Ο σκηνοθέτης του "Thriller" αναλύει διάσημα κινηματογραφικά τέρατα!

Ο Landis μίλησε είπε στην Wired.com πως "η τεχονολογία στις ταινίες αλλάζει διαρκώς, παλιά δημιουργούσαμε κυρίως με make up, τώρα τα ψηφιακά γραφικά αποτελούν ένα εντυπωσιακό κομμάτι της τεχνολογίας."

Ας δούμε λοιπόν πως περιγράφει ο διάσημος σκηνοθέτης στο νέο βιβλίο "Τα τέρατα στις ταινίες" τα πιο γνωστά τέρατα που σίγουρα εκτός από την κινηματογραφική οθόνη, εμφανίστηκαν κατά καιρούς και στους εφιάλτες μας...

Για την ταινία Poltergeist (1982) του Tobe Hooper, ο Landis είπε πως "η ταινία Poltergeist εκτυλίσσεται στα αμερικανικά προάστια πόλεων. Χρησιμοποιεί δε, ένα αρκετά παλιό μοτίβο, δηλαδή το χτίσιμο σπιτιών πάνω σε έδαφος που αποτελούσε ινδιάνικο χώρο ταφής. Είναι αποτελεσματικό σενάριο, αν και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο."

Για την ταινία "Ενας Αμερικανός λυκάνθρωπος στο Λονδίνο", την οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος περιγράφει πως: "αυτή η ταινία ήταν η συμβολή μου στις λαϊκές παραδόσεις για τους λυκάνθρωπους. Θυμάμαι πως όταν σκηνοθετούσα την ταινία, κάποιος μου είπε ότι στο τέλος της, ο λυκάνθρωπος σκοτώνεται με κανονικές σφαίρες, ενώ στην πραγματικότητα σκοτώνεται μόνο με ασημένιες σφαίρες. Αυτό μου φάνηκε πολύ αστείο, καθώς δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, λυκάνθρωποι."

"Το μοτίβο προέρχεται από τον Curt Siodmak, που έγραψε το σενάριο της αρχικής ταινίας The Wolf Man, ο οποίος εμπνεύστηκε τις ασημένιες σφαίρες ακούγοντας μια εκπομπή στο ραδιόφωνο! Πολλά στοιχεία δηλαδή που δεχόμαστε σαν μέρος των θρύλων και των μύθων, στην πραγματικότητα προέρχονται από τις ταινίες."

Για τον Dracula του Christopher Lee από την ταινία Dracula Has Risen From the Grave (1968), σκηνοθεσίας Freddie Francis, ο Landis λέει πως "σίγουρα ο Δράκουλας του Lee είναι εντυπωσιακός. Ήταν ο πρώτος Δράκουλας που είχε αιχμηρούς και μακρείς κυνόδοντες. Έχει τέτοια επιβλητική παρουσία σαν ηθοποιός, ενώ το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έχω ακούσει ποτέ για τον Δράκουλα είναι πως ουσιαστικά ο χαρακτήρας αποτελεί μια συμβολική μεταφορά για την αριστοκρατία. Τους πλούσιους ευγενείς δηλαδή που "ρουφούν το αίμα των φτωχών."

Ο Ψαλιδοχέρης (1990) του Tim Burton, με πρωταγωνιστή (ποιον άλλον;) τον Johnny Depp, στον ομώνυμο ρόλο, δεν είναι τόσο η ιστορία ενός τέρατος, όσο ένος πλάσματος που αγωνιζόταν να γίνει αποδεκτό από τους άλλους αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Landis πιστεύει πως "είναι μια υπέροχη ταινία και σίγουρα η πιο προσωπική του Tim. Ο ίδιος μεγάλωσε στο San Fernando Valley και πάντα ένιωθε αποξενωμένος από τους συμπολίτες του. Έτσι ουσιάστικά ο Ψαλιδοχέρης είναι ένα κομμάτι της προσωπικότητας του Burton. Η ερμηνεία δε του Johnny Depp είναι εκπληκτική."

Μια ταινία που τιτλοφορείται "το Φάντασμα της Μούμιας" (1944) δεν μπορεί παρά να θεωρείται cult!

Για την ταινία του Reginald Le Borg, ο Landis τονίζει ότι "οι ταινίες με μούμιες είναι μια συνέπεια του ανοίγματος του τάφου του Τουταγχαμών, το οποίο στη δεκαετία του '20 συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Συνήθως όμως σε αυτές τις ταινίες δεν είναι η μούμια το πραγματικό τέρας, αλλά ο άνθρωπος που την ελέγχει και την μετατρέπει σε μια φονική μηχανή."

Τα "Σαγόνια του Καρχαρία" (1975) του Steven Spielberg, ανάγκασαν πολλούς από εμάς να δούμε τη θάλασσα με άλλο μάτι!

Ο Landis περιγράφει πως "αυτό που με συναρπάζει σε αυτήν την ταινία είναι η σχιζοφρένειά της! Η δομή της είναι πολύ παράξενη, στο πρώτο μισό είναι μια κλασική ταινία τρόμου. Στο δεύτερο μισό όμως τα δεδομένα αλλάζουν ριζικά."

Για τον τεράστιο τερατώδη γορίλλα King Kong (1933) και την ομώνυμη ταινία των Merian C. Cooper και Ernest B. Schoedsack, ο σκηνοθέτης λέει πως "σε αυτήν την ταινία, όπως και σε πολλές άλλες ταινίες τρόμου, το τέρας είναι στην πραγματικότητα το θύμα. Ο King Kong, ζούσε στο νησί του και δεν ενοχλούσε κανέναν μέχρι τη στιγμή που λευκοί άνθρωποι ήρθαν και τον πήραν μακριά αλυσοδεμένο."

Σταθμό στη ζωή του Landis αποτελεί η ταινία το "7ο Ταξίδι του Σεβάχ" (1958) του σκηνοθέτη Nathan H. Juran

Συγκεκριμένα ο σκηνοθέτης είπε "αυτή η ταινία είναι ο λόγος που ασχολήθηκα με τον κινηματογράφο, την είδα όταν ήμουν 7 ετών και με συγκλόνισε. Πήγα σπίτι και ρώτησα την μητέρα μου, "ποιος το κάνει αυτό, ποιος φτιάχνει την ταινία" και μου απάντησε "ο σκηνοθέτης της." Έτσι από εκείνη την ηλικία ήξερα ότι αυτό ήθελα να γίνω στη ζωή μου. Ο κύκλωπας, το τέρας της ταινίας, είναι ένα από τα καλύτερα φανταστικά πλάσματα που εμφανίστηκαν στην μεγάλη οθόνη."

Τέλος, ο Landis αναλύει το πιο τρομακτικό και πιο επικίνδυνο από όλα τα τέρατα.

Τον άνθρωπο...

Στην ταινία "Misery" (1990) του Rob Reiner, η Kathy Bates υποδύεται μια ψυχωτική εμμονικιά γυναίκα που κρατάει αιχμάλωτο τον αγαπημένος της συγγραφέα επειδή είναι "η μεγαλύτερη θαυμάστριά του!"

Ο Landis λέει για την ταινία: "Είναι στο κεφάλαιο με τα ανθρώπινα τέρατα. Αυτά είναι τα μόνα τέρατα που όντως με τρομάζουν, καθώς υπάρχουν στην πραγματικότητα. Υπάρχουν ψυχωτικά άτομα και παιδόφιλοι και καννίβαλοι και εγκληματίες."