Μία ταινία 54 ετών, ψηφίστηκε ως το καλύτερο δείγμα έβδομης τέχνης όλων των εποχών. Ο "Ίλιγγος" του αξεπέραστου Alfred Hitchcock εκθρόνισε τον Πολίτη Κέιν, ο οποίος κέρδιζε το στέμμα για κάθε συνεχόμενη χρονιά, εδώ και πέντε δεκαετίες.
Ο αρχισυντάκτης του περιοδικού, το οποίο εκδίδεται από το Βρετανικό Ινστιτούτο Ταινιών, Nick James, είπε πως το γεγονός αυτό σηματοδοτεί μία αλλαγή στην κουλτούρα της κριτικής ταινιών. Αλλά το βασικότερο σχόλιο που έκανε ήταν πως οι ειδικοί ταινιών έχουν απομακρυνθεί από τα έργα αυτά που προσπαθούν πάρα πολύ να γίνουν σημαντική τέχνη, όπως ο Πολίτης Κέιν και που χρησιμοποιούν όλα τα μέσα του κινηματογράφου για να κάνουν μία βαρυσήμαντη δήλωση.
Η απομάκρυνση αυτή γίνεται για χάρη ταινιών, που έχουν προσωπική σημασία για τους κριτικούς και τους δημιουργούς τους. Που μπορούν να έχουν αντίκτυπο και στις κανονικές ζωές τους.
Με δυο λόγια πως πλέον οι κριτικοί δεν συγκινούνται τόσο από Oscar Bait ταινίες. Από ταινίες που μοναδικός του σκοπός είναι να κερδίσουν Όσκαρ σε κάθε κατηγορία, με ένα αναγνωρίσιμο ύφος και δομή. Το "Vertigo", όταν πρωτοκυκλοφόρησε, το 1958, δεν έγινε αμέσως η νέα αγάπη των κριτικών, ένας αρθρογράφος του New Yorker, το χαρακτήρισε ως "ανοησία".
Cult ταινίες παίρνουν τη θέση που τους αξίζει, ενώ η επιδραστικότητα "μετριέται" όπως θα έπρεπε από πάντα να μετρηθεί. Δηλαδή από την επιρροή που ασκούν κάποιες ταινίες, όχι σε μια μικρή ομάδα εκλεκτών με παραπάνω γνώσεις που τις αντιμετωπίζουν με το μάτι του ειδικού σαν ακαδημαϊκό θεώρημα, αλλά σε ανθρώπους που μπορούν πραγματικά να ισχυριστούν πως οι συγκεκριμένες ταινίες άλλαξαν τη ζωή τους. Ή έστω ένα μικρό κομμάτι...Οποιοδήποτε έργο καλλιτεχνικής δημιουργίας καταφέρει να το κάνει αυτό, είναι πραγματικά αξιοσημείωτο.
Υπό αυτό το πρίσμα πως είναι δυνατόν να χαρακτηρίσουμε μία και μεμονωμένη ταινία ως την "καλύτερη όλων των εποχών"; Το Vertigo, όπως και ο Κέιν, όπως και η Οδύσσεια του Διαστήματος, όπως και ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είναι αριστουργηματικές ταινίες. Από μόνες τους αλλά και όλες μαζί, συνθέτουν το θαύμα που είναι ο κινηματογράφος. Το θέμα είναι όμως πως δεν πρέπει μόνο να γίνονται τα θαύματα. Πρέπει να υπάρχει αυτός ο κάποιος που πράγματι θα τα θαυμάσει...
Για το Vertigo, ο James, είπε πως είναι "η απόλυτη ταινία των κριτικών". Πως είναι "γεμάτη από σκηνές που σε μαγεύουν, που καταδεικνύουν με έμφαση πόσο ανόητοι, τρυφεροί αλλά και σκληροί μπορούμε να γίνουμε όταν ερωτευόμαστε." Παραδέχτηκε πως ήταν και για αυτόν μία έκπληξη, αλλά πως ήλπιζε εδώ και χρόνια να εκθρονιστεί ο Κέιν.
Στην τελική ο Κέιν έχασε τα σκήπτρα από μία άλλη κλασική ταινία, κοινής αποδοχής, με το ρεύμα του Hitchcock, να έχει κερδίσει σημαντικό έδαφος τα τελευταία χρόνια. Αν έβγαινε πρώτο πχ το Fight Club, τότε θα ταρακουνιόμασταν!
