Τα έχουμε ξαναπεί και στο παρελθόν για το Ejekt Festival. Πριν κάποια χρόνια εμφανίστηκε δειλά δειλά στις ζώες μας προσπαθώντας να μας πείσει στην Ελλάδα μπορούν να γίνουν και άλλα φεστιβάλ πλην του Rockwave. Πλέον έχει καθιερωθεί στις συνειδήσεις μας ως καλοκαιρινός σταθμός που δεν πρέπει να χάσεις. Και ναι, αξίζουν πολλά μπράβο στους διοργανωτές που πάντα ρισκάρουν με εναλλακτικά και φρέσκα ονόματα, κάτι που ειδικά στη χώρα μας δεν είναι καθόλου εύκολο.
Το δικό μου απόγευμα στο Ejekt άρχισε με τους Band Of Skulls. Θα ήθελα να δω και τους Customs που προηγήθηκαν αλλά κάτι το εργάσιμο της ημέρας, κάτι η ζέστη (ευτυχώς λιγότερη σε σχέση με τις προηγούμενες μέρες), με ανάγκασε να φτάσω γύρω στις 7.
Band Of Skulls λοιπόν στη σκηνή και οι εντυπώσεις θετικές. Δυνατές κιθάρες και εξαιρετικά δεμένα φωνητικά από τον Russell Marsden και την Emma Richardson. To Blues Rock τα τελευταία χρόνια έχει κερδίσει έδαφος στις προτιμήσεις του κόσμου με πάντες όπως οι Black Keys, οι Kills αλλά φυσικά και ο Jack White και οι Band Of Skulls μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν ως ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα του χώρου. Έπαιξαν γύρω στα 50 λεπτά και φυσικά το set τους κινήθηκε γύρω από τα δύο album τους. Εννοείται πως ο μεγαλύτερος θόρυβος έγινε στο τέλος με το πιο γνωστό τους, I Know What I Am αν και για μένα η κορυφαία τους στιγμή ήταν το Death by Diamonds and Pearls που είναι σαφέστατα και το καλύτερο τους κομμάτι.
Η βραδιά συνεχίστηκε με Miles Kane. Εδώ είμαι προκατειλημμένος αν και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό το γνήσιο τέκνο της βρετανικής μουσικής παράδοσης, προσπάθησε αρκετά να ζεστάνει τον κόσμο ενόψει James και Kasabian. Ο Kane στα μάτια μου λοιπόν θα είναι για πάντα ένας Alex Turner β΄ διαλογής. Μία ώρα κράτησε η εμφάνιση του και συνέχεια σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να δω τους Arctic Monkeys ή έστω τους Last Shadow Puppets (δηλαδή τη συνεργασία του Turner με τον Kane).
Αυτός ο 26χρονος από το Μέρσεϊσάιντ μου δίνει πάντα την αίσθηση πως δεν θα υπήρχε στα πράγματα αν δεν είχε σχεδόν για μόνιμο συνεργάτη τον Turner. Απλά σημειώστε πως στο προσωπικό του ντεμπούτο τα μισά τραγούδια τα υπογράφει ο frontman των Arctic. Που σημαίνει πως άνετα το Colour of the Trap θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το 2ο album των Last Shadow Puppets.
Αντικειμενικά πάντως ο Kane τα έδωσε όλα στη σκηνή, έπαιξε με τον κόσμο, έκανε τα poser-ιες του με την κιθάρα και αποχώρησε με δόξα και τιμή. Ως φάρσα βρήκα στη συνέχεια την επιλογή του dj να παίξει στο καπάκι το R U Mine των Arctic Monkeys.
Διάλειμμα για ποτό και πολύ γρήγορα επιστροφή για τους James.
Κλασική αξία για το ελληνικό συναυλιακό κοινό και αγαπημένη επιλογή των γυναικών. Για τους James έχουν ειπωθεί πολλά και είμαι σίγουρος ότι το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων που ακούν ξένη μουσική τους έχει δει live έστω μία φορά. Για μένα ήταν η 4η; η 5η; Κάτι τέτοιο.
Όπως πάντα τίμιοι οι James αν και εδώ ήταν μάλλον κατώτεροι από άλλες εμφανίσεις τους. Κάπου δικαιολογημένα αφού το κοινό ήδη ανυπομονούσε για τους Kasabian. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι ο Tim Booth και η παρέα του επέλεξαν ένα ισορροπημένο set από hits και άγνωστα κομμάτια, δίνοντας έτσι μία διαφορετική πινελιά στο αποτέλεσμα.
Προσωπικά χάρηκα το γεγονός ότι συμπεριέλαβαν κομμάτια από το Please To Meet You (2001) όπως το English Beefcake και το Space. Κομματάρες. Μειονέκτημα ο κακός ήχος. Περίεργο γιατί και ο Kane αλλά και ειδικά οι Kasabian είχαν εξαιρετικό.
Και φτάνουμε στους Kasabian που από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό της 90λεπτης εμφάνισης τους μας σήκωσαν στον αέρα και δεν μας άφησαν ποτέ. Τι να πρωτοπούμε για τη μπάντα από το Λέστερ. Ότι δεν μοιάζουν με κανέναν από τους Βρετανούς ανταγωνιστές τους; ότι δύσκολα να βρεις αδιάφορο τραγούδι στους δίσκους τους; ότι είναι η φυσική εξέλιξη των Primal Scream και των Stone Roses; Πολλά μπορούμε να πούμε. Στην Ελλάδα οι δίσκοι τους έχουν γίνει must αλλά δεν ξέραμε πως είναι live. Κάποιοι γνωστοί μου έλεγαν ότι δεν λένε πολλά και είχαν αρχίσει να με ζώνουν τα φίδια. Ευτυχώς διαψεύστηκαν.
O Sergio Pizzorno και ο Tom Meighan κάνουν θαύματα επί σκηνής έχοντας βέβαια στη φαρέτρα τους ύμνους όπως το Days Are Forgotten (που άνοιξε το set), Club Foot, LSF, Vlad The Impaler, Empire, Fire και άλλα πολλά. Νομίζω πως έπαιξαν τα πάντα και πράγματι είναι πολύ δύσκολο να βρεις άλλη συναυλία που να έχει μόνο κομματάρες. Να μην υπάρχει έστω ένα τραγούδι που να πεις, αυτό το βαριέμαι. Με σιγουριά μπορώ να πω ότι από την βαριά μουσική βιομηχανία των Βρετανών, οι Kasabian είναι ότι καλύτερο διαθέτουν αυτή τι στιγμή. Πολλά μπράβο στους διοργανωτές που μας έφεραν αυτή τη μπάντα.
Από τις ωραίες στιγμές ήταν όταν μας έπαιξαν λίγο από Misirlu αλλά και το αντίο τους με το She Loves You των Beatles. Θεοί και πάνω απ΄ όλα ο Sergio Pizzorno που όπως παρατήρησα έκλεψε πολλές γυναικείες καρδιές. Τελικά σε όλες αρέσουν τα κωλόπαιδα.
Και δύο λόγια για την διοργάνωση. Θετικές στο σύνολο οι εντυπώσεις, λογικές οι τιμές στα μπαρ και φυσικά εξαιρετικός ο χώρος. Αν είχε και λίγες περισσότερες σκιές θα ήταν μαγικός.
Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου
