Όλα ξεκίνησαν από την ανακοίνωση του live των VNV Nation. "Αλέξανδρε, λέω να πάω. Παίζει καμιά πρόσκληση;", λέω στον Αλέξανδρο Βραχωρίτη. Με κοιτάει. Χαμογελάει. "Πάντως αν πας σίγουρα θα δεις τον Γιώργο Φακίνο". "Μα καλά αυτός δεν είναι γκοθάς;", τον ρωτάω. "Κάνεις μεγάλο λάθος". Αυτή η φράση μου καρφώθηκε στο μυαλό και έτσι αρχίζω να ψάχνω για εκείνον με τη βεβαιότητα πως θα επιβεβαιωθώ.
Ως άλλη ντετέκτιβ ξεκινώ την έρευνα με πρώτο σταθμό φυσικά το βιογραφικό του. Στο χώρο είναι από το 1993 παίζοντας στο Next ενώ για 7 συνεχή χρόνια τον έβρισκες στο Χοροστάσιο. Μετά ήρθε το κεφάλαιο Underwold το οποίο την τριετία 2005-2008 αναδείχτηκε σε ένα από τα top στέκια των φίλων της Goth-EBM και για να είμαι ακριβής της Industrial, Aggrotech, Harsh Electro και EBM σκηνής. Μια σκηνή όχι τόσο διαδεδομένη στην Ελλάδα στην οποία -όπως μου είπαν άνθρωποι από το χώρο- συνέβαλε στην ανάπτυξη και τη διάδοσή της ο Γιώργος Φακίνος. Αν εξαιρέσεις τους VNV Nation εμπειρία από ακούσματα EBM δεν είχα. Και ακούγοντας μερικά κομμάτια κατάλαβα πως πρόκειται για έναν άλλο κόσμο. Βλέποντας μάλιστα και φωτογραφίες του όπου είναι ντυμένος με latex και έντονο μακιγιάζ σκέφτομαι πως πρόκειται για έναν πολύ dark τύπο.
Άλλωστε κατά καιρούς σε δημοσιεύματα του έχουν αποδώσει πολλούς χαρακτηρισμούς όπως "πρίγκιπας της dark wave", "αρχιερέας της goth" μέχρι και "Gothfather". Ενώ σε μια του συνέντευξη με bold γράμματα έγραφε: "Δεν μ' αρέσει να παίρνω πόνο, μόνο να δίνω" και πιο κάτω να μιλά για το Torture Garden που είδε στο Λονδίνο και το έφερε στην Ελλάδα. Τι εστί Torture Garden; Shows με θέμα τον φετιχισμό από επαγγελματίες, όπως bondage και suspension. Μα καλά αυτά γίνονται στην Ελλάδα; Αναρωτιέμαι. Και πως δεν ξέρω κάτι για αυτό; Εκτός από τα latex ρούχα και το έντονο βάψιμο, παρατήρησα πως το στυλ των μαλλιών του είναι ιδιαίτερο. Πολύ.
Επίσης, έχει φέρει στην Ελλάδα γνωστά ονόματα από το διεθνή χώρο της μουσικής όπως τον Brian Molko από τους Placebo, τον Peter Hook από τους Joy Division-New Order τον Kevin Matthews των Puressence και πολλούς άλλους.
Όλη αυτή η... έρευνα με έκανε να θέλω να τον γνωρίσω από κοντά, να δω αν όλα αυτά περί αρχιερέα της Goth ισχύουν και αν όντως είναι τόσο σκοτεινός όπως έδειχνε εμφανισιακά αλλά και μέσα από τα κείμενα που έχουν γραφτεί για αυτόν. Αν τελικά αυτή η αίσθηση του απόκοσμου με την έντονη αινιγματικότητα που αντιλήφθηκα ήταν σωστή.
Έτσι λοιπόν, αποφασίζω να ντυθώ και να βαφτώ ανάλογα και να πάω στο Second Skin. Περπατώντας στα στενά του Ψυρρή ένιωθα άγχος. Τα χέρια μου είχαν ιδρώσει. Δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Φέρετρα; Δρεπάνια; Μπαίνοντας όμως δεν είδα τίποτα από αυτά. Μόνο λίγους καπνούς, για εφέ. Το μαύρο και το κόκκινο κυριαρχούσαν στο χώρο. Στα dexx είναι μια μελαχρινή γυναίκα, η Mystique όπως έμαθα μετά. Στο μπαρ βλέπω έναν άνδρα με γυρισμένη πλάτη ντυμένο στα latex με πλατφόρμες.
"Αυτός πρέπει να είναι", λέω από μέσα μου και τον πλησιάζω. Η πρόταση ήταν ξεκάθαρη: "θέλω ένα 24ωρο μαζί σου, για να το γράψω σαν θέμα στο Cosmo.gr, αλλά με μία προϋπόθεση. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο πρέπει να προετοιμαστώ ψυχολογικά θέλω να μου το πεις. Αν έχεις για παράδειγμα καμιά νυχτερίδα για pet ή κανένα φέρετρο για ντεκόρ", του λέω προτού φύγω μεταξύ σοβαρού και αστείου."Δεν είμαι γραφικός", μου απαντά γελώντας.
Και το 24ωρο ξεκινά.
Προετοιμασμένη για hard rock καταστάσεις φτάνω στο Χαλάνδρι. Ντυμένος στα μαύρα και χωρίς ίχνος μακιγιάζ μου ανοίγει. Ανεβαίνουμε στο διαμέρισμά του όπου μόλις μπεις αυτό που βλέπεις είναι αμέτρητα, χιλιάδες CD και βινύλια. Άλλα τακτοποιημένα στα δύο ειδικά έπιπλα και άλλα στις βαλίτσες που παίρνει μαζί του στα dj set. Όσο έπινε το τσάι του (γιατί ποτέ δεν πίνει καφέ) τα χάζευα. Άλλα EBM, Indie, Goth. (Όχι δε θα κλάψω από συγκίνηση).
Λίγο αργότερα και αφού έχει βάλει την αντηλιακή προσώπου, λίγο μολύβι στα μάτια και μαύρα γυαλιά ηλίου μου λέει πως θα πρέπει να φύγουμε για να πάμε στον ξένο Τύπο στην Ομόνοια.
Φτάνουμε στο μετρό. Συζητάμε. Υπάρχει μια μικρή αμηχανία, κυρίως από την πλευρά μου. Ο Γιώργος αντίθετα προσπαθεί να σπάσει τον πάγο. Μπαίνοντας στο μετρό έχουμε ξεκινήσει να συζητάμε για το ταξίδι που είχε κάνει στη Ρωσία και τις περιπέτειες που έζησε. "Ήμασταν σε ένα ιστορικό μνημείο με την Σάσα, η οποία είναι promoter και μου είχε κλείσει το dj set. Ξαφνικά έρχεται ένας αστυνομικός και μου ζητάει το διαβατήριο το οποίο είχα αφήσει στο σπίτι. Αρχίζει να μου μιλάει στα Γερμανικά ενώ η Σάσα του εξηγεί πως είμαι Έλληνας. Μου μιλούσε Γερμανικά γιατί νόμιζε πως ήμουν Γερμανός και ήθελα να προσβάλλω τον χώρο. Για να μας πιστέψει, η Σάσα του δείχνει μια εφημερίδα όπου είχε τη φωτογραφία μου και το dj set μου. Του υπέγραψα cd για την κόρη του και μας είπε από ποιο σημείο να φύγουμε για να μην ξαναπεράσουμε από έλεγχο".
Ήμασταν λίγο πριν το Σύνταγμα. Παρατηρώ παράλληλα τις αντιδράσεις των υπόλοιπων. Κάποιοι τον κοιτούν, άλλοι είναι πιο διακριτικοί. Δίπλα μας ήταν ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. "Κάτι θα του πουν δεν παίζει", λέω από μέσα μου. Αλλά όχι. Με διέψευσαν. Ο Γιώργος συνεχίζει και μου μιλά για το Λος Άντζελες όπου έπαιζε στο Das Bunker και η ιστορία που μου διηγήθηκε -όπως θα διαπιστώσεις και εσύ- ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. "Είμαι στο ξενοδοχείο και με πλησιάζει μια γυναίκα. Μου λέει πως 'έχω 15 δολάρια πάνω μου και ψάχνω να μείνω κάπου. Πάμε στο δωμάτιο σου να περάσω το βράδυ, θα σου δώσω αυτά τα 15 δολάρια και θα τη βρούμε την άκρη'. Όμως, καταλαβαίνω πως κάτι δεν πάει καλά. Το βλέπω και στην αντίδραση του receptionist. Η ίδια επέμενε να έρθει στο δωμάτιό μου ενώ μου έλεγε κάποια αλλόκοτα πράγματα πως μιλάει με μια ανώτερη δύναμη που της έσωσε τη ζωή και την καθοδηγεί αλλά και για τον προστάτη της ο οποίος ήταν ο frontman των Crazy Town.
Τελικά, ανεβαίνω στο δωμάτιο μου και δεν ασχολούμαι παραπάνω. Το πρωί ακούω σειρήνες και φωνές αλλά επειδή ήμουν κουρασμένος ξανακοιμάμαι. Μετά, όταν κατέβηκα στην reception ο ίδιος υπάλληλος μου είπε πως εκείνη προσπάθησε να βάλει φωτιά σε ένα δωμάτιο καθώς ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών και η ίδια κάλεσε την αστυνομία με αποτέλεσμα να συλλάβουν τον τραγουδιστή!".
Κάνουμε μια παύση. Νιώθω πως θα τα ξεχάσω όλα και δεν το θέλω. Άλλωστε έχουμε φτάσει στην Ομόνοια για να πάμε στον κατάστημα ξένου Τύπου για να αγοράσει μουσικά περιοδικά. Μπαίνουμε μέσα, τον χαιρετούν και αστραπιαία παίρνει το NME.
Επόμενος προορισμός, Θεμιστοκλέους 54. Στο δισκοπωλείο Dark Cell. Περπατάμε προς την πλατεία Εξαρχείων και παρατηρώ πως ο ήλιος τον ενοχλεί. "Ιωάννα πάμε προς την σκιά, δεν μπορώ τον ήλιο". Περνάμε το Floral και φτάνουμε στο δισκάδικο. Λίγες αφίσες απέξω. Ο Γιώργος μπαίνει πρώτος μέσα και μιλά με τον ιδιοκτήτη. Παρατηρώ πως τα CD που θα αγοράσει δεν ήταν 1-2 αλλά στοίβα. "Όλα αυτά θα τα πάρεις;", του λέω χαμηλόφωνα. "Φυσικά".
Προχωρώντας πιο κάτω στη Θεμιστοκλέους σταματάμε στο Monsterville. Το μαγαζί όπου αγοράζει ρούχα. "Όλες οι μεγάλες προσωπικότητες είναι εδώ μαζεμένες", λέει ο ιδιοκτήτης βλέποντας τον Γιώργο. Γελάει. Κοιτώ γύρω μου, δεν είχα ξαναβρεθεί σε τέτοιο κατάστημα. Ρούχα latex, δερμάτινα αξεσουάρ και απέναντι κορσέδες για τους γκοθάδες. Ένας άλλος στιλιστικά κόσμος. Ο Γιώργος κοιτά μερικά παντελόνια όμως ο χρόνος μας πιέζει και πρέπει να φύγουμε. Πηγαίνουμε στο κομμωτήριο Lemon Poppy Seed όπου ο Γιώργος περιποιείται τα -αν μη τι άλλο- ασυνήθιστα μαλλιά του για τα οποία χρειάζονται 6 ώρες όπως είπε. Πως;!
"Λοιπόν, Ιωάννα τώρα θα πάμε σε ένα sex shop στο κέντρο. Συνήθως πάω στο Μαρούσι αλλά εδώ είμαστε κοντά. Θέλω ένα ειδικό λάδι για να βάζω τα latex παντελόνια". Μάλιστα, τι να πω...
Είναι σχεδόν απόγευμα και ήρθε η ώρα για φαγητό. Θα πάμε μαζί με το συνεργάτη του, επίσης Γιώργο, στο ινδικό στην Ερμού. Μου λένε για το πώς ειρηνικά συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο αναρχικοί με χρυσαυγίτες, για περιστατικά από haters του Φακίνου όταν λείπει στο εξωτερικό, σε ποιους δίνουν... πόρτα αλλά και πώς συνεφέρουν θαμώνες του μαγαζιού όταν έχουν πιει αρκετά. Αναφέρουν διάφορα συμβάντα από αυτά που έχουν ζήσει κυρίως στο μαγαζί, ατάκες που τις λένε συνέχεια και λέξεις από τη δική τους αργκό. Πίστεψέ με, η παραμονή μας στο εστιατόριο είναι θέμα από μόνο του και η αλήθεια είναι πως γελάσαμε. Πολύ.
Είναι η ώρα να φύγουμε, πρέπει να ετοιμαστεί για το βράδυ. Μου λένε για την ιστορία με τον Peter Hook στη Θεσσαλονίκη, όπου τους σταμάτησε η αστυνομία για έλεγχο. Τους εξηγούν για ποιο λόγο βρίσκονται εκεί με τον αστυνομικό να αναρωτιέται ποιος είναι ο Peter Hook. "Joy Division;", τους λέει ο Γιώργος. "Ποιοι είναι αυτοί, καινούργιοι είναι;". Σοκάρομαι. Γελούν.
Επιστρέψαμε στο σπίτι του. Θέλει να μείνει μόνος για λίγη ώρα, μου εξηγεί. Συνήθως τις καθημερινές ακούει 3 ώρες τουλάχιστον μουσική αλλά αυτή τη φορά επειδή είχε... επισκέπτρια (εμένα) δε θα το κάνει. Για να μη βαρεθώ ωστόσο του ζητώ να βάλει Depeche Mode. Συγκεκριμένα, το "Ultra" ενώ παράλληλα περιεργαζόμουν τετραγωνικό προς τετραγωνικό το καθιστικό του.
Μαύρες κουρτίνες στα παράθυρα, ένα τζάκι με αναμνηστικά από την Αγγλία και πολλά -πάρα πολλά- περιοδικά. Άλλα μουσικά και κάποια άλλα που αν και δεν κατάλαβα τι ήταν, είχαν σχέση με το χώρο της Goth.
Ξαπλώνω ανάσκελα στους γκρι καναπέδες του και κοιτώ μια ιπτάμενη μάγισσα ενώ παραδίπλα στον τοίχο είναι ένας πίνακας που μου θυμίζει λίγο την αφίσα του Second Skin.
Ακούω φασαρία από μέσα. Ο Γιώργος ετοιμάζεται να φτιάξει τα μαλλιά του. Να βάψει τις μπλε (blue lagoon συγκεκριμένα) τούφες του και να ξυριστεί. Πηγαίνω προς το μέρος και κοιτώ τη διαδικασία. Μέχρι να περάσει ο χρόνος της βαφής κάθεται στο γραφείο του για να μπει στο διαδίκτυο. Θα κάνει την καθιερωμένη ενημέρωση στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης για το σημερινό dj set.
"Ιωάννα έλα να σου δείξω". Πηγαίνω. Μου δείχνει φωτογραφίες από την επίθεση που δέχτηκε τον χειμώνα. Κάποιοι είχαν γράψει στον τοίχο και στην πόρτα του, πράγματα που δεν μπορώ να γράψω, βασικά ούτε καν μπορώ να φανταστώ ότι κάποιος κάπου γράφει ανάλογα πράγματα για έναν άνθρωπο. Δεν ξέρει ποιος μπορεί να το έχει κάνει αλλά υποπτεύεται κάποιους. Για αυτό το λόγο μάλιστα έχει βάλει κάμερες στο εξωτερικό χώρο όπου καταγράφονται όλες οι κινήσεις.
Στέκομαι για λίγο σκεπτική και τον ρωτώ για τις δηλώσεις του ότι του αρέσει να δίνει μόνο πόνο. Είσαι σαδιστής; Του λέω. "Όχι. Είμαι dominant , έχω δηλαδή κυριαρχικό ρόλο την ώρα του σεξ . Δεν ειμαι υποτακτικος (submissive)". Πάει και αυτή η απορία, λύθηκε σκέφτομαι την ώρα που παρατηρώ μια μεγάλη σημαία της Αγγλίας πίσω του ακριβώς.
Ο Γιώργος ξαναφεύγει για να συνεχίσει την προετοιμασία και όσο είναι στο μπάνιο κοιτάω τα βιβλία που έχει στη βιβλιοθήκη. Είναι αρκετά. Διαβάζω για λίγο και φεύγοντας σκοντάφτω σε ένα ζευγάρι ποδοσφαιρικά γάντια. "Μια φορά την εβδομάδα μαζευόμαστε με τους υπόλοιπους γκοθάδες και παίζουμε ποδόσφαιρο. Είμαι τερματοφύλακας της ομάδας".
Είναι σχεδόν 22.00. Ο Γιώργος είναι στο δωμάτιο και ετοιμάζεται. Θέλω να μπω, να δω πως είναι ο χώρος του. Και το κάνω. Τον πετυχαίνω τη στιγμή που ρίχνει ένα ειδικό υγρό με σπρέι στο παντελόνι του. Και από ματ ως δια μαγείας γίνεται γυαλιστερό. Κοιτάω τα ρούχα από τη μισάνοιχτη ντουλάπα του. Εννοείται πως δεν ήταν αυτά που έβρισκες σε οποιαδήποτε γκαρνταρόμπα. Και τα περισσότερα τα θυμάμαι από τις φωτογραφίες που είδα στο Myspace. Στα φύλλα της ντουλάπας και τους τοίχους έχει αφίσες. Placebo, Peter Hook, IAMX. Προσέχω πως είναι βαμμένος. Φορά ένα ανοιχτό make up και έντονο μαύρο eyeliner. Όπως όταν τον πρωτοσυνάντησα στο Second Skin, το... δεύτερο δέρμα του στα dj set.
Ώρα για να φτιάξει τα CD που θα πάρει μαζί του. Δύο μεγάλες ειδικές τσάντες και την ασημί βαλίτσα που έχει πάνω stikers από τα ταξίδια του. Στο cd player βάζει μερικά από αυτά που αγόρασε το μεσημέρι. Το ρολόι δείχνει μεσάνυχτα, βάζει συναγερμό και φεύγουμε. Θέλοντας να τον βοηθήσω προσπαθώ να πάρω τη μια τσάντα. Είναι ασήκωτη. Βάζει από μια στους ώμους και με το ένα χέρι κρατάει τη βαλίτσα.
Στο Second Skin φτάνουμε λίγο πριν τις 00.30. Η Mystique στα dexx. Ο Γιώργος πηγαίνει προς το μέρος της και μιλούν. Όσο περνάει η ώρα όλο και περισσότεροι έρχονται. Κοιτώ το στυλ τους, το ντύσιμό τους, τα μαλλιά τους. Άλλοι με τζιν και μαύρη μπλούζα ενώ άλλοι πιο extreme. Με αλυσίδες, με φαρδιά παντελόνια, gas masks, αλλά και φλούο χρώματα στα μαλλιά τους (πρέπει να ήταν ειδικά extension). Μερικές κοπέλες φορούσαν furry leg warmers και ήταν πολύ εντυπωσιακά. Τις κοιτούσα αρκετά γιατί τέτοιο στυλ είχα δει μόνο σε βίντεο και φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Τα συνδύαζαν μάλιστα με στενά σορτσάκια και πολύ κοντά τοπ. Και μην πάει ο νους σου σε κάποιες εύσωμες γκοθούδες, γιατί οι συγκεκριμένες "έβαζαν κάτω" μοντέλα. Στο μεταξύ δύο κοπέλες είναι μαζί με τον Γιώργο πίσω από το μπαρ. Αρκετά κοντά του. Και οι δύο.
03.00 τα ξημερώματα. Ο Γιώργος ανεβαίνει στα dexx. Το μαγαζί έχει γεμίσει. Καπνοί, χαμός. Αρχίζω να τον βγάζω φωτογραφίες (για το θέμα ε).
Για αρκετή ώρα τον παρατηρώ. Όπως και τους θαμώνες. Νιώθω πως είμαι αλλού. Σε άλλον κόσμο. Που δεν τον έχω ζήσει ποτέ και που σε καμία περίπτωση δεν περίμενα ότι θα θέλω να χορέψω κιόλας. Όχι δεν είχα πιει. Δεν ξέρω από Industrial, EBM και τα συναφή, αλλά παρατήρησα πως ο Γιώργος είχε ροή στο πρόγραμμά του, το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο ομαλά και κούμπωνε με το προηγούμενο.
Μιλώντας με μερικούς θαμώνες διαπίστωσα πως ήταν άνθρωποι όπως εγώ με πρωινές δουλειές, άλλοι σπούδαζαν σε πανεπιστήμια, είχαν νορμάλ ασχολίες. Δεν ξυπνάνε το απόγευμα, δεν έχουν εμμονή με τα βαμπίρ, δεν είναι καταθλιπτικοί. Λατρεύουν όμως αυτή τη μουσική. Και στην Ελλάδα δεν είναι ευρέως προσιτή. Μεταξύ των παρευρισκόμενων είναι και ο Λεωνίδας Σκιαδάς, Dj στο Dark Sun.
Η ώρα είναι σχεδόν 06.00 το πρωί. Ο κόσμος έχει μειωθεί αλλά παραμένει αρκετός για τέτοια ώρα. Κατά τις 07.00 τα φώτα ανάβουν. Και αρχίζουν να συμμαζεύουν το μαγαζί. Ένα τραπέζι έχει σπάσει ενώ κάτω βλέπω μερικά φωσφορούχα βραχιολάκια, που θυμίζουν το βράδυ που πέρασε. Εκτός από εμένα και τους συνεργάτες του Γιώργου είναι και μια κοπέλα μαζί του. Δεν χρειάζεται να ρωτήσω. Θα φύγουν μαζί.
Κοιτώ το ρολόι. Είναι 08.00. 25 ώρες χωρίς ύπνο. Το θέμα έφτασε στο τέλος του. Μαζεύοντας τα πράγματά μου και βγαίνοντας από το μαγαζί σκέφτομαι τα όσα συνέβησαν τη μέρα που πέρασε. Το πώς στον συγκεκριμένο άνθρωπο συνυπάρχει η σκοτεινή πλευρά με εκείνη του χιούμορ και του γέλιου. Το ότι έχει μια ζωή ίσως όχι πολύ διαφορετική από κάποιον που δουλεύει νύχτα παρά τις έντονες dark πινελιές. Και αυτή η αίσθηση του απόκοσμου που ένιωθα προτού τον γνωρίσω δεν υπήρχε πια. Είχε φύγει μαζί με τον φόβο μου για ο,τιδήποτε σκοτεινό.
