Από τον Στέφανο Τριαντάφυλλο
Νομίζω ότι ήταν ένα θλιμμένο πρωινό του Μαρτίου. Ο ήχος από τις σφαίρες που σφύριζαν στο γκέτο της Γλυφάδας, μπλεκόταν με το πομπώδες χτύπημα της καμπάνας του Αγίου Νικολάου και θα ορκιζόμουν ότι βρισκόμασταν στο Βιετνάμ αν μύριζε ναπάλμ αντί για κολώνια Polo Sport. Ή τέλος πάντων κάτι τέτοιο σκεφτόμουν εκείνες τις δύσκολες νυσταγμένες ώρες μιας Παρασκευής που πηγαίναμε όλη η τάξη -δεν θυμάμαι για ποιο λόγο- στην εκκλησία. Το ποδοβολητό από τη συλλογή κίτρινων Timberland συνοδευόταν από σκόρπιες λέξεις όπως "Λεονάρντο Ντι Κάπριο" και "Όσκαρ". Ήταν η εποχή που νόμιζες ότι ο "Τιτανικός" ήταν το μοιραίο παγόβουνο που χτύπησε την αμέριμνη ανθρωπότητα.
Στα -κλειστά από τη νύστα εκείνη την ημέρα- εφηβικά μάτια των συμμαθητών ο "Τιτανικός" ήταν η ταινία της χρονιάς, η απόλυτη ιστορία αγάπης, θωρακισμένη από πρωτοποριακά (για την εποχή) εφέ σε μια συσκευασία υπερπαραγωγής.
Να 'ταν τα πρώτα σκιρτήματα κι η ταύτιση με το αντίστοιχο κινηματογραφικό ρομάντζο; Να 'ταν η μετατραυματική εμπειρία από την αναπάντεχη μετωπική σύγκρουση με μια ταινία που δεν έχει δολοφόνους και ξανθά ανυποψίαστα θύματα για το άβγαλτο κινηματογραφικά κοινό; Προσπάθησα να δικαιολογήσω την τάξη, αλλά εις μάτην. Ότι επιχείρημα και να έβγαζε το στόμα μου προς απάντηση του "γιατί δεν θέλεις να δεις τον Τιτανικό" έβρισκε σίδερο. Ο βασικός λόγος ήταν η βουβή τάση που επικρατούσε, ότι και καλά "πρέπει να δεις αυτή την ταινία".
Εκείνη ακριβώς την ημέρα, λοιπόν, στα σκαλιά του Αγίου Νικολάου ορκίστηκα ότι δεν θα δω ποτέ τον "Τιτανικό", κηρύσσοντας τον πόλεμο ενάντια στις "ταινίες της μοδός". Όχι, δεν πρέπει να δω τον Τιτανικό, επειδή πήγαν μερικά σχολιαρόπαιδα και έκλαψαν. Όχι, δεν πρέπει να δω τον Τιτανικό γιατί πήρε 11 Όσκαρ (Όσκαρ πήρε και το "Crash" για να μην ξεχνιόμαστε). Όχι, δεν πρέπει να δω τον Τιτανικό γιατί απλώς "πρέπει", όπως συνέβη προσφάτως με το "Artist".
Συγγνώμη, αλλά θεωρώ τη στάση μου τίμια. ΟΚ. Και κομπλεξική, αλλά προπάντων τίμια. Σαν αυτή του Άρη ο οποίος υποστήριζε ότι "δεν βλέπω έργα που δεν υπάρχουν αυτοκίνητα", εννοώντας τις ταινίες εποχής. Πέρα από την άρνηση της υποταγής στο πνεύμα των καιρών (ήμουν 16 ετών, εκεί και στο καλό τζαμπ-σουτ εξαντλούσα τους προβληματισμούς μου), υπήρχαν βέβαια κι άλλοι λόγοι εξίσου εντυπωσιακά ασήμαντοι στη κοινή λογική, όπως το γεγονός ότι γνώριζα εκ των προτέρων το τέλος.
Δε, λέω, ο πόλεμος δεν είναι εύκολος. Πολλές φορές βρέθηκα με τον εχθρό (Λεονάρντο Ντι Κάπριο) να με κοιτάζει στα μάτια. Το Filmnet, τότε, είχε βαλθεί στα πρώτα του βήματα να προβάλει τον "Τιτανικό" περίπου κάθε τέσσερις ώρες. Δεν ενέδωσα. Οι πειρασμοί ήταν -επαναλαμβάνω- πολλοί, αλλά ευτυχώς όταν η αμφιβολία γιγαντωνόταν μέσα μου, υπήρχε πάντα το "καταφύγιο" του "my heart will go on". Κάθε εκνευριστική νότα του χιλιοπαιγμένου τραγουδιού της Σελίν Ντιόν, με όπλιζε με πείσμα. Μου θύμιζε ότι αυτή η σταυροφορία γινόταν για καλό. Ήταν η αόρατη μπουνιά στο στομάχι. εξίσου πειστικά οδυνηρή όσο και η αναβίωση i-am-the-king-of-the-world της σκηνής με τα απλωμένα χέρια στην άκρη του πλοίου. Ευτυχώς την ίδια άποψη έχει κι η ίδια η Κέιτ Ουίνσλετ, που προφανώς έβαλε μυαλό.
Τα μόνα πειστικά επιχειρήματα που μπορεί κανείς να αντιπαραβάλει είναι η ελληνική παρουσία (Μπίλι Ζέιν) και τα δύο ανέκδοτα που κυκλοφορούν επί του θέματος* . Είναι αρκετά για να δει κανείς, όμως, τον "Τιτανικό". Και μάλιστα σε 3D; Όχι. Για την ακρίβεια: όχι, όχι και όχι.
Για σχόλια και ερωτήσεις υπάρχει το Twitter @stefanos_rose
*Το πρώτο "Μιλάει ο καπετάνιος από το μεγάφωνο και λέει: "Έχω καλά και κακά νέα... Τα καλά νέα είναι ότι πάμε για 11 Όσκαρ".
Και το δεύτερο: "Μην εύχεστε υγεία. Να εύχεστε καλή τύχη, γιατί κι οι επιβάτες του "Τιτανικού" υγεία είχαν. Τύχη δεν είχαν..."
