Τα βασικά: Επιστήμονας που δουλεύει σε μια πειραματική θεραπεία για το Αλτζχάιμερ πάνω σε πιθήκους πειραματόζωα, παίρνει δουλειά για το σπίτι, βουτώντας τον νεογέννητο Caesar. Αυτό που σύντομα θα διαπιστώσει είναι ότι ο Caesar είναι πιο έξυπνος από όσο θα έπρεπε. Πολύ, πολύ, πολύ πιο έξυπνος. Όπως λέμε, αρκετά έξυπνος ώστε να ξεκινήσει την εξέγερση των πιθήκων.
Η προϊστορία: Πρόκειται για περίπου prequel/περίπου reboot της διάσημης σειράς ταινιών επιστημονικής φαντασίας του “Πλανήτη των Πιθήκων”. Η κλασική ταινία του 1968 διαθέτει ένα από τα πιο εμβληματικά (και ανατριχιαστικά) φινάλε στην ιστορία του σινεμά, που αποτέλεσε βάση και έμπνευση για 4 ακόμα ταινίες της αρχικής σειράς ταινιών, καθώς και ετούτης της ιστορίας προέλευσης. (Το ‘remake’ του Tim Burton καλύτερα να το αγνοήσουμε.)
Τι περιμέναμε: Τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από την κωμωδία του καλοκαιριού - άθελά της βέβαια. Το τρέιλερ της ταινίας έδινε έμφαση στα επιφανειακά και κλισεδιάρικα τεχνοφοβικά επιχειρήματα τύπου “κάποια πράγματα στη φύση δεν πρέπει να τα πειράζουμε”, τα οποία αν η ανθρωπότητα έπαιρνε σοβαρά θα ήμασταν αναγκασμένοι να κολυμπάμε για να πάμε στην Αμερική και θα νομίζαμε ακόμα ότι η Γη είναι επίπεδη. Από εκεί και ύστερα, ο James Franco έδειχνε λίγο να βαριέται και λίγο να ψιλοντρέπεται που έπαιζε δίπλα σε ψηφιακά πιθήκια, και το ίδιο το concept άφηνε ερωτήματα: Ωραία, έξυπνοι πίθηκοι. ΚΑΙ;
(Άσε που το κωμικό του πράγματος ξεκινούσε από τον τίτλο. Δύο γενικές πτώσεις σε έναν τίτλο 7 λέξεων; Που δε βγάζει καν νόημα; Υπέροχο, απλά υπέροχο.)
Τι μας προέκυψε: Με ένα συνδυασμό σοκ και δυσπιστίας διαπιστώσαμε κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης ότι η ταινία δεν είναι καθόλου κακή. Σίγουρα, τα προβλήματα του τρέιλερ υπάρχουν: Ο Franco είναι άχρωμος και τα κλισέ στο πρώτο της ταινίας έχουν έντονη παρουσία.
Όμως γρήγορα κάτι έγινε εμφανές και μαζί με αυτό άλλαξε όλη η δυναμική της ταινίας: Αυτή η περιπέτεια δεν έχει για πρωταγωνιστή τον επιστήμονα, ούτε την πολυνοιάζει στην πραγματικότητα να το αναλύσει το θέμα περί επιστημονικής ηθικής και ορίων. Αυτή η περιπέτεια έχει για πρωταγωνιστή τον Caesar, και αυτό που την ενδιαφέρει κατά βάση είναι να παρουσιάσει μια μεγάλη και ηχηρή monster movie εντελώς παλαιάς κοπής. Απλά με πολύ εντυπωσιακά (και ακριβά) ειδικά εφέ.
Όσο προχωρά η ταινία, οι άνθρωποι περνάνε στο background κι εμείς παρακολουθούμε την εξέλιξη του Caesar και τη διαδικασία ανέλιξής του σε ηγέτη της, εχμ, πιθηκότητας. Ακριβώς επειδή δεν είναι ένας ομιλών χαρακτήρας, όλη αυτή η διαδικασία είναι συναρπαστική. Οι σκηνές δράσης είναι φοβερές, ειδικά η μεγάλη, που αποτελεί κορύφωση της ταινίας. Κατόρθωμα που εκτιμάται ακόμα περισσότερο αν σταματήσεις για μια στιγμή να σκεφτείς ότι παρακολουθείς δεκάδες ψηφιακά πιθήκια να μάχονται, και δεν το βρίσκεις καθόλου γελοίο σαν θέαμα ή σαν ιδέα εκείνη τη στιγμή.
Η ταινία επιπλέον διαθέτει πολλά μικρά κλεισίματα του ματιού στο κλασικό φιλμ που τα ξεκίνησε όλα - αλλά εν τέλει καταφέρνει να λειτουργεί καλύτερα αν τη σκεφτείς ως κάτι εντελώς ανεξάρτητο, και το απολαύσεις για όλες τις b-movie αρετές του. Αρετές που καταφέρνουν τελικά να υπερκαλύψουν το γεγονός πως οι όποιοι προβληματισμοί εγκαταλείπονται σε νηπιακό επίπεδο ανάπτυξης στην πρώτη πράξη του φιλμ, και πως το -ανθρώπινο- καστ είναι εκεί απλά ως σκηνικό για το κομμάτι της ιστορίας που μετράει.
Δηλαδή της ιστορίας του Caesar, ενός χαρακτήρα αναπάντεχα μεγάλου ενδιαφέροντος, εκπληκτικά ερμηνευμένου από τον σπεσιαλίστα Andy Serkis (o Gollum του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών” και ο King Kong της ομώνυμης ταινίας). Που αποδεικνύει πως καμιά φορά η ευχάριστη τρέλα του Hollywood (στην προκειμένη περίπτωση του να βασίσει blockbuster στην ιστορία ενός ψηφιακού χαρακτήρα που δε μιλάει καν) μπορεί να αποτελεί βάση για απολαυστικό σινεμά δράσης.
