Σπάνια οι ταινίες του, όπως αναφέρει, ολοκληρώνονται με ένα μήνυμα, καθώς επιχειρεί να εισάγει τους θεατές στη διαδικασία να αναρωτηθούν για τους χαρακτήρες, για τις συμπεριφορές τους και για τα ιστορικά γεγονότα που πραγματεύεται. «Η μεγάλη προσφορά της τέχνης είναι να δημιουργήσει προσωπικά ερωτήματα. Εσείς να αναρωτηθείτε και μετά να ψάξετε», σημειώνει.
Θυμήθηκε μία κουβέντα ενός μεγάλου μας ποιητή, του Γιάννη Ρίτσου, που κάποτε του είχε πει πως δεν πικραίνεται που δεν τον διαβάζουν όσο θα έπρεπε, καθώς κατανοούσε πως οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με διάφορα προβλήματα στην καθημερινότητά τους. Άλλωστε, μεγάλο κέρδος για τον ίδιο, όπως παρατήρησε, είναι να επιτύχει οι θεατές να συζητήσουν έστω και για μισή ώρα μετά την προβολή της ταινίας για όσα τους παρουσίασε ιδωμένα από την προσωπική του σκοπιά.
Μέσα από τις ταινίες του, οι οποίες γεννιούνται από τα ερωτήματα και τις ανθρώπινες εμπειρίες που τον προβληματίζουν και τον καθηλώνουν με ένα μαγικό τρόπο, ο Παντελής Βούλγαρης επιχειρεί να αποδώσει τα θέματά του με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο, ελπίζοντας κάθε φορά το έργο του να συγκινήσει το κοινό. «Αυτό είναι το ζητούμενο. Δεν πραγματοποιείται κάθε φορά», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, σε μία προσπάθεια να κατανοήσει σκοτεινές πλευρές του εαυτού του, όπως και κάθε άλλος δημιουργός, εντάσσει και προσωπικά στοιχεία στα δραματουργικά πρόσωπα που πλάθει και τη ζωές των οποίων πραγματεύεται.
Μετά την ολοκλήρωση κάθε ταινίας αισθάνεται ένα κενό, ένα τεράστιο κομμάτι μελαγχολίας είναι, βιώνοντας μία περίοδο μοναξιάς. Βέβαια, αυτό που τον συγκλόνισε περισσότερο υπήρξε η ανέγερση ενός μνημείου στο πρώτο χωριό κοντά στο Γράμμο, το Νεστόριο, στο οποίο αναγράφονταν τα ονόματα των πεσόντων του χωριού και των δύο πλευρών. «Δεν φανταζόμουν ότι μία ταινία μπορεί να δημιουργήσει μία τέτοια αφορμή να αναλογιστούμε και αυτό είναι το κέρδος μου από αυτή την ιστορία», σημείωσε.
Σε αυτή την περίπτωση, η έρευνα που πραγματοποίησε για την περίοδο του εμφυλίου, μετουσιώθηκε σε ταινία με την απεικόνισή της μέσα από τον κινηματογραφικό φακό και την προσωπική ματιά του Παντελή Βούλγαρη. «Το πιο φυσικό μετά από 5-6 χρόνια έρευνας είναι να κάνω μία ταινία αλλά ακόμη και αν δεν την κάνω εγώ το χρέος μου ως πολίτης το έκανα. Αφιέρωσα έξι χρόνια διαβάσματος, χρόνου, εξόδων, ταξιδιών για να μάθω και να κατανοήσω», παρατήρησε. Με τη συμπλήρωση 60 ετών από τη λήξη του εμφυλίου, θα περιπλανηθούμε στα τοπία της δυτικής Μακεδονίας και θα επιστρέψουμε με «Ψυχή Βαθιά» στα γεγονότα του εμφυλίου μέσα από τη δραματική ιστορία δύο αδερφών που βρέθηκαν αντιμέτωποι σε αντίπαλα στρατόπεδα…
**Ευχαριστούμε πολύ για την ευγενική παραχώρηση του υλικού της συνέντευξης το Σινέ Παράδεισος και την Κινηματογραφική Λέσχη Κορυδαλλού
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: