Το Gagarin το Σάββατο το βράδυ ήταν πακτωμένο: κι όχι όπως συνηθίζουμε να λέμε «γεμάτο», που όμως με λίγο σπρώξιμο καταφέρνεις και φτάνεις έστω στις πρώτες σειρές.
Μιλάμε για καταστάσεις ασφυκτικές, που κάθε σου απόπειρα να πλησιάσεις τη σκηνή κοβόταν εξαρχής απ’ τις βλοσυρές ματιές εκείνων που ήταν μπροστά σου και με το βλέμμα τους σου έλεγαν «φίλε, δεν παίζει ούτε μια στο εκατομμύριο να το κουνήσεις ρούπι». Έτσι, αν έφτανες στο live λίγο καθυστερημένος, όπως εγώ, που μπήκα ακριβώς τη στιγμή που οι Cult έβγαιναν στη σκηνή, έπρεπε να περιοριστείς στον εξώστη, αφού, ούτως ή άλλως, δεν έβλεπες απολύτως τίποτα. Με τέτοιο handicap γι’ αρχή, με τι ψυχή να παρακολουθήσεις μια απ’ τις αγαπημένες σου μπάντες (μια δεκαετία πιο πριν);
Όχι βέβαια πως ο Eric, ο Buck, ο Richie, ο Jules και ο Miranda τα πήγαν περίφημα απ’ τη δική τους την πλευρά: λίγο οι συνθήκες, λίγο το γεγονός πως αναλώθηκαν ξανά σε εκτενή κιθαριστικά boogie-rock τζαμαρίσματα, στερώντας απ’ το κοινό τους εκτελέσεις σε λατρεμένα κομμάτια όπως το «Astronomy» (το ξέραμε βέβαια, εξαρχής πως δεν το παίζουν αυτό, αλλά επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, λέγαμε από μέσα μας «ε, δεν γίνεται, θα κάνουν μια εξαίρεση για το φιλοθεάμον εγχώριο κοινό». Τζίφος).
Είναι ένα πάγιο ερώτημα μου, για το οποίο έχω αναρωτηθεί πολλές φορές και για άλλες, δεινοσαυρικής ηλικίας, μπάντες: πως είναι δυνατόν να επιλέξεις, αντί για 3-4 κομμάτια μιας δισκογραφίας τόσο παλιάς, όσο η Ακρόπολη, να επιλεγείς άντ’ αυτού να τζαμαρεις ασύστολα, ικανοποιώντας τον εαυτό σου και μερικές δεκάδες απ’ το κοινό σου, αλλά στερώντας τη χαρά από άλλους 500, στα πρόσωπα των οποίων έβλεπα το Σάββατο μια διάχυτη απογοήτευση του στυλ «δεν μπορούσαν να παίξουν το «E.Τ.Ι.» αντί να μας κάνουν επίδειξη του πόσο καλοί μουσικοί είναι;» Λες και δεν το γνωρίζαμε αυτό ήδη… Θα μου πεις, και δικαίως, δική τους είναι η μπάντα, ο,τι θέλουν κάνουν, take it or leave it. Σωστά. Έτσι είναι. Αλλά σε κάθε σχέση δούναι και λαβείν, πρέπει να υπάρχουν αμοιβαίες υποχωρήσεις εκατέρωθεν…
Αρκετά με την παραφιλολογία: το πρώτο μεγάλο μπαμ στο κοινό έγινε με το «Burning for You», τρίτο ή τέταρτο τραγούδι, αν δεν απατώμαι. Συνεχίζουν με «Cities on Flame», «Buck's Boogie», «Βefore The Kiss A Redcap» και γενικώς τα κομμάτια της δισκογραφίας τους απ’ την περίοδο 1972-’75, εποχή που όπως φαίνεται λατρεύουν, αν κρίνω κι από το σύντομο αφιέρωμα τους σε κομμάτια των Queen, όπως το «Bohemian Rhapsody» και το «Another One Bites The Dust».
Το «Godzilla» είναι βαρύ, ασήκωτο και διαθέτει ένα κιθαριστικο riff τόσο τερατώδες, όσο και ο κινηματογραφικός ήρωας που πραγματεύεται. Προς το τέλος, έχουμε, μεταξύ άλλων, τα «Shooting Shark», «Last Days of May», ενώ έλειπαν τα «ME-262», «Dominance and Submission» και φυσικά το «Astronomy» (ένα απ’ τα 10-15 καλύτερα ροκ τραγούδια όλων των εποχών, κατά τον γράφοντα). Κλείνουν ασφαλώς με τον «Μεγάλο Θεριστή», μας αποχαιρετούν κι ανανεώνουν το ραντεβού μας για την επόμενη, σίγουρα όχι τόσο μακρινή χρονικά, φορά.