Όχι βέβαια πως ο Eric, ο Buck, ο Richie, ο Jules και ο Miranda τα πήγαν περίφημα απ’ τη δική τους την πλευρά: λίγο οι συνθήκες, λίγο το γεγονός πως αναλώθηκαν ξανά σε εκτενή κιθαριστικά boogie-rock τζαμαρίσματα, στερώντας απ’ το κοινό τους εκτελέσεις σε λατρεμένα κομμάτια όπως το «Astronomy» (το ξέραμε βέβαια, εξαρχής πως δεν το παίζουν αυτό, αλλά επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, λέγαμε από μέσα μας «ε, δεν γίνεται, θα κάνουν μια εξαίρεση για το φιλοθεάμον εγχώριο κοινό». Τζίφος).
Αρκετά με την παραφιλολογία: το πρώτο μεγάλο μπαμ στο κοινό έγινε με το «Burning for You», τρίτο ή τέταρτο τραγούδι, αν δεν απατώμαι. Συνεχίζουν με «Cities on Flame», «Buck's Boogie», «Βefore The Kiss A Redcap» και γενικώς τα κομμάτια της δισκογραφίας τους απ’ την περίοδο 1972-’75, εποχή που όπως φαίνεται λατρεύουν, αν κρίνω κι από το σύντομο αφιέρωμα τους σε κομμάτια των Queen, όπως το «Bohemian Rhapsody» και το «Another One Bites The Dust».
Το «Godzilla» είναι βαρύ, ασήκωτο και διαθέτει ένα κιθαριστικο riff τόσο τερατώδες, όσο και ο κινηματογραφικός ήρωας που πραγματεύεται. Προς το τέλος, έχουμε, μεταξύ άλλων, τα «Shooting Shark», «Last Days of May», ενώ έλειπαν τα «ME-262», «Dominance and Submission» και φυσικά το «Astronomy» (ένα απ’ τα 10-15 καλύτερα ροκ τραγούδια όλων των εποχών, κατά τον γράφοντα). Κλείνουν ασφαλώς με τον «Μεγάλο Θεριστή», μας αποχαιρετούν κι ανανεώνουν το ραντεβού μας για την επόμενη, σίγουρα όχι τόσο μακρινή χρονικά, φορά.
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: