Με τον Κωνσταντίνο Βήτα σκέφτομαι κάθε φορά εκείνη την ατάκα απ’ το «American Beauty», όταν ο Kevin Spacey λέει στην Mena Suvari «You Couldn't Be Ordinary Ιf You Tried»: έτσι κι ο Κ. Βήτα, ακόμη κι αν πάλευε φιλότιμα να γίνει βαρετός και συνηθισμένος, δεν θα τα κατάφερνε ποτέ του.
PhotostoriesΤο θαυμαστό στην περίπτωση του
K. Βήτα δεν είναι απλώς πως εδώ και 15 χρόνια ο άνθρωπος αυτός πήρε τις σκέψεις μας και τις έκανε τραγούδια. Είναι το ότι αποτελεί ένα παράδειγμα συνέπειας, κυκλοφορώντας το ένα άλμπουμ καλύτερο απ’ το άλλο καθώς και το υπόδειγμα του lo-profile μουσικού που δεν φοβάται να εκθέσει τις φωνητικές του χορδές στο κοινό, παρόλο που ξέρει πως το ταλέντο του δεν βρίσκεται (τόσο) στο να τραγουδάει, αλλά στο να γράφει απίστευτους στίχους και υπέροχες μουσικές που συνοδεύονται καλύτερα από τη, σήμα-κατατεθέν, φωνητική του απαγγελία.
Διαβάζοντας τα review για το νέο του άλμπουμ «Ένωση», παρατήρησα πολλά αρνητικά σχόλια. Σύμφωνοι, στιχουργικά ο Κωνσταντίνος δεν είναι και σε τρελή φόρμα. Αλλά, σε όλους τους υπόλοιπους τομείς (μουσική, ενορχήστρωση κτλ) θαρρώ πως διατηρεί την τέχνη του ανέπαφη, στα ίδια υψηλά επίπεδα του προηγούμενου άλμπουμ, του οριακού (και αδιαμφισβήτητα, καλύτερου του) «Άγρια Χλόη». Κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται απ’ τις πρώτες νότες των «Αύρα», «Ετεροχρωμία», «Δωμάτιο», «Διάνοια» κι ειδικά ο υπέροχος «Δρόμος», που παίζονται σε ζωντανή βερσιον δυνατότερα, όχι τόσο ηχητικά, αλλά συναισθηματικά. Κλείνει την παρουσίαση του νέου του άλμπουμ με το «Παγκάκι», που ελέω ελλείψεως του Βασιλικού, το δοκιμάζει με το δικό του λαρύγγι. Πρώτη μεγάλη στιγμή του live είναι το «Κύμα», κατ’ εμε το καλύτερο εγχώριο instrumental κομμάτι της δεκαετίας.
K.BHTA live @ Fuzz
Ενδιάμεσα, παίζει σχεδόν όλη την «Χλόη» («Χαζό Παιδί», το ανυπέρβλητο «Σήμα», «Κύκλωπας», «Διευθέτηση», «Τρεις Υποθέσεις», «Μιράντα», «Έκπτωση» και το «Άστρο», ένα απ’ τα πρώτα τραγούδια που έγραψε σε νεαρή ηλικία στη Μελβούρνη, το 1981). Αυτό που γίνεται επί σκηνής όμως, ώρες ώρες, είναι πανηγύρι: σαν οι Pet Shop Boys να διασκευάζουν Public Enemy. Παίζει φυσικά και το «Όλο Αυτό Που Ποτέ», και μάλιστα δυο φορές, αφού την πρώτη φορά οι συνθετητές παρουσίασαν εμπλοκή και χάλασε το μπιτακι στο μέσο του τραγουδιού.
Μιας και μιλάμε για ήχο, είναι κρίμα ένας τόσο ιδιοσυγκρασιακός καλλιτέχνης όπως ο Βήτα να χαίρει τέτοιας ηχητικής αντιμετώπισης: μπροστά, στη πρώτη γραμμή, ο ήχος ήταν πιο κακός απ’ τον Αδόλφο Χίτλερ. Μια βραδιά-πραγματική εμπειρία παραλίγο να χαλάσει άδοξα.
Θα μπορούσα να αφιερώσω 4-5 παραγράφους στη σκηνική δωρικότητα του Κωνσταντίνου, ένα οξύμωρο σε συνδυασμό με τα κορινθιακού ρυθμού μπίτια που τον περιέβαλλαν. Είναι περιττό, θεωρώ, να αναφερθώ σε πράγματα αυταπόδεικτα: ο Βήτα είναι, όπως προείπα, ο πιο συνεπής, μαζί με το Θανάση Παπακωνσταντίνου, έλληνας μουσικός σήμερα και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να τον κατεβάσει απ’ το θρόνο αυτό. Σάμπως, δηλαδή, μπορεί κιόλας;
Υ.Γ: ως αμφότεροι αυθεντικοί ποιητές που υμνούν μουσικά την αστική κουλτούρα, με τα στραβά και τα καλά της, αναμένω κάποια στιγμή στο μέλλον να δω τις φωνές και τα ταλέντα του Βήτα με τον The Boy ενωμένα για ένα κοινό μουσικό project ή live. Δεν μπορώ να φανταστώ ιδανικότερο συνδυασμό...
Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου