Ένας άντρας περνάει το βράδυ με την αγαπημένη του στη μέση μιας λίμνης, όταν οι δυο τους δέχονται δολοφονική επίθεση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η γυναίκα πεθαίνει, εκείνος επιζεί, το θρίλερ ξεκινάει.
Αυτή είναι μια από τις πρώτες σκηνές του "Tell No One", της ταινίας που τράβηξε τον 56χρονο σήμερα Francois Cluzet από την γαλλική αφάνεια (αν και το κοντέρ έχει αρχίσει να μετράει φιλμ από το 1979) και τον σύστησε σε ένα ευρύτερο κοινό. (σ.σ. τα έλεγε η Αμαλία Κουλακιώτη για την ταινία αυτή).
Μετά το άξια και μαζικά προβεβλημένο "Οι Άθικτοι", ο Cluzet μπορεί να υπερηφανεύεται πλέον για το δικό του magnum opus.
Παίζοντας τον τετραπληγικό αριστοκράτη που προσλαμβάνει έναν νεαρό για να τον φροντίζει, μπλέκοντας στην πορεία συναίσθημα, σκηνικά τύπου Bucket List και πολλή (ΠΟΛΛΗ) συμπάθεια, ο Γάλλος ηθοποιός είναι πλέον μια σταθερή αναφορά στη σκέψη του γαλλικού κινηματογράφου.
Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τον πολύ Jean Dujardin, o Cluzet έχει μια σχετικά μακρά ιστορία στον γαλλικό κινηματογράφο. Μπορεί να μην έχει αποσπάσει ακόμα το χρυσό αγαλματίδιο (πιθανότατα δεν θα το αποσπάσει και ποτέ), αλλά η ερμηνεία του ως δρ. Alexander Beck στο "Tell No One" που αναφέραμε και παραπάνω (σ.σ. μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του ομώνυμου βιβλίου του Harlan Coben) του χάρισε ένα Cesar Καλύτερου Ηθοποιού.
Υπάρχουν, φαντάζομαι, εκατοντάδες χιλιάδες σινεφίλ που σέβονται περισσότερο ένα Cesar απ' ό,τι ένα Όσκαρ και δεν νομίζω να είμαι υπερβολικός.
Ο Cluzet παράτησε το σχολείο στα 17 και γράφτηκε σε δραματική σχολή, περνώντας τα αμέσως επόμενα χρόνια του μεταξύ σχολής και σανιδιού. 11 χρόνια μετά, το 1983, ο Cluzet θα κερδίσει τις δύο πρώτες του υποψηφιότητες για βραβείο Cesar. Μία για το L'Été Meurtrier (κάτι σαν "Ένα Θανατηφόρο Καλοκαίρι"), σε ένα δράμα στο οποίο παίζει δίπλα στην Isabelle Adjani και μία για το "Vive La Sociale", στο οποίο υποδύεται έναν Παριζιάνο αναρχικό.
Η κυριαρχία και το όνομα που φτιάχνει στη Γαλλία κατά τη διάρκεια των 80s και των 90s πατάει σε ταινίες όπως το "Round Midnight" και το "Les Apprentis".
Σήμερα, λίγους μήνες μετά τον (και εμπορικό) θρίαμβο του "The Untouchables", πολλά blogs και sites έχουν ασχοληθεί και επισημάνει την καταφανέστατη ομοιότητα του με τον Dustin Hoffman, λίγα όμως, έχουν αναλύσει διεξοδικά το τεράστιο υποκριτικό ταλέντο του Παριζιάνου Cluzet και το βάθος της τέχνης του. Τέτοιο που αν όντως μπορούσες με ένα μαγικό ραβδί να τον αντικαταστήσεις με τον Hoffman στις ταινίες του τελευταίου, μάλλον κανείς δεν θα το έπαιρνε είδηση.
Ίσως αυτό να είναι και η πραγματική νίκη του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Ότι οι μάζες ανακαλύπτουν τον Cluzet στα 56 του - σε μια ηλικία που έχει ήδη παίξει τα μεγαλύτερα αριστουργήματά του - μοιάζει στα μάτια μας ως άλλη μια δικαίωση του πάντα συνεπούς γαλλικού σινεμά, που άλλωστε εκεί ήταν πάντα, έτοιμο να μας συστήσει με τους μεγάλους πρωταγωνιστές του.
Εν προκειμένω, βασισμένοι σε μια σύμπτωση, την φυσική ομοιότητα ενός σπουδαίου Γάλλου ηθοποιού με έναν πασίγνωστο σταρ του Χόλιγουντ, και μία συγκλονιστική ταινία, το "The Untouchables", ο Francois Cluzet είναι κατά κάποιο τρόπο, ένας δικός μας άνθρωπος.
