OscarWatch: Και το κοινό τι έχει να πει;

Είχε πλάκα η προ διετίας Οσκαρική κούρσα με τη μεγάλη μάχη των δύο πρώην, James Cameron και Kathryn Bigelow (για τα “Avatar” και “Hurt Locker” αντίστοιχα) που μέχρι να φτάσει η στιγμή των βραβείων δεν ήταν βεβαίως καν κούρσα πλέον. Όλοι γνωρίζαμε πως το “Hurt Locker” θα κέρδιζε, είχε εξάλλου σαρώσει κάθε πιθανή διάκριση(*) της προ-Οσκαρικής κούρσας.

(* Εκτός από τις Χρυσές Σφαίρες, των οποίων έτσι κι αλλιώς την ασημαντότητα έχουμε σχολιάσει ξανά)

Κι όμως, η φωνή του καναλιού που μετέδιδε την απονομή στην Αμερική μας αποχαιρετούσε πριν από κάθε διαφημιστικό διάλειμμα με κάποια παραλλαγή του “Μπορεί κανείς να κερδίσει το ‘Avatar’;”. Το Entertainment Weekly είχε βγάλει τεύχος αφιερωμένο στα Όσκαρ με εξώφυλλο τους μπλε ανθρώπους του Cameron ρωτώντας ακριβώς το ίδιο πράγμα, ενώ μέσα στις ίδιες του τις σελίδες γινόταν σαφές πως γνώριζε την απάντηση πως ναι, μπορεί κανείς να κερδίσει το “Avatar”, και ξέρουμε ποιος είναι, και είμαστε και σίγουροι γι’αυτό.

Όμως μπορείς να ρίξεις φταίξιμο; Για μια σπάνια φορά, η οσκαρική τελετή είχε σαν βασικό διεκδικητή (έστω κι αν, τελικά, περισσότερο κομπάρσο) ένα εμπορικό μεγαθήριο. Τις προηγούμενες χρονιές μπορούσες να ελπίζεις σε εμπορικές επιτυχίες ανεξάρτητων ταινιών, τύπου “Slumdog Millionaire” ή “Crash”, αλλά σπανίζει το καθαρόαιμο blockbuster. Το 2007 οι παραγωγοί της τελετής πρέπει να τράβαγαν τα μαλλιά τους: “Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους” (No Country for Old Men), “Εξιλέωση” (Atonement), “Juno”, “Michael Clayton”, “Θα Χυθεί Αίμα” (There Will Be Blood).

Ασχέτως των προβλημάτων που έχει κανείς με τα Όσκαρ και το πώς κρίνονται, πρέπει να θαυμάσει πως παραμένουν, ξεροκέφαλα, μακριά από τη λογική πχ των Γκράμι, όπου επιλέγονται οι υποψηφιότητες κυρίως με βάση το ‘τι ακούει ο κόσμος’. Ο ‘κόσμος’ φυσικά καλώς έχει τη δική του φωνή, αλλά επιβραβεύει ουσιαστικά μέσω του box office. Τα βραβεία οφείλουν να είναι κάτι άλλο, εφόσον το κρίνουν σωστό.

(Αντίστοιχη απόσταση υπάρχει ανάμεσα στην κριτική και τα βραβεία, για να μη νομίζετε πως υπάρχει κάποια διάκριση. Σπάνιες περιπτώσεις σαφούς επιρροής, όπως με το προαναφερθέν “Hurt Locker”, είναι εξαιρέσεις. Φέτος για παράδειγμα οι Κοινότητα των Κριτικών Αμερικής βράβευσε τη “Μελαγχολία” του Τρίερ. Πέρσι το “Social Network”. Άλλη λογική, άλλα κριτήρια.)

Η παραχώρηση που έγινε τελικά ήταν το άνοιγμα του πεδίου της Καλύτερης Ταινίας στις 10 υποψηφιότητες (και φέτος, σε παραλλαγή, κάπου ανάμεσα σε 5 και 10) με τη λογική πως θα στριμωχτούν και ταινίες-κράχτες έστω και χωρίς πιθανότητα νίκης, όπως οι ταινίες της Pixar και του Christopher Nolan.

Στο χαριτωμένο τρέιλερ (θα μπορούσε να λείπει το τελευταίο αστείο βέβαια, κυρίως γιατί είναι φρικτή η παράδοση από τον Crystal) της επερχόμενης τελετής, ο Josh Duhammel (των “Transformers”) μαζί με την Megan Fox (των εξωφύλλων) αναζητούν τον παρουσιαστή της τελετής. Το λες και παραπλανητική διαφήμιση. Ναι, στα Όσκαρ θα δεις αρκετούς σταρ. Ναι, η Fox είναι σταρ. Αλλά η Fox δεν έχε δουλειά στα Όσκαρ.

Και πάλι: Μπορείς να τους κακολογήσεις;

Η φετινή κούρσα μοιάζει και πάλι να σχηματίζεται κυρίως από ταινίες χλιαρής εμπορικής υποδοχής, κυρίως γιατί οι περισσότερες από αυτές δε στόχευαν ποτέ σε αυτή. Ποιος θα γύριζε ποτέ το “Artist” ελπίζοντας σε διάκριση στο box office; Τώρα οι Weinsteins κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να μην αφήσουν να φανεί πως δεν πολυτραβάει. “Το Κορίτσι με το Τατουάζ” (Girl with the Dragon Tattoo) φτάνει αργά αλλά σταθερά προς τα $100 εκ. και πρέπει να πει κι ευχαριστώ, ενώ τα “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” (Midnight in Paris) είναι η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της καριέρας του Woody Allen ($56 εκ.) αλλά και πάλι έχει κάνει το ⅓ από μια ταινία 15άδας.

Οι ταινίες της φετινής Οσκαρικής συζήτησης που μπορούν να θεωρηθούν κάποιου είδους εμπορικοί παράγοντες είναι οι “Φιλενάδες” (Bridesmaids) που τα πήγε καλά στο θερινό box office δεδομένου πως ήταν R-rated κωμωδία (με $169 εκ. εναντίον ας πούμε $277 εκ. του πρώτου “Hangover”) και οι “Υπηρέτριες” (The Help) επίσης με $169. Κι επίσης εκτός δεκάδας της χρονιάς.

Θα περίμενε κανείς πως, ειδικά με το πόσο χλιαρές είναι φετινές ‘οσκαρικές’ ταινίες (αφού φαντάσου ότι πάει να μπει στη συζήτηση μια ταινία σαν το “Κορίτσι” και είναι φαβορί μια ταινία σαν το “Arist”), δε θα ήταν και τόσο παράλογο να συζητηθεί στα σοβαρά κάτι σαν τον τελευταίο “Χάρι Πότερ” ή ακόμα και κάτι σαν τον “Πλανήτη των Πιθήκων: Η Εξέγερση” (The Rise of the Planet of the Apes). Κάποια πράγματα όμως, απλώς δεν αλλάζουν ποτέ.

Συμφωνείς ή διαφωνείς με την Ακαδημία, αυτό πρέπει να τους το αναγνωρίσεις.

Κάποιες ακόμα σημειώσεις:

Πριν περίπου ένα μήνα είχαμε περιορίσει την λίστα των υποψηφίων ταινιών στις εξής 11: “Οι Απόγονοι”, “Το Κορίτσι με το Τατουάζ”, “Υπηρέτριες”, “J. Edgar”, “Hugo”, “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”, “Moneyball”, “Το Δέντρο της Ζωής”, “War Horse”, “Φιλενάδες”, “The Artist”.

Όπως φυσικά είχαμε σημειώσει και τότε, το “J. Edgar” δεν είναι πράγματι παράγοντας, οπότε κρατάμε τις υπόλοιπες 10. Θα είναι μεγάλη έκπληξη αν ανακοινωθεί κάποιος άλλος τίτλος στο πεδίο Καλύτερης Ταινίας, κάτι που μοιάζουν σιγά-σιγά να επιβεβαιώνουν και οι υποψηφιότητες των διαφόρων σωματείων.

Οι ηθοποιοί διάλεξαν από αυτή τη δεκάδα, και την περασμένη βδομάδα το ίδιο έπραξαν και οι παραγωγοί - απλώς αντικαθιστώντας το art-house “Δέντρο της Ζωής” (The Tree of Life) με το πιο φιλικό προς τα εξώφυλλα “Αι Ειδοί του Μαρτίου” (The Ides of March).

Το τελευταίο αυτό, μαζί με τα (φανταστικά, αλλά πιο δύσκολα, φιλμ) “Drive” και “Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι” (Tinker, Tailor, Soldier, Spy) είναι τα πιο πιθανά να χαλάσουν την παραπάνω σύνθεση, αλλά και πάλι δε μοιάζει εξαιρετικά πιθανό.

Οι σεναριογράφοι, πάντα το πιο ενδιαφέρον από τα σωματεία, πρότειναν αντί του "Artist" (που δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής) ταινίες όπως το “50/50” ή το “Young Adult” (σενάριο της Diablo Cody).

Τέλος, οι Σκηνοθέτες άφησαν έξω από την πεντάδα τους τον Spielberg (πληγώνοντας το “’Αλογο”) και τις “Υπηρέτριες”, πριμοδοτώντας τον Fincher που μοιάζει ξανά να μπαίνει στο παιχνίδι.

Την τελευταία δεκαετία μόλις 2 ταινίες έχουν προταθεί από τα σωματεία Παραγωγών, Σεναριογράφων και Σκηνοθετών και δεν έχουν κερδίσει υποψηφιότητα Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ. Με βάση αυτό, η κατηγορία φέτος ξεκινάει από τα “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” (που κερδίζει πόντους), “Το Κορίτσι με το Τατουάζ” (επίσης), “Οι Απόγονοι” και “Hugo”.

Και το "Artist", φυσικά.

H οσκαρική κούρσα συναντά δύο σημαντικές στροφές αυτή τη βδομάδα: Την Κυριακή το βράδυ οι Χρυσές Σφαίρες θα κάνουν το κομμάτι τους και θα μας διασκεδάσουν με τις κακίες του Ricky Gervais αλλά την Παρασκευή, δυο μέρες νωρίτερα, θα έχει ήδη κλείσει η ψηφοφορία για τις οσκαρικές υποψηφιότητες (που θα ανακοινωθούν στις 24 Ιανουαρίου). Την άλλη βδομάδα θα μιλήσουμε λοιπόν για τις Χρυσές Σφαίρες, αλλά μάλλον κυρίως για τις καφρίλες που θα πει πάλι ο Ricky Gervais.