Είναι 21 απ’ τις σημαντικότερες διασκευές σε γνωστά τραγούδια που ηχογραφήθηκαν ποτέ: όλες τους διαθέτουν όχι μόνο τολμηρή ματιά και προσέγγιση, αλλά και μια προσωπικότητα εφάμιλλη του αρχικού κομματιού
Bangles - A Hazy Shade of Winter (1987) (orig. Simon and Garfunkel, 1968)
Το αρχικό κομμάτι είναι υπέροχο, αλλά υπερβολικά αργό. Όταν το πήραν οι Bangles του έδωσαν ψυχή και σπιντα αρκετή ώστε να συμπεριληφθεί στο soundtrack της κινηματογραφικής μεταφοράς του «Less Than Zero», του σπουδαίου βιβλίου του Bret Easton Ellis.
t.a.T.u. - How Soon Is Now? (2003) (orig. The Smiths, 1985)
Είμαι μέγας Σμιθικός, αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως η σεξουαλική ηχητική παρενόχληση που δέχτηκε το εν λόγω τραγούδι απ΄τα δυο ρωσικά μωρά, το έκανε να ακούγεται ακόμη πιο φρέσκο. Ειδικά στην ζωντανή του εκδοχή, όπως θα δεις παρακάτω....
Nirvana - Man Who Sold the World (1994) (orig. David Bowie, 1970)
Το αρχικό είναι ένα ξεχασμένο κομμάτι του Λεπτού Λευκού Δούκα απ’ το βαρυμεταλλικο παρελθόν του στις αρχές των ’70. Η διασκευή είναι απλώς συγκλονιστική και δείχνει την ψυχή που διέθετε ο μακαρίτης ο Cobain.
Fischerspooner - The 15th (2001) (orig. Wire, 1979)
To πρωτότυπο είναι ένας ποστ-πανκ παιάνας πολλών οκτανίων, η διασκευή του ντουετου απ’ τη Νέα Υόρκη όμως του βγάζει κάθε πανκ, κιθαριστικη ρίζα που διαθέτει και το φορτώνει με κιμπορντ και σινθια, κάνοντας το αγνώριστο προς το καλύτερο.
Devo - Satisfaction (I Can't Get Me No) (1978) (orig. The Rolling Stones, 1965)
Μια διασκευή-παρωδία του cock-rock ύμνου των Stones, περασμένη μέσα απ’ το new wave φίλτρο (με λίγη από «μαύρο», φανκ ρυθμό) ενός απ’ τα σημαντικότερα συγκροτήματα όλων των εποχών.
Jimi Hendrix - All Along The Watchtower (1968) (orig. Bob Dylan, 1967)
Η πρώτη πραγματικά σπουδαία διασκευή όλων εποχών, απογυμνώνει ένα φολκ κομμάτι απ’ τη lo-fi ενέργεια του και το μετατρέπει σε έναν κιθαριστικο ύμνο. Πλέον, κανείς δεν θυμάται σε ποιο άλμπουμ του Bob Dylan είναι το πρωτότυπο. (απάντηση: στο «John Wesley Harding» - 1968).
Soft Cell - Tainted Love (1981) (orig. Gloria Jones, 1964)
Η Gloria Jones (μετέπειτα σύζυγος του Marc Bolan) το είχε κρατήσει σε χαμηλές, Stax ταχύτητες, με το μουσικό ταχύμετρο να μην ανεβαίνει ποτέ πάνω απ’ τη δεύτερη, λες κι είχε χαλάσει ο πολλαπλασιαστής. Οι Marc Almond και Dave Ball το έκαναν ευρύτερα γνωστό και πλέον είναι ένα απ’ τα 10-15 πιο χαρακτηριστικά ποπ τραγούδια των ‘80s.
Η dance-pop των κ.κ. Tennant & Lowe ήταν ανέκαθεν εξαιρετικά γοητευτική, εδώ όμως φτάνει στο απόγειο του bombasticness της, με μια διασκευή που ασφαλώς θα εκνεύριζε τον Elvis και την αρχική, μελιστάλαχτη απόδοση του.
Jeff Buckley - Hallelujah (1994) (orig. Leonard Cohen, 1984)
Όχι πως το πρωτότυπο του Cohen είναι μέτριο, ήμαρτον δηλαδή, για τον Lenny μιλάμε, απλώς ο Buckley Jr. το έφερε ξανά στην επικαιρότητα, δίνοντας τους μια πιο δραματική ερμηνεία, που συνέπεσε, άλλωστε και με τον τραγικό του θάνατο, λίγους μήνες μετά.
Scissor Sisters - Comfortably Numb (2004) (orig. Pink Floyd, 1979)
Η καλύτερη διασκευή του 2004 και μια απ’ τις καλύτερες της δεκαετίας που μόλις μας άφησε χρόνους είναι μια χορευτική ποπ απόδοση σε ένα αρχετυπικα κιθαριστικο και ηχητικά στρυφνό κομμάτι. Μεγάλοι μάγκες λοιπόν οι Scissor Sisters.
Johnny Cash - Hurt (2002) (orig. Nine Inch Nails, 1994)
Με τα χέρια κάτω, μια απ’ τις καλύτερες και πιο ψυχικά μεστές διασκευές όλων των εποχών. Αν δεν ρίξεις έστω μια σταγόνα δάκρυ με το κομμάτι αυτό, μάλλον δεν σου έχει μείνει αρκετή ψυχή μέσα σου.
Saint Etienne - Only Love Can Break Your Heart (1990) (orig. Neil Young, 1970)
Οι κ.κ. Bob Stanley, Pete Wiggs και η αρχική τραγουδίστρια των Saint Etienne, Moira Lambert σε ασκήσεις ρυθμικού ύφους πάνω σε ένα απ’ τα λιγότερο γνωστά τραγούδια του Young. Εκατό τοις εκατό χορευτική χαρμολύπη.
This Mortal Coil - Song to the Siren (1983) (orig. Tim Buckley, 1970)
Το πρώτο, ιστορικό single της σπουδαίας δισκογραφικής εταιρίας 4AD βρίσκει την Elizabeth Fraser των Cocteau Twins να δίνει τη χαριστική βολή σε ένα απ’ τα γνωστότερα κομμάτια του Tim Buckley, κάνοντας, επιτέλους, γνωστό το έργο του αμερικανού στην Αγγλία.
Happy Mondays - Step On (1990) (orig. John Kongos, 1971)
Το πρωτότυπο είναι το τραγούδι του νοτιοαφρικανου τραγουδιστή John Kongos, το οποίο υπέπεσε στην αντίληψη του Shaun Ryder και πλέον μιλάμε για μια ακόμη διασκευή που ξεπέρασε παρασάγγες την αρχική βερσιόν.
Klaxons - It's Not Over Yet (2007) (orig. Grace, 1995)
Ένα χορευτικό, house κομμάτι των μέσων της δεκαετίας του ’90 γίνεται πλαστελίνη στα ικανά χέρια και τις κονσόλες του αγγλικού αυτού electro συγκροτήματος. Τι κρίμα που οι Klaxons δεν έφτασαν ποτέ ξανά, έκτοτε, σε παρόμοια επίπεδα ποιοτικής επιτυχίας.
Pixies - Winterlong (1989) (orig. Neil Young, 1977)
Ακόμη μια surf pop διασκευή σε Neil Young, αυτή τη φορά ηθικοί και πρακτικοί αυτουργοί είναι οι Pixies, που του δίνουν άλλον αέρα, με αυτές τις κλασικές boy-girl φωνητικές αρμονίες του Black Francis και της Kim Deal.
The Flying Burrito Brothers - Wild Horses (1971) (orig. The Rolling Stones, 1970)
Και το πρωτότυπο φυσικά «σπέρνει», αλλά η διασκευή του «θερίζει», αφού ποτέ ξανά ο Gram Parsons δεν ακούστηκε τόσο ευάλωτος. Πράγμα που φάνηκε κι απ’ τον άδικο χαμό του, λίγο πριν φτάσει τα 30 του χρόνια.
William Shatner - Rocket Man (I Think it's Going to Be a Long, Long Time) (1978) (orig. Elton John, 1972)
Άπαιχτη διασκευή, απ’ αυτές που λέμε one of a kind, κυριότητας του μικρού αυτού θεούλη που λέγεται William Shatner, επενδυμένη με τα κλασικά «μισά σε απαγγελία, μισά σε τραγούδι» φωνητικά του τέως κινηματογραφικού κυβερνήτη του Star Trek, τα οποία τον έκαναν διάσημο.
Aretha Franklin - Respect (1967) (orig. Otis Redding, 1965)
Το αρχικό του Otis Redding ήταν ένα απ’ τα πιο φλωρικα κομμάτια που τραγούδησε ποτέ αυτός ο soul γίγαντας, το οποίο ευτυχώς στα χέρια και το μαγικό λαρύγγι της Aretha απέκτησε τη δική του, φεμινιστική, προσωπικότητα.
Sex Pistols - My Way (1978) (orig. Frank Sinatra, 1969)
Όχι μόνο κατάφερε να παρωδήσει εύστοχα τον Sinatra, αλλά επίσης, με τους στίχους του, εν μέρει αλλαγμένους, κατόρθωσε να περάσει τη βεβηλη ατάκα «You cunt/I'm not a queer» μέσα στο βρετανικό Top 10. Μέγα ρισπεκτ!
Talking Heads - Take Me To The River (1978) (orig. Al Green, 1974)
Ένα απ’ τα πιο μπλουζιάρικα κομμάτια του αιδεσιμότατου Al Green σε μια new wave διασκευή απ’ το καλύτερο νεοκυματικο νεουορκέζικο συγκρότημα της τελευταίας εικοσαετίας. Επίσης, μια ακόμη διασκευή έτη φωτός μπροστά απ’ το πρωτότυπο.