Οι Χρυσές Σφαίρες καλύτερα να ήταν σιωπηλές, σαν τον μεγάλο νικητή τους

Εδώ και βδομάδες οι διαφημίσεις του NBC για την απονομή σε έντυπα και στην τηλεόραση έδιναν έμφαση όχι στις ταινίες (ποιος νοιάζεται για τις ταινίες) αλλά στο ότι ως παρουσιαστής, επιστρέφει o Ricky Gervais, που ήταν και πέρσι και έκανε τα πιο κάφρικα αστεία στην ιστορία των σχετικών θεσμών και φέτος θα βάλει φωτιά και δε θα αφήσει τίποτα όρθιο και ‘OMG απλά ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ’.

Όπως ήταν τελικά αναμενόμενο ύστερα από ένα τέτοιο φεστιβάλ αυταρέσκειας, το αποτέλεσμα ήταν νερόβραστο. Ναι, ο Gervais πέταξε ένα-δυο κακιούλες για τον οργανισμό πίσω από αυτά τα βραβεία (που όπως έχουμε πει κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι ούτε γιατί δίνουν βραβεία ή, κυριότερα, γιατί μας νοιάζουν), αλλά μπορείς πραγματικά να απολαύσεις καυστικό χιούμορ όταν ξέρεις ότι έρχεται με την έγκριση του στόχου των αστείων;

 

Ο Gervais είπε αστεία για τις Kardashians (μπράβο, θαρραλέο και εξεζητημένο), για την Madonna με αφορμή το “Like a Virgin” (ένα φανταστικό αστείο για το έτος 1985), για τον Banderas και την Hayek (που δεν ήταν αστείο σε καμία γλώσσα) και γενικά ας πούμε ότι επιβεβαίωσε τους φόβους μας. Όλοι συντονίστηκαν για να παρακολουθήσουν ένα show γεμάτος ανείπωτες προσβολές, για να δουν τελικά τον Gervais να βαριέται και να λέει και τα καλύτερα λόγια για τον George Clooney: Αυτό ίσως και να ήταν η απόλυτη προσβολή.

 

Ταιριαστό περιτύλιγμα, λοιπόν, για μια τελετή που φρόντισε να μοιράσει όσο μπορούσε τα πλούτη, για να μην καταλήξουμε τελικώς πουθενά. Αν δηλαδή υποθέσουμε βάσει όσων γράφουμε εδώ και βδομάδες, ότι τα μεγάλα φαβορί αυτή τη στιγμή είναι “The Artist”, “Οι Απόγονοι”, “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” και “Hugo”, τότε οι Χρυσές Σφαίρες δεν έλυσαν το παραμικρό, βραβεύοντας και τις 4 ταινίες σε μεγάλες κατηγορίες: Ταινία και Α’ Ανδρικός (Κωμωδία), Ταινία και Α’ Ανδρικός (Δράμα), Σενάριο, Σκηνοθεσία, αντιστοίχως.

Τα έχουμε ξαναπεί βέβαια. Αυτός ο θεσμός απλώς καταγράφει τάσεις και δε σημαίνει τίποτα ως προς την πραγματική ψηφοφορία των Όσκαρ. Όμως καμιά φορά μπορεί να παίξει το ρόλο μιας οντισιόν για τα Όσκαρ. Για παράδειγμα, όταν η Meryl Streep κέρδισε τον Α’ Γυναικείο Ρόλο για την ερμηνεία της σε μια ταινία που γυρίστηκε για να πάρει η Meryl Streep το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, το έπαιξε σοκαρισμένη, φόρεσε το καλύτερο “ποια;! εγώ;!! δε το πιστεύω!!!!” πρόσωπό της και ανέβηκε στη σκηνή όπου αφέθηκε να μιλάει για περίπου δυο μερόνυχτα, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την αποθέωση του κοινού των συναδέλφων της. Μπορείς λοιπόν να πεις πως ναι, η Χρυσή Σφαίρα της σημαίνει κάτι.

 

Όπως και η Χρυσή Σφαίρα του “Artist” σημαίνει κάτι, αν μη τι άλλο διότι σε μια χρονιά χωρίς γερά Οσκαρικά χαρτιά, θα κερδίσει εκείνη η ταινία που θα φέρει ένα τσούρμο από Συμπαθείς Γάλλους στη μεγάλη σκηνή παρέα με ένα Τρισχαριτωμένο Σκυλάκι. Η Αμερική θα το λάτρεψε όλο αυτό το γλυκύτατο show, και θα θέλει να το ξαναδεί.

Αντιθέτως, η αδιαφορία του Woody Allen (δεν ήταν εκεί για να παραλάβει τη Χρυσή Σφαίρα Σεναρίου του) σίγουρα δεν μπορεί να σημαίνει πολύ καλά πράγματα για τις ελπίδες της ταινίας, αλλά είναι εμφανές πως ο μεγάλος Woody δεν νοιάζεται, οπότε γιατί να σκάμε κι εμείς.

Δεν τον αδικούμε. Εκτός από ευχαριστήριες ομιλίες που ήταν ξανά και ξανά το ίδιο και το ίδιο πράγμα (με μόνη διαφορά ότι την Streep εν τέλει δεν την έδιωξαν από τη σκηνή με μουσική, επειδή εκείνη το απαίτησε) το χιούμορ ήταν περισσότερο άβολο παρά όντως αστείο. Θα ζούμε για πάντα με την απορία ποια ήταν η χειρότερη χιουμοριστική στιγμή της βραδιάς:

Από τη μία, η Madonna προσπάθησε να πει comeback κακία στον Gervais για το ότι μοιάζει “like a virgin”, αλλά της βγήκε απλώς ένα εντελώς γυμνασιακό “τότε έλα Ricky να σου δείξω... έχω πολλά χρόνια να φιλήσω κορίτσι... στην τηλεόραση”. (Σε αυτό το σημείο τραβάγαμε τα μαλλιά μας από το πόσο άβολα νιώθαμε.)

 

Από την άλλη, η Helen Mirren που πολύ την αγαπάμε, προσπαθούσε απεγνωσμένα να ζωντανέψει ένα νεκρό αστείο σχετικά με το ότι έχει παίξει μόνο σε μία ταινία μαζί με τον Morgan Freeman (ο οποίος παρέλαβε τιμητικό βραβείο για το σύνολο της καριέρας του, στην παραδοσιακή στιγμή της βραδιάς που πάμε τουαλέτα, γεμίζουμε την κούπα με τον καφέ, ανοίγουμε νέα σακούλα πατατάκια κλπ), μέχρι που όταν κάποια στιγμή είχε φτάσει να ανατρέχει σε χιουμοριστικά κλισέ τύπου ‘οι Άγγλοι οδηγούν ανάποδα στο δρόμο’ ευχόσουν να μην κρατήσει άλλο το μαρτύριο κι απλά να πάρει ο Freeman το βραβείο του.

Εντελώς αναπάντεχα, η μόνη αγνή χιουμοριστική στιγμή της βραδιάς ήρθε από τον, ενδεχομένως φτιαγμένο, Seth Rogen (αν και όταν ο Clooney μίλαγε από σκηνής για το ‘μέγεθος’ του Michael Fassbender πέτυχε επίσης τη σωστή αναλογία αμηχανίας και γέλιου) καθώς αυτός ανέβηκε στη σκηνή για να παρουσιάσει τον Α’ Γυναικείο Ρόλο σε Κωμωδία στο πλευρό μιας απαστράπτουσας και συγκλονιστικά σέξι Kate Beckinsale: “Έχω μια τεράστια στύση,” εξομολογήθηκε χαχανίζοντας και εμφανώς εκτός σκριπτ, με την Beckinsale να τα χάνει και να προσπαθεί να εκτελέσει το καθήκον της, κόκκινη σαν το πατζάρι και αφήνοντας αμήχανα γέλια να της ξεφύγουν ανάμεσα στις προκαθορισμένες της ατάκες.

 

Ολοκληρώνοντας ένα φανταστικό 1-2, ο Rogen παρουσιάζοντας την υποψηφιότητα της Michelle Williams (που τελικά κέρδισε, για την καθόλου κωμική βιογραφία “My Week with Marilyn” η οποία μυστηριωδώς βρισκόταν στις κατηγορίες της κωμωδίας) σχολίασε “η Michelle Williams για την υστερικά αστεία κωμωδία ‘My Week with Marilyn’.”

Η μοναδική άλλη στιγμή της βραδιάς που συναγωνιζόταν αυτό το σχόλιο του Rogen σε καυστικότητα, ήταν -όχι από τον Gervais βρε- όταν ένας εμφανώς βαριεστημένος Dustin Hoffman (αναγκασμένος από τον ατζέντη του να είναι εκεί, ενόψει προφανώς της πρεμιέρας του “Luck” στο ΗΒΟ) παρουσίασε την Madeleine Stowe (που από τις πολλές πλαστικές μοιάζει περίπου 27 χρονών) ως “και από τη γενιά μου, η Madeleine Stowe”.

Τελικά, ένα show που διαφημιζόταν ως αυτό που θα τερμάτιζε την καυστικότητα, κατέληξε να έχει τις μόνες τέτοιες βιτριολικές στιγμές του όταν τη σκηνή πήραν ένας αναγνωρισμένος θρύλος που εμφανέστατα δεν του καιγόταν καρφί για το event, κι ένας ανώριμος κάφρος, πιθανώς φτιαγμένος. Η υπόλοιπη βραδιά, έλεγε λιγότερα πράγματα κι από τους ήρωες του μεγάλου της νικητή. Του “Artist” που, με 3 βραβεία, θα πρέπει εκ των πραγμάτων πλέον να θεωρείται Οσκαρικό φαβορί.

Δεν έχουμε λόγια.

 

Μικρά σχόλια:

- Δεν ξέρουμε αν οι νικητές στις κατηγορίες Animation και Ξενόγλωσσου μπορούν να αποτελέσουν Οσκαρικό μπούσουλα, αλλά το ευχόμαστε. Τόσο οι “Περιπέτειες του Τεντέν” όσο και το Ιρανικό “Ένας Χωρισμός” είναι ταινίες που πραγματικά θα χαρούμε να τις δούμε να θριαμβεύουν και στο Kodak Theatre.

- Στις τηλεοπτικές κατηγορίες το “Homeland” έφυγε με το βραβείο Καλύτερης Δραματικής Σειράς καθώς και Α’ Γυναικείου Ρόλου για την Claire Danes (που ήταν η πιο δίκαια βράβευση της βραδιάς).

- Πέραν του “Homeland”, είναι πάντα διασκεδαστικό να βλέπεις έναν ηθοποιό να κερδίζει βραβείο ερμηνείας στις κατηγορίες μίνι σειράς, όταν η σειρά στην οποία παίζει βρίσκεται στη 2η σεζόν της. (Μιλάμε για το “Luther” και τον Idris Elba.)

- Ομοίως και το “Downtown Abbey”, που κέρδισε Καλύτερη Μίνι Σειρά, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουμε πως δεν είναι μίνι σειρά.

- Όμως επιβεβαιώνεται για μια ακόμα χρονιά η κυριαρχία της καλωδιακής τηλεόρασης, με τη μόνη σειρά ελεύθερου καναλιού που πήρε βραβείο να είναι το “Modern Family” (Καλύτερης Κωμωδίας), βράβευση που κάθε άλλο παρά μοντέρνα μοιάζει πλέον.

- Γενικώς, η απουσία κάποιας σειράς-φαινόμενο (όπως υπήρξαν σε παλαιότερες χρονιές οι “Σοπράνος”, το “Sex & the City”, το “Lost”, γενικώς οτιδήποτε αληθινά μαζικό) είναι εμφανής από το πώς οι παραγωγοί της βραδιάς ξεπέταξαν τις τηλεοπτικές κατηγορίες, σε μια τελετή που κατά παράδοση τιμά με ίδια θέρμη σινεμά και τηλεόραση. Ίσως του χρόνου που επιστρέφει το “Mad Men” να γυρίσει μαζί του και η αίγλη.