχνίδι, το οποίο (συμβόλαιο) ενεργοποιεί η εταιρία κατά βούληση μετά τη λήξη του σόου. Εξαιρείται ο νικητής του, στην περίπτωση του οποίου η εταιρία είναι υποχρεωμένη να ενεργοποιήσει το συμβόλαιο και να του βγάλει δίσκο.

Το γεγονός ότι ο Νικόλας Μεταξάς βγήκε δεύτερος στο πρώτο ελληνικό X-Factor του έκανε μάλλον καλό. Μετά από επιθυμία του ίδιου, το συμβόλαιό του δεν ενεργοποιήθηκε και πέταξε για το Berklee. Ναι, το καλύτερο μουσικό "σχολείο" στον κόσμο. Ο Νικόλας πήγε με ημι-υποτροφία στη Βοστώνη και τον Μάρτιο του 2010 κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο "The Square One".

Στο tray αυτού του δίσκου, μεταξύ άλλων, ευχαριστεί από καρδιάς τον Νίκο Μουρατίδη, τον Γιώργο Λεβέντη και τον Γιώργο Θεοφάνους. Ο Νικόλας είχε ανέκαθεν την ταμπέλα του καλού παιδιού. Τη δικαιώνει. Με τον δίσκο του, δικαιώνει και την ταμπέλα του πολύ καλού μουσικού. Αλλά ας τα πει καλύτερα ο ίδιος.

O Νικόλας για τον πρώτο του δίσκο:

"Είναι ένα κολάζ του πρώτου μου χρόνου στην Αμερική. Μου έτυχαν πολλά και σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο. Το Σεπτέμβριο του '09, με το που πήγα, γνώρισα ένα κορίτσι και ερωτεύτηκα τρελά. Ήταν από τη Νότιο Αφρική κι σπούδαζε και αυτή στο Berklee. Μείναμε 2 χρόνια μαζί και με το που τη γνώρισα, άρχισα να της γράφω και να της στέλνω τραγούδια. Μερικά από αυτά μπήκαν και στο δίσκο. Το "The Square One" είναι ένας ευαίσθητος δίσκος και εύκολος στο να τον κατανοήσεις. Τα πιάνεις με τη μία τα τραγούδια"

Για την επόμενη μέρα μετά το X-Factor:

"Πήγαμε στη Sony, μπήκαμε για meeting και ένιωσα ότι δεν θέλουν να μου βγάλουν άλμπουμ. Κατάλαβα ότι ήθελαν singles για να βγαίνουν ένα-ένα και να παίζουν στο ραδιόφωνο. Με πτόησε το γεγονός ότι δεν ήθελαν να γράψω εγώ κάτι κι ότι με έβλεπαν ως μια φωνή για να τραγουδάω ποπ-ροκ για το ράδιο. Αν ήμουν μόνο μια φωνή, θα ήταν τέλειο για μένα, αλλά ξέροντας τι είχα στο μυαλό μου, με ξένισε λίγο. Όταν τους είπα ότι θα φύγω από τη χώρα, ο υπεύθυνος μου είπε ότι σέβεται την απόφαση μου και ότι πιστεύει ότι κάνω το σωστό. Γούσταρα που μου το είπε και που είδα αληθινούς ανθρώπους και στη δισκογραφία"

Για τον Νίκο Μουρατίδη:

"Tον ένιωσα κοντά μου στο παιχνίδι, είναι ψυχούλα, τον πάω πολύ. Aγάπησε τη μουσική και τα τραγούδια μου και τα έπαιζε στο ραδιόφωνο. Ενθουσιάστηκε με τον δίσκο μου. Πλέον συνεργαζόμαστε άψογα και προσπαθούμε να προωθήσουμε τη δουλειά μου και στην Ελλάδα"

Για την απίστευτη ιστορία του με τον Νίκο Μουρατίδη:

"Όταν ήμουν 16 και τον έβλεπα στο Fame Story, μου είχε μείνει ως ο φοβιστικός κριτής που θυμώνει σε όλους. Όταν είχε έρθει για ένα dj set στην Κύπρο, σκέφτηκα να του πάω 2-3 τραγούδια μου για να τα ακούσει. Πήγα στο club που έπαιζε και όταν τέλειωσε το σετ, του συστήθηκα και του είπα ότι θα το εκτιμήσω αν τα ακούσει. Ήταν εξ αρχής πολύ ζεστός, δεν ήταν ο κριτής που έβλεπες στην τηλεόραση. Την επόμενη μέρα χτυπάει το τηλέφωνο και ήταν αυτός. Μου είπε ότι δεν είχαν cd player στο ξενοδοχείο και ότι τους έστειλε να του φέρουν. Του φάνηκα πάρα πολύ καλός και μου έδωσε και συμβουλές για τα τραγούδια και την παραγωγή. Μου έκανε τεράστια εντύπωση"

Για τις πρώτες εικόνες από την Αμερική:

"Πηγαίνοντας, μπήκα αμέσως σε ένα κύκλωμα με φοβερούς μουσικούς, αφού το Berklee είναι ελίτ. Είχε live κάθε βράδυ, τι jazz, τι funk, τι soul, είχα εμπνεύσεις από παντού. Ήμουν σε ένα μουσικό χώρο, τον αμερικάνικο, τον αυθεντικό. Άρχισα να πηγαίνω σε πολλά live και να βλέπω τι κάνουν οι καλλιτέχνες στην Αμερική και πού υστερώ εγώ. Μελέτησα στιχουργούς, ερμηνευτές (βλ. Dave Matthews Band, Ray Lamontagne). Μπήκα στα βαθιά.

Στην Eλλάδα και την Kύπρο δεν έδινα πολλή βάση στον ξένο στίχο. Έτσι, καταστάλαξα στο ότι είχα μια καλή φωνή, αλλά υστερούσα εκεί. Δούλεψα το να λέω μια ιστορία και να συγκινώ μέσα από το στίχο και 2-3 μήνες αφού πήγα, άρχισα να γράφω σαν τρελός, κλεισμένος στο δωμάτιο, είχα πωρωθεί"

Για τον Γιώργο Λεβέντη:

"Ήταν από τους πρώτους που πήγα να δω μετά το παιχνίδι γιατί έχει γεύση της εξωτερικής συνεργασίας. Μου έδωσε πολύ καλές συμβουλές. Το πιο σημαντικό που μου 'πε ήταν το "Get out there and do a fucking good record". Kατάλαβα γιατί μου το είπε και αυτό έκανα. Τελειώνοντας τον δίσκο, ήταν από τους πρώτους που του τον έστειλα σε mail. Εκείνος το πόσταρε στο Facebook και σχολίασε ότι αυτό έπρεπε να κάνουν όλοι"

Για τον Γιώργο Θεοφάνους:

"Ήταν ο πρώτος συνθέτης που με προσέγγισε πριν το σόου και ήθελε να συνεργαστούμε. Με είχε ακούσει η Ευριδίκη στην Κύπρο και του είχε μιλήσει για μένα. 6-8 μήνες πριν το σόου (και πριν "κλείσει" κι ο ίδιος ως κριτής), είχα έρθει στην Ελλάδα να συζητήσουμε. Μετά από 3 μήνες που αποφασίστηκε να είναι κριτής στο παιχνίδι, μου είπε να πάω για μια ακρόαση. Αυτός (σ.σ. ο Θεοφάνους) ήταν ο λόγος που πήγα στο σόου. Στην αρχή του είπα όχι, αλλά τελικά πείστηκα και πήγα. Μετά το τέλος του σόου, κάναμε ένα τραγούδι μαζί. Εκείνος έγραψε μουσική κι εγώ στίχους -ελληνικούς, αγγλικούς-, έκανα την παραγωγή στην Κύπρο σε ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε στο soundtrack της ταινίας "Without Borders". Ήταν μεγάλη τιμή για μένα"

Για την Κατερίνα Γκαγκάκη:

"Έχουμε ακόμη πολύ καλή σχέση και επαφή. Ήταν πολύ ζεστή με όλα τα παιδιά, νιώθαμε όλοι στο παιχνίδι ότι μας προστάτευε"

Για τις μουσικές που τον μεγάλωσαν:

"Mεγάλωσα με Nταλάρα και ξένα. Στην εφηβεία άκουγα pop, rock, metal και πολύ HIM. Έκανα model τη φωνή μου πάνω στον Βίλε Βάλο (σ.σ. τραγουδιστής των HIM)"

Για τη μοναξιά που δεν ένιωσε μακριά:

"Πέρασα και δύσκολα, αλλά με τη σχέση που έκανα από νωρίς, δεν ένιωσα μοναξιά. Τον τελευταίο χρόνο που είμαι μόνος είχα περισσότερη μοναξιά από την αρχή. Ο επόμενος δίσκος θα είναι κατάμαυρος (γέλια). Με το που χώρισα έγραψα 4-5 τραγούδια και η κατεύθυνση που γράφω είναι λιγότερο ερωτική πλέον. Γράφω και για τον εθισμό, το να σπας τα όριά σου, θέματα που δεν άγγιζα πριν"

Για τη φάση της δημιουργίας:

"Για μένα η φάση της δημιουργίας είναι καθαρά μοναχική. Δεν μπορώ να μπω σε ένα δωμάτιο με άλλους και να γράψω τραγούδι, δεν μπορώ. Γράφω μουσική, στίχους και ένα πλάνο παραγωγής και μετά έρχονται οι μουσικοί, το συζητάμε όλοι μαζί, και βάζουν το δικό τους touch"

Για τον τίτλο του δίσκου:

"Square One γιατί μετακομίζοντας στην Αμερική και αρχίζοντας από το μηδέν, ουσιαστικά δεν με ήξερε κανείς. Υπάρχει η φράση "Back to square one", που σημαίνει "πίσω από την αρχή" και ήταν και το πρώτο τραγούδι που έγραψα όταν μπήκα στο διαμέρισμά μου στη Βοστώνη. Δεν είχα ούτε κρεβάτι, χιόνιζε έξω και έκατσα να γράψω. Είχε μέσα απογοήτευση, άγχος, ενθουσιασμό, ανάμικτα συναισθήματα"

Για το τι έχει ήδη κερδίσει στη Βοστώνη:

"Kέρδισα μουσική και ερμηνευτική ωριμότητα που μέσα από τα live. Έμαθα να είμαι άνετος με τον κόσμο, να κάνω "own the crowd", να λέω αστεία, να μην είμαι άβολος, να αποδίδω αυτό που κάνω και στο δωμάτιό μου με την ίδια ποιότητα. Να μην κομπλάρω. Μουσικά, έχω εκτεθεί σε τόση πολλή και διαφορετική μουσική που νιώθω πια ότι έχω μια παλέτα και μπορώ να βάζω ό,τι στοιχεία θέλω στη μουσική μου. Δύο χρόνια μετά, αυτά είναι πολύ σημαντικά νομίζω"

Για το πότε θα τον δούμε live στην Ελλάδα:

"Μάλλον θα έρθω για ακουστικές εμφανίσεις. Θέλω να γίνει σωστή προώθηση, ίσως και με μια τουρνέ. Μου αρέσει να έρχομαι μια φορά το χρόνο και να κρατώ αυτήν την πόρτα ανοιχτή, να δείξω ότι δεν ξεχνάω ότι ο κόσμος με αγάπησε και μου το έδειξε"

Για τη συμμετοχή στη Eurovision:

"'Έγραψα το τραγούδι της Κύπρου το 2009, το οποίο τραγούδησε η Χριστίνα, η αδερφή μου. Το είχα γράψει ενώ ήμουν στο σόου και της είχα πει να δοκιμάσει να το τραγουδήσει. Γράψαμε ένα demo, το έστειλα στην επιτροπή για την Κύπρο και με πήραν να με ενημερώσουν ότι το κομμάτι πέρασε. Μετά το σόου, πήγα στην Κύπρο, κάναμε προετοιμασία και μας ψήφισαν να πάμε.

Ήταν συγκλονιστική εμπειρία. Έβγαλα τη Χριστίνα από το σχολείο για 6 μήνες, της είπα ότι πρέπει να γίνει ερμηνεύτρια από τη μια μέρα στην άλλη. Το τραγούδι κόπηκε στα προκριματικά, αλλά πήραμε πολύ καλές κριτικές. Τώρα η Χριστίνα σπουδάζει μουσικό θέατρο και φιλολογία στην Αμερική"

Για το πώς είναι να παίζεις μπροστά σε 35.000 κόσμο:

"Προσπαθώ να κρατάω αποστάσεις και να βάζω τον εαυτό μου σε ισορροπία. Πάνω στη σκηνή στη Μόσχα, είχες από κάτω 35.000 κόσμο και άλλα 12 εκατομμύρια από το σπίτι. Το σκεφτόμουν κι απορούσα πώς δεν έχει πάθει αμόκ η Χριστίνα. Τη θαύμασα πάρα πολύ που έμεινε ψύχραιμη. Προσωπικά, νιώθω ότι μπορώ να κάνω connect πιο εύκολα με 200 παρά με 20.000 άτομα. Προτιμώ τα πιο μικρά venues, είναι πιο ζεστά. Το όνειρό μου είναι να κάνω και πιο μεγάλα live. Ίσως μπορέσω με τον δεύτερο δίσκο. Θέλω και την ελευθερία να εκφραστώ και χωρίς κιθάρα. Να πάρω το μικρόφωνο και να κάνω τα δικά μου"