Του Joss Whedon, με τους Robert Downey Jr., Chris Evans, Mark Ruffalo, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Chris Hemsworth, Samuel L. Jackson
Η ιστορία: Ειλικρινά δεν έχει τρομακτική σημασία, αλλά να: Ο κομπλεξικός θεός Λόκι της Άσγκαρντ επιτίθεται στη Γη παρέα με έναν δανεικό εξωγήινο στρατό, και ο Νικ Φιούρι συγκεντρώνει τους 6 πιο ικανούς υπερήρωες του κόσμου σαν τελευταία γραμμή άμυνας για τον πλανήτη. Ακολουθούν πολλοί διάλογοι με χιούμορ και γροθιές στο ενδιάμεσο.
Το σύμπαν: Όσοι διαβάζουν κόμικς θα γνωρίζουν την έννοια του crossover, που θα πει πως 2 ή περισσότερες σειρές, ενώνονται προσωρινά για μια μεγαλύτερη περιπέτεια. Είναι μεγάλη παράδοση στα υπερηρωικά κόμικς, και συμβαίνει όλη την ώρα. Αυτό το μήνα για παράδειγμα, η Marvel κυκλοφορεί μια σειρά που θέτει τους Avengers εναντίον των X-Men. Πανζουρλισμός. Αυτό όμως ήταν κάτι που (κατανοητά) ποτέ δεν είχε γίνει στο σινεμά, όσες υπερηρωικές ταινίες κι αν είχαμε δει. Και λογικό. Ποιος θα μπορούσε να οργανώσει 2, 3, 4 ταινίες με διαφορετικούς ήρωες και όλες τους να καταλήγουν σε μία όπου θα πρωταγωνιστούν όλοι;
Ε, να λοιπόν που συνέβη κι αυτό. Στους “Εκδικητές” έχουμε τον Iron Man. Έχουμε τον Θορ. Τον Κάπτεν Αμέρικα. Τον Χαλκ. Τη Μαύρη Χήρα. Τον Hawkeye. Είναι σαν 4 ταινίες μαζί. Και είναι απολαυστική και θεαματική και αστεία, όσο 4 ταινίες μαζί.
Η ταινία: Με το καλημέρα θα σου πει ό,τι σχηματικό χρειάζεται να γνωρίζεις γι’αυτή την εξωγήινη επίθεση, κι έτσι σύντομα θα περάσει στο ψητό. Όπου ψητό, ο ένας μετά τον άλλον, οι πιο διάσημοι υπερήρωες της Marvel συναντώνται, ανταλλάσουν φιλοφρονήσεις, ειρωνίες, αστεία, και γροθιές. Σε αντίθεση με όλες τις άλλες υπερηρωικές ταινίες, οι “Εκδικητές” δεν φρενάρουν σε 20λεπτα βαρεμάρας όταν μας εισάγουν τους χαρακτήρες τους, πρώτον επειδή λίγο τους ξέρουμε ήδη, αλλά κυρίως επειδή ό,τι set-up χρειάζεται να γίνει, πραγματοποιείται μέσω απολαυστικών σκηνών γοητευτικών διαλόγων ή απενοχοποιημένης δράσης.
Οι σκηνές του Τόνι Σταρκ με την Πέπερ Ποτς, για παράδειγμα, διαθέτουν μια υφή screwball κωμωδίας, την οποία ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Joss Whedon κατευθύνει με μαεστρία και οι Robert Downey Jr. και Gwyneth Paltrow ερμηνεύουν με φοβερό κέφι. Σκηνές σαν τις μεταξύ τους θα μπορούσαμε να βλέπουμε για ώρες. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Κάθε σκηνή του Iron Man με τον Θορ είναι μαγεία. (Υπάρχει μια αναφορά στον Shakespeare που θα γονατίσει την αίθουσα από τα γέλια.)
Ο Κάπτεν Αμέρικα και ο Θορ είναι κάπως outsiders στο σήμερα και στον πλανήτη μας, αντίστοιχα, κάτι που τους κάνει φοβερά ανθρώπινους, αλλά και εξαιρετικά αστείους παράλληλα. Ενώ ο Χαλκ με τον Θορ μοιράζονται ορισμένες από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας.
(Ο Χαλκ του Mark Ruffalo γενικά κλέβει την παράσταση, αλλά κανείς δεν υστερεί ιδιαίτερα. Μετά το τέλος θα κάνετε διαγωνισμό ποιος θα σκεφτεί τις περισσότερες αστείες/cool/ γαμάτες σκηνές.)
Σε όλη όμως τη διάρκεια της ταινίας, το χιούμορ εναλάσσεται υποδειγματικά με το ψυχογράφημα ακριβείας αυτών των ηρώων, από έναν άνθρωπο που εμφανώς ξέρει να γράφει τέλεια σκηνές μεταξύ πολλών χαρακτήρων ή ομάδων. Λίγες λέξεις αρκούν για να κατανοήσεις ποιο είναι το ζόρι που τραβάει ο κάθε ένας από τους χαρακτήρες, και σύντομα απλά απολαμβάνεις το φρενήρη ρυθμό των σκηνών που μοιράζονται μεταξύ τους, σε κάθε συνδυασμό.
Παράδοξο: Κάθε ένας από αυτούς τους ήρωες, λάμπει περισσότερο σε αυτή την ομαδική ταινία, από ό,τι στην προηγούμενη σόλο ταινία του. Και ταυτόχρονα, φεύγεις από το σινεμά νιώθωντας πως έχεις δει κάτι απόλυτα ισορροπημένο. Όλοι έχουν την αξέχαστη στιγμή τους, από τον Iron Man μέχρι τη Μαύρη Χήρα της Scarlett Johansson. (Η οποία παραμένει όμως όχι ακριβώς εμπνευσμένη επιλογή για το ρόλο.)
Και η δράση; Α, ναι, αυτή η μικρή λεπτομέρεια. Η δράση είναι ασταμάτητη. Από το sci-fi κατασκοπείας άνοιγμα (με τον Νικ Φιούρι του Jackson επιτέλους να περνάει κι αυτός πρώτη μούρη σε μια ταινία και να μην είναι πάλι στο background) στις επιμέρους ομαδικές σκηνές (όπου η δράση μπορεί να εντοπίζεται από τις μάχες παρεξήγησης μέχρι τις απίθανα έξυπνες και αστείες λεκτικές αντιπαραθέσεις), κι από την γιγάντια και πολυεπίπεδη σκηνή δράσης στο μέσον της ταινίας (όπου εξελίσσονται ταυτόχρονα τρεις πλοκές, δυο μυστήρια και τέσσερα set pieces) σε εκείνη την αξέχαστη του τέλους, ένα μνημειώδες υπερθέαμα χρώματος και καταστροφής, χιούμορ και εφέ, ηρωισμού και αυταπάρνησης, που χρονομετρήσαμε σε κάτι παραπάνω από 25’.
Σύμφωνοι, οι εχθροί είναι απλά χάρτινοι, κι ακόμα κι ο ίδιος ο βασικός κακός, ο Λόκι, αρκετά βολικός ως προς το μονοδιάστατο της εμμονής του. Και γενικότερα, στους “Εκδικητές” δε θα δεις κάτι αληθινά καινούριο, δε θα αναφωνήσεις “πώς το σκέφτηκε αυτό!” σε καμία σκηνή.
Όμως ξέρεις τι; Δε θα έχεις καν την ευκαιρία να αναφωνήσεις γενικώς οτιδήποτε, γιατί αυτή η περιπέτεια είναι τόσο γεμάτη με έξυπνους διαλόγους και καθηλωτική δράση που ανά πάσα στιγμή θα χαζεύεις τη μεγάλη οθόνη με συναίσθημα παιδικής ανακάλυψης. Σα να αφήνεις τον κόσμο πίσω σου και να παραδίδεσαι στη γοητεία ενός εντυπωσιακού και απενοχοποιημένου υπερθεάματος όπου όλα λειτουργούν ιδανικά ώστε να σε απογειώσουν.
Ταινίες με υπερήρωες μέσα τους, ίσως να έχουν υπάρξει καλύτερες ή βαθύτερες. Αλλά αγνή υπερηρωική περιπέτεια σαν τους “Εκδικητές”, μέχρι σήμερα δεν είχαμε απολαύσει.
