Σε πάνω από 200 άλμπουμ έχει κάνει παραγωγή ένας απ’ τους σημαντικότερους παραγωγούς των τελευταίων 25 ετών, ο Rick Rubin. Επ’ ευκαιρίας της κυκλοφορίας του τελευταίου, μεταθανάτιου άλμπουμ του Johnny Cash (μεγάλη αδυναμία του υπογράφοντα), είναι σωστό και τίμιο να κάνουμε ένα οδοιπορικό στα σπουδαιότερα άλμπουμ που έχουν βγει απ’ τα μαγικά του χέρια –έτσι, για να ξέρετε και σε ποιον ευθύνεται αυτό που ακούγατε μόλις...

1986: Run-D.M.C. - Raising Hell
Είναι το άλμπουμ που έβαλε τους Run-D.M.C. στον μουσικό χάρτη: από εκεί που μέχρι τότε ήταν απλώς ακόμη ένα νέο ραπ γκρουπ, με τη βοήθεια του Ρούμπιν έγιναν εν μια νυκτί πρωτοκλασάτο όνομα κυρίως λόγω της απήχησης του κάτωθι κομματιού, που βρίσκεται στο εν λόγω άλμπουμ...

Walk This Way/Aerosmith & Run D.M.C

1986: Beastie Boys - Licensed to Ill
Την ίδια χρονιά, έσκασαν μύτη και οι τρεις αυτοί νεοϋορκέζοι που, ενώ στην αρχή ήταν ένα σχετικά αστείο συγκρότημα (συνεχίζουν να είναι, σε κάποια σημεία, ακόμη...), με τη συνδρομή του Ρούμπιν έκαναν τον ήχο τους πιο τραχύ και πιο ροκ με αποτέλεσμα το παρακάτω τραγούδι να τους κάνει, το 1986, το πιο καυτό νέο συγκρότημα με το ένα πόδι στη ροκ και το άλλο στην ραπ.

Beastie boys - Fight For Your Right

1986: Slayer - Reign in Blood
Ο Ρούμπιν ποτέ του δεν αρνήθηκε πως μεγάλωσε με χεβι μεταλ και ανέκαθεν ήταν φαν του μεταλ ήχου: στα χέρια του, οι Slayer έγιναν οι σπουδαιότεροι εκπρόσωποι του death/thrash metal (οκ, οι Metallica είναι κυρίως thrash, αλλά κι αυτοί εδώ «θρασίλες» έπαιζαν τότε...) και με το άλμπουμ αυτό έκαναν το πολυπόθητο breakthrough που τους έβαλε σε εκατομμύρια σπίτια και δισκοθήκες.

Slayer - South of Heaven + Raining Blood

1988: Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back
Δεν χρειάζεται να πω πολλά για το άλμπουμ αυτό, που έκανε δημοφιλή και άκρως επίκαιρο τον «μαύρο» πολιτικό στίχο, που κατόπιν πήρε ο Spike Lee και τον έκανε σινεμά. Είναι η εποχή που το zeitgeist επιτάσσει πάσης φύσεως διαμαρτυρία και ο Ρούμπιν είναι αρκετά διορατικός ώστε να διακρίνει την προοπτική αυτή.

Public enemy live in Gagarin205

1990: The Black Crowes - Shake Your Money Maker
Σύμφωνοι, η μπάντα αυτή δεν ήταν απλώς υπερτιμημένη, ήταν παντελώς αδιάφορη. Όμως, το 1990 δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην άκουσε το παρακάτω κομμάτι και να μην το έλιωσε στο πικάπ του. Ο ήχος φυσικά είναι έμπνευσης και δημιουργίας του Ρούμπιν και έκτοτε κοπιαριστηκε από πολλούς (βλέπε Primal Scream εποχής «Give Up»), χωρίς πάντοτε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Black Crowes - She Talks To Angels

1991: Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik
Το άλμπουμ αυτό σηματοδοτεί το πρώτο πραγματικά ΣΠΟΥΔΑΙΟ ηχητικό επίτευγμα του Ρούμπιν: ένα πολυεπιπεδο κατασκεύασμα που όχι απλώς τον έκανε εκατομμυριούχο, αλλά κατόρθωσε να αναστήσει τις, ως τότε πεθαμένες, καριέρες των τεσσάρων Peppers. Κάθε τραγούδι ακολουθεί και μια διαφορετική ηχητική διαστρωμάτωση κι επεξεργασία, αν το καλοπροσέξεις.

Red Hot Chili Peppers - Under The Bridge (Acoustic)

1993: Mick Jagger - Wandering Spirit
Το άλμπουμ αυτό ήταν μια μεγάλη πατάτα για το δημιουργό του, αλλά ο καημένος ο Ρούμπιν έκανε ο,τι περνούσε απ’ το χέρι του ώστε να το κάνει όσο το δυνατόν πιο εύληπτο. Δεν ευθύνεται αν ο Jagger δεν είχε ούτε μια μελωδία της προκοπής και είχε στο νου του μόνο πως να κάνει φιγούρα των φωνητικών του χορδών. Μάπα το καρπούζι, αλλά άνευ υπαιτιότητας του Ρικ.

Mick Jagger - God Gave Me Everything

1994: Tom Petty – Wildflowers
Είχα πολλά χρόνια να ακούσω αυτό το άλμπουμ. Το ξέθαψα χθες απ’ τη δισκοθήκη και εκτίμησα τον καθαρό, σαν κρύσταλλο, ήχο των κιθάρων του, τα ντραμς και τα μπάσα που σκάνε ιδανικά πίσω από κάθε αρπισμα και τη φωνή του Petty που γεμίζει τα μεγάφωνα, χωρίς να τα ξεκουφαίνει.

Tom Petty - Running Down A Dream

1994: Johnny Cash - American Recordings
Το 1994, μια δεκαετία πριν πεθάνει, ο Cash ανέθεσε στον Ρούμπιν να του αναστήσει την καριέρα, όπως είχε συνηθίσει να κάνει σε τόσες άλλες περιπτώσεις. Ο πολυμήχανος Ρικ όχι απλώς τον σύστησε σε ένα νέο κοινό και μια ολοκαίνουργια γενιά που διψούσε για παλιές φωνές, αλλά κατόρθωσε να ταιριάξει επίσης τον στιλπνό ήχο με το επικό γρέντζο της φωνής του Cash.

KD Lang, Johnny Cash Remixed, Her Space Holiday | Tuned In

1995: Nine Inch Nails - Further Down the Spiral
Είναι κάποια (όχι όλα) απ’ τα ρεμιξ που ο Ρούμπιν ανέλαβε να κάνει για λογαριασμό του Trent Reznor και του, προ μηνών, άλμπουμ του «The Downward Spiral». Το «Piggy (Nothing Can Stop Me Now)» με τις κιθάρες του Dave Navarro σε πρώτο πλάνο να θέτουν εξαρχής το κλίμα του άλμπουμ: νοσηρό όπως και ο δημιουργός του.

nine inch nails live in Greece

1995: AC/DC – Ballbreaker
Οι αυστραλοσκωτσέζοι είχαν πέντε χρόνια να βγάλουν άλμπουμ και η επιστροφή τους ήταν κάτι παραπάνω από πολυαναμενόμενη: το «Hard As A Rock» θέτει τα πράγματα στη σωστή τους βάση και το υπόλοιπο άλμπουμ κυλάει σαν τρεχούμενο νερό, υπό τη μαεστρικη μπαγκέτα του Ρούμπιν, ο οποίος γνώριζε τη μπάντα από το 1993, όταν είχε κάνει την παραγωγή στο «Big Gun» για τις ανάγκες της ταινίας «Last Action Hero».

AC/DcU - Ballbreaker (Live a Vichy)

1999: Red Hot Chili Peppers – Californication
Οκτώ χρόνια μετά το θρίαμβο του «Blood Sugar Sex Magik», ο Ρούμπιν ξαναπαίρνει απ’ το χεράκι τους, σχεδόν διαλυμένους, Peppers και, μαζί με την επιστροφή του κιθαρίστα John Frusciante, τους μεταμορφώνει στο μεγαλύτερο συγκρότημα του πλανήτη για τη νέα χιλιετία. Οποιοδήποτε άλλο σχόλιο για το καλύτερο άλμπουμ της αμερικανικής αυτής μπάντας, περιττεύει.

Red Hot-californication

2000: Rage Against The Machine – Renegades
Σύμφωνοι, είναι άλμπουμ με διασκευές. Αλλά επειδή πολλά έχουν δει τα μάτια μας κι ακόμη περισσότερα έχουν ακούσει τα αυτιά μας, είναι προς τιμήν του Ρούμπιν που άφησε την μπάντα να βγάλει όλη της την ενέργεια και δεν της ψαλίδισε τον ενθουσιασμό με άκαιρες ηχητικές παρεμβάσεις του στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο δεν είναι σούπερ, αλλά είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές.

Rage against the machine

2000: Johnny Cash - American III: Solitary Man
Εδώ ο Ρούμπιν κατάφερε το ακατόρθωτο: να δουλέψει τον ήχο με έναν τρόπο ώστε η πνευμονία που ταλαιπωρούσε τον Cash να μην ακούγεται στο ελάχιστο μέσα απ’ το τελικό αποτέλεσμα. Και τα «I Won't Back Down», «One» καθώς και το ομώνυμο τραγούδι είναι ενδεικτικά της καλοδουλεμένης παραγωγής του Ρούμπιν.

Johnny Cash - The Mercy seat - 2000

2001: System of a Down – Toxicity
Ο πρώτος σπουδαίος χαρντ ροκ/μέταλ δίσκος της νέας χιλιετίας είχε κι αυτός τη σφραγίδα του Ρούμπιν στην ούγια της παραγωγής: μονοκόμματοι, στακατοι ρυθμοί και μανιακά, σχιζοφρενικά φωνητικά, περασμένα μέσα από φίλτρα και reverb έκαναν το άλμπουμ αυτό, την εποχή εκείνη, να μοιάζει χιλιόμετρα μακριά απ’ τα υπόλοιπα της κατηγορίας του.

System Of A Down - Toxicity

2002: Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around
Ο Ρούμπιν έχει κερδίσει πλέον με το σπαθί του τον τίτλο του «μάγου της κονσόλας», ειδικά σε άλμπουμ αποτελούμενα από διασκευές: το θαύμα γίνεται ακόμη μια φορά κι εδώ, με τα "The Man Comes Around", "Hurt", "Bridge Over Troubled Water", "The First Time Ever I Saw Your Face", "Personal Jesus", "In My Life" και άλλα να λειτουργούν ως φάρος για κάθε νέο και φέρελπι παραγωγό.

Johnny cash when the man comes around

2002: Audioslave – Audioslave
Με τους Rage Against the Machine διαλυμένους, ο Chris Cornell ανέλαβε τα φωνητικά και ο Ρούμπιν κάθεται ξανά πίσω απ’ την καρέκλα του παραγωγού. Τα "Cochise", "Show Me How to Live", "What You Are", "Like a Stone" και "I Am the Highway" κάνουν το άλμπουμ τριπλά πλατινένιο στην Αμερική και τον παραγωγό ήχου του να κερδίσει ακόμη ένα Grammy για την καθάρια ηχητική του επεξεργασία.

Audioslave - Be Yourself

2003: Jay-Z - The Black Album
Οι σχέσεις του Ρούμπιν με το χώρο της ραπ και της χιπ χοπ μουσικής δεν έμειναν ποτέ κρυφές: όπως έχει δηλώσει πολλάκις ο ίδιος, λατρεύει να δουλεύει με μουσικά ιδιώματα που δεν ακούει σπίτι του, όταν είναι μόνος του. Η old skool παραγωγή του Ρούμπιν είναι ένα στοιχείο που επίσης δεν κρύβεται –και το ξεκάθαρο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε ένα άλμπουμ που πρέπει να ακούσει κάθε ορκισμένος μεταλάς.

Jay-Z - Moment of Clarity

2003: The Mars Volta - De-Loused In The Comatorium
Ο Ρούμπιν βάζει τον Cedric Bixler-Zavala και τον Omar Rodriguez-Lopez στο στούντιο και μεταμορφώνει μια απλή ιστορία (την περιπέτεια του Cerpin Taxt, ενός άνδρα που προσπαθεί να αυτοκτονήσει με ποντικοφάρμακο) σε ένα έπος πολλών prog rock μεγατόνων, ακολουθώντας την παράδοση του καναδέζικου τρίο Rush, αγαπημένης μπάντας του Ρούμπιν.

The Mars Volta - Televators

2003: Joe Strummer & The Mescaleros – Streetcore
Το τελευταίο άλμπουμ του ηγέτη των Clash, λίγο πριν τον πρόωρο θάνατο του, περιείχε τραγούδια που μπορούσαν αν είχαν βγει μόνο μέσα απ’ την μαγική κονσόλα του Ρούμπιν: τα "Long Shadow", η διασκευή στο "Redemption Song" του Bob Marley, τα "Silver and Gold", "Before I Grow Too Old" καθώς και το έπος "Ramshackle Day Parade" φανερώνουν έναν παραγωγό που μετά από 20 και βαλε χρόνια στο κουρμπέτι, δείχνει να μην έχει βαρεθεί ούτε μια στιγμή.

Joe Strummer the Mescaleros - Pressure Drop

2005: Weezer - Make Believe
Η στιλπνή, καλογυαλισμένη παραγωγή, που θυμίζει έντονα τις αντίστοιχες στα άλμπουμ του Billy Joel, λατρεμένου καλλιτέχνη των Weezer, διαπερνάει όλο το άλμπουμ, με αποκορύφωμα τα "Beverly Hills" και "Perfect Situation", που κρατάνε ψηλά την παντιέρα της αμερικανικής εναλλακτικής κιθαριστικης τιμής, χωρίς να πέφτουν στη λούμπα του ηχητικού ξεπουλήματος για μερικές χιλιάδες πωλήσεις παραπάνω.

Weezer - Beverly Hills

2005: Neil Diamond – 12 Songs
Αναστήσαμε τον Cash, πάμε να κάνουμε το ίδιο και με τον Neil Diamond, ακόμη έναν ξεχασμένο από Θεό κι ανθρώπους τραγουδιστή της δεκαετίας του ’60, φαίνεται να σκέφτηκε ο Ρούμπιν, κάνοντας την υπόσχεση του πραγματικότητα: το άλμπουμ είναι υπέροχο και υπενθυμίζει σε όλους μας πόσο σπουδαίος τραγουδοποιός ήταν ο Diamond.

Neil Diamond Beautiful Noise Glastonbury 08

2006: Dixie Chicks - Taking the Long Way
Ο Ρούμπιν ξέρει καλά πως να εκμεταλλεύεται το hype, σε κάθε του πιθανή μορφή: έξυπνος γαρ, πήρε τις τρεις αμερικανίδες μουσικούς αμέσως μετά τα υποτιμητικά σχόλια που είχαν κάνει για τον πρόεδρο Μπους και τις έβαλε ξανά στο δρόμο των επιτυχιών, σε ένα άλμπουμ που μπορεί να χαρακτηριστεί άνετα ως το καλύτερο τους.

Dixie Chicks-Taking the long way around

2006: Justin Timberlake - FutureSex/LoveSounds
Το άλμπουμ αυτό τα έχει όλα και συμφέρει: ραπ, ηλεκτρονική, ροκ, κιθάρες, συνθεσάιζερ. Κυρίως όμως έχει τον Ρούμπιν πίσω από μια παραγωγή που δίνει βάθος και αφήνει τα τραγούδια να αναπνεύσουν. Ο ίδιος ο Justin, αμέσως μετά την ηχογράφηση του άλμπουμ, χαρακτήρισε τον μουσάτο παραγωγό του ως «μεγαλοφυΐα».

Justin Timberlake - Sexy Back

2007: Linkin Park - Minutes to Mindnight
Πήρε τα τραγούδια "Given Up", "Bleed It Out" και "Hands Held High" και τους άλλαξε τον αδόξαστο, προς το καλύτερο φυσικά, αφού αρχικά ακούγονταν λες κι είχε έρθει ο Αρμαγγεδώνας στη Γη με τη μορφή ενός κακού ροκ συγκροτήματος. Χωρίς τον Ρούμπιν, το άλμπουμ αυτό όχι διπλά πλατινένιο δεν θα είχε γίνει, αλλά δεν θα το αγόραζαν ούτε καν οι ίδιοι οι γονείς των μελών της μπάντας.

linkin park live athens greece malakasa ioulios 21 2009

2009: Gossip – Music For Men
Ακόμη μια καταπληκτική παραγωγή του Ρούμπιν, ο οποίος εδώ βοηθιέται πολύ κι απ’ το εξαιρετικό λαρύγγι της Ditto. Τα περισσότερα κομμάτια ούτως ή άλλως είναι θαυμάσια, αλλά αξίζει κι ένα ακόμη μπράβο στον παραγωγό, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή κατάφερε να περάσει με επιτυχία το τεστ «κάνω παραγωγή σε ένα αμιγώς indie συγκρότημα», με ο,τι καλό ή κακό συνεπάγεται αυτό.

Gossip - Heavy Cross (Fred Falke Remix)