Η επαφή μου με τη χιπ χοπ μουσική είναι επιφανειακή: ποτέ μου δεν κατάφερα να συμπαθήσω ένα είδος που με, όποια καλά διαθέτει (κυρίως σε επίπεδο στίχων που θεωρώ πως πραγματικά στο τίμιο χιπ χοπ αντικατοπτρίζεται η εικόνα της τρέχουσας κοινωνικής δομής...), μαστίζεται από μια αισθητική και μια υπερφίαλη μόστρα που, σε μένα τουλάχιστον, δεν ταιριάζει (ειδικά από άκυρους εκπροσώπους του χώρου που, προφανώς, μπερδεύουν τη λέξη Family με το ΝΟΥΝΟΥ Family).

Ευτυχώς, τέτοια συμπτώματα δεν παρατηρήθηκαν τη Παρασκευή το βράδυ στο φεστιβάλ Μηχανή του Χρόνου, το οποίο (ευαγγελιζόταν πως) πάντρευε τον χιπ χοπ ήχο του χθες με αυτόν του σήμερα.

Παρόλο που ο χώρος του Κτιρίου 56 στην Πειραιώς έχει αποδείξει πολλάκις πως δεν είναι κι ο καλύτερος, κάτι τέτοιο δεν φάνηκε να ενοχλεί πολύ κόσμο. Ειδικά οι μπροστινοί μου, μια παρέα 18χρονων που άνετα τους χαρακτήριζες μέχρι κι «αντικοινωνικούς», λες κι είχαν βγει απ’ τα πλατό των γυρισμάτων του βίντεοκλιπ «Stress» των Justice, έκαναν ο,τι περνούσε απ’ χέρι τους (και τα παλλόμενα προς διάφορες κατευθύνσεις πόδια τους) ώστε να μετατρέψουν τις πρώτες σειρές, ειδικά στο σετ των Flowjob, σε ένα moshpit με μπόλικο νεανικό τσαμπουκά να υπερχειλίζει απ’ τα γεμάτα ακμή πρόσωπα τους και την εφηβική τεστοστερόνη να ποτίζει το τσιμέντο του δαπέδου. Είναι παρήγορο, σε τέτοιες εποχές απάθειας και «στ***δισμου» να βλέπεις ακόμη 18χρονους οργισμένους (ή, έστω, να υποδύονται τους οργισμένους, κι αυτό υγιές είναι...).

Δεν μπορώ να μην δώσω respect και αμέτρητα kudos στους Flowjob: ζήτημα είναι να ξέρω 2-3 κομμάτια τους (το «Εν Δράσει» και το «Stars»), αλλά οι στίχοι τους είναι άμεσοι, κοφτοί, σχεδόν οδυνηροί, σαν στομωμένο ξυράφι: μέχρι και το Μητσοτακέικο ενέπλεξαν στις ριμες τους οι αθεόφοβοι, οι οποίοι πάντως διαθέτουν ένα στακάτο κι αξιοθαύμαστο flow, τουλάχιστον στα μάτια ενός αδαούς όπως εγώ. Νωρίτερα είχε βγει ο 12ος Πίθηκος, απ’ τη Θεσσαλονίκη, ένας τύπος που φάνηκε να μη δίνει δεκάρα τσακιστή για τη, σχετικά μικρή, για το χρονικό εύρος του event, προσέλευση του κόσμου. Τα είπε κι αυτός χύμα, με έμφαση στις διαπροσωπικές σχέσεις και με αξιοθαύμαστη, για το νεανικό της ηλικίας του, ωριμότητα και διαλεκτική, χωρίς να πέφτει σε στιχουργικές λούμπες που θα τον εξέθεταν ανεπανόρθωτα.

Πάντως το κλίμα, παραδόξως, δεν ήταν αυτό που περίμενα: ενώ δηλαδή οι προσδοκίες μου έφταναν να φαντάζονται θαυμαστή συσπείρωση του εγχώριου κοινού της χιπ χοπ, να πω την αλήθεια, απογοητεύτηκα. Μέχρι τη 1, οπότε και αποχώρησα, ο κόσμος δεν έμοιαζε να είχε ανταποκριθεί στο κάλεσμα κι ίσως αυτό να οφείλεται στο μη ευδιάκριτο πρόγραμμα: κανείς δεν ήξερε τι ώρα βγαίνει ποιος, και μιλάμε για ένα event που ξεκίνησε στις 6 και θα κρατούσε για σχεδόν 12 ώρες. Ίσως την επόμενη φορά να ήταν καλό να δοθούν στο δελτίο τύπου και οι αναλυτικές ώρες εμφάνισης του καθενός απ’ τους εμφανιζόμενους.