Στίβεν Σπίλμπεργκ, πες μας: τι σου συμβαίνει;

H πιο πρόσφατη από τη σωρεία ταινιών που φέρουν το όνομα του σαν παραγωγό, κόστισε 163 εκατομμύρια δολάρια και έκανε αυτό το Σαββατοκύριακο άνοιγμα μόλις 36 εκατομμύρια δολάρια στην Αμερική, κρατώντας μόλις και μετά βίας την πρώτη θέση στις εισπράξεις από τα "Στρουμφάκια".

 

Πριν λίγες μέρες βρέθηκε στο Comic-Con του Σαν Ντιέγκο για πρώτη φορά στην καριέρα του μπας και δώσει λίγη ώθηση στον επερχόμενο "Τεν Τεν" του. Πρόσφατες παραγωγές του συμπεριλαμβάνουν τους τρεις "Transformers" του Μάικλ Μπέι (τόση δημιουργικότητα), τη σειρά "Falling Skies" (την ποια;!) και τη σκηνοθεσία του 4ου -φριχτού- “Ιντιάνα Τζόουνς”.

 

A, και είναι παραγωγός του "Real Steel", ενός φουτουριστικού δράματος μποξ με ανθρωποειδή ρομπότ. Από τον σκηνοθέτη της “Νύχτας στο Μουσείο” και του καινούριου "Ροζ Πάνθηρα".

Καταλαβαίνεις λοιπόν τι σκεφτόμαστε.

O Στίβεν Σπίλμπεργκ πρέπει να αρχίσει να λέει και κανά όχι.

Είναι σαν αυτή η δυσάρεστη στιγμή που συνειδητοποιείς πως ένας παλιός σου φίλος έχει χάσει τον έλεγχο, αλλά δε μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό. Δηλαδή για τον φίλο σου στήνεις ένα intervention μαζί με την υπόλοιπη παρέα, αλλά με τον θείο Στίβεν μιας κι ο αριθμός του κινητού του δε μας είναι πρόχειρος, μπορούμε απλώς να κοιτάζουμε καθώς το ρεζουμέ του στο imdb αυξάνεται -όχι ποιοτικά αλλά- εκθετικά.

Σκέψου μόνο αυτό: Οι ταινίες που έχει σε development ο Σπίλμπεργκ αυτή τη στιγμή (δηλαδή σε οποιοδήποτε στάδιο ανάπτυξης, από απλώς ένα σενάριο μέχρι και γυρίσματα) είναι ακριβώς 30, τη στιγμή που σε όλη του την 40ετή καριέρα έχει σκηνοθετήσει 28 ταινίες μεγάλου μήκους.

Προφανώς αυτός ο αριθμός συμπεριλαμβάνει από σειρές (το πολυβασανισμένο, πανάκριβο και αμφιβόλου ποιότητας περιπετειώδες δράμα -με δεινόσαυρους- Terra Nova που κάνει πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο) μέχρι παραγωγές (το "Men in Black ΙΙΙ" για παράδειγμα, ή ο δεύτερος "Τεν Τεν"). Όμως αν θες το περιορίζουμε και μόνο στις σκηνοθεσίες, για να δούμε τι ετοιμάζει ο Στίβεν αυτή τη στιγμή.

Καταρχάς, στην Αμερική θα βγουν στις αίθουσες 2 ταινίες του σε διάστημα 5 ημερών. Ναι. Ο "Τεν Τεν" στις 23 Δεκεμβρίου (στην Ευρώπη θα βγει κάποιες βδομάδες νωρίτερα, πάντως) και 5 μέρες μετά το "War Horse", ένα παραμύθι που αφηγείται τη φιλία ανάμεσα σε ένα αγόρι και σε ένα άλογο στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Και όχι, δεν το διάβασες λάθος αυτό.

Από εκεί και μετά, ενόσω τσεκάρει τα σενάρια για μια βιογραφία του Τζορτζ Γκέρσουιν και μια βιογραφία του Τζέιμς Χαντ που θα είναι (δύο από τις) επόμενες δουλειές του, ετοιμάζεται τον Σεπτέμβριο να ξεκινήσει γυρίσματα για τη βιογραφία του Λίνκολν, και αμέσως μετά να πιάσει το "Robopocalypse", μια περιπέτεια σε έναν κόσμο όπου τα ρομπότ έχουν εξεγερθεί. (Αυτό λογικά δεν είναι βιογραφία.)

Και υπάρχει και το "Choky", η ιστορία ενός αγοριού που έχει για φανταστικό φίλο έναν εξωγήινο. Όπως το ακούμε αυτό, θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται "The Spielberg Movie".

Το θέμα είναι ότι την Spielberg Movie την έκανε καλύτερα από ό,τι την έχει κάνει ο ίδιος ο Σπίλμπεργκ εδώ και πολλά χρόνια, ο Τζ. Τζ. Έιμπραμς με το "Super 8". Εκείνη η υπέροχη, συγκινητική ταινία, έμοιαζε σαν κάτι που ο Στίβεν θα μπορούσε να έχει γυρίσει λίγο πριν τον "Ε.Τ.", μια πραγματικά ζεστή ιστορία για ένα μικρό αγόρι, τους κολλητούς του φίλους, τον απομακρυσμένο πατέρα του, και φυσικά ένα τέρας που κόβει βόλτες στην πόλη.

 

Το "Super 8" ήταν η μόνη παραγωγή του Σπίλμπεργκ εδώ και 5-6 χρόνια που αξίζει να φέρει το όνομα του μεγάλου αυτού σκηνοθέτη. Μπορούσες να δεις την επιρροή του παντού. Ήταν -με όλο το σεβασμό απέναντι στον αγαπημένο Τζ. Τζ.- μια ταινία Σπίλμπεργκ.

"Ήταν πραγματικά ένα πλεονέκτημα για μένα, όχι εμπόδιο," δήλωσε κατά την παρουσία του στο Comic-Con του Σαν Ντιέγκο, όταν ρωτήθηκε για την ‘πολυάσχολη’ χρονιά του, η οποία τον είδε να δουλεύει μέχρι και σε 6 ή 7 projects την ίδια στιγμή. Μακάρι! "Δεν είναι έτοιμος να μεγαλώσω," συνέχισε ο αισίως 64 χρονών σκηνοθέτης. "Αν αρχίσω να μεγαλώνω τότε είναι που θα σταματήσω να γυρίζω ταινίες, κάτι που δε σκοπεύω να κάνω."

Η αλήθεια είναι πως αυτή η ακατάπαυστη δίψα για σελιλόιντ είναι που έκανε τον Σπίλμπεργκ τον σύγχρονο κινηματογραφικό μύθο που είναι. Η ανάγκη του να κρατήσει ζωντανό το παιδί μέσα του (μέσα μας) μέσω των εικόνων του. Μετά ήρθε το κυνήγι του Όσκαρ (μια άλλη μεγάλη συζήτηση αυτή) και μετά ήρθε μια περίοδος πιο κυνική, με τον Σπίλμπεργκ να γυρίζει πολλές μέτριες ταινίες και να επιβλέπει projects που ούτε ο ίδιος δε θα έβλεπε ως θεατής.

Το "Super 8" μας θύμισε έναν Σπίλμπεργκ πιο ρομαντικό, και η αλήθεια είναι πως οι εικόνες από το “Τεν Τεν” είναι εντυπωσιακές. (Κι ας χρειάστηκε να προσγειωθεί ο ίδιος ο Σπίλμπεργκ στη Μέκκα των geeks, το Σαν Ντιέγκο, για να ‘υποχρεώσει’ άπαντες από σεβασμό και μόνο να αποθεώσουν αυτόν και το υλικό της ταινίας, που κουβάλησε μαζί του.)

Όμως η άλλη αλήθεια είναι πως διόλου κολακευτικό δεν είναι για έναν τέτοιο σκηνοθέτη να βλέπει κάθε μήνα που περνάει και μια νέα παραγωγή -συνήθως ανάξια του ονόματός του- να κερδίζει τίτλους και προσοχή ξεκινώντας με τη φράση “Η νέα περιπέτεια / ταινία / σειρά από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ”. (Μετράμε 8 τέτοιες περιπτώσεις από τον Ιούλιο μέχρι τον Δεκέμβριο.)

Τι άλλο δηλαδή; Θα φτάσουμε να συζητάμε και για κανά "Jurassic Park 4" στο τέλος;

Λίγη επιλεκτικότητα χρειάζεται απλώς. Και αυστηρότητα από την πλευρά του κοινού. Εξάλλου, στο Q&A που ακολούθησε την παρουσίαση του "Τεν Τεν" στο Σαν Ντιέγκο, ο Σπίλμπεργκ δήλωσε απερίφραστα πως “πρέπει να συνεχίσετε να μας καθιστάτε υπεύθυνους για την ποιότητα της δουλειάς μας.”

Και λίγα λεπτά αργότερα, ανακοίνωσε πως "Έχουμε την ιστορία! Και έχουμε ένα σεναριογράφο που γράφει το σενάριο και αν όλα πάνε καλά, θα κάνουμε το ‘Jurassic Park 4’ στο κοντινό μέλλον."

Και δε το λες τόση ώρα;