Οι Pet Shop Boys νομίζω πως είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που αρέσουν σχεδόν σε όλους. Ροκάδες, μεταλάδες, λαϊκούς, άσχετους και σχετικούς. Σπάνια θα βρεις άνθρωπο να πει κακά λόγια γι΄ αυτούς. Όλοι κάποια στιγμή έχουν σιγοτραγουδήσει κάποια μελωδία τους. Έτσι λοιπόν, αναμενόμενο ήταν βρεθουν χιλιάδες κόσμου στο Metropolitan Expo για χάρη τους. Το cosmo.gr ήταν και αυτό εκεί.
Αρχικά οι εντυπώσεις μου απ’ αυτόν το νέο μέρος που από χθες μπήκε στη ζωή μας. Το Metropolitan expo δεν είναι συναυλιακός χώρος. Οι υποδομές υπάρχουν. Σχετικά εύκολη πρόσβαση (βρίσκεται στον «Ελευθέριο Βενιζέλο») από Αττική Οδό - προαστιακό και τεράστιο παρκινγκ. Συνήθως στην Ελλάδα αυτά δεν είναι και απλά πράγματα, οπότε δεν μπορούμε παρά να τα εκτιμήσουμε. Έστω και αν στην έξοδο από το παρκινγκ ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά.
Έχει όμως και πολλά στραβά. Η αρένα είναι ένα γιγαντιαίο ψυχρό ορθογώνιο που σύμφωνα με τους διοργανωτές αντέχει 12.000 κόσμο. Αν λοιπόν υποθέσουμε πως είχε γύρω στους 10.000 και εγώ ήμουν προς το τέλος, ένιωθα το λιγότερο πως μπροστά μου είχα τους διπλάσιους. Και αυτό γιατί λόγω του σχήματος που είπαμε και παραπάνω. Επίσης ο ήχος κάκιστος, υποθέτω χωρίς την ευθύνη κάποιου αλλά του ίδιου του χώρου. Ακουγόταν λες και οι Pet Shop Boys έπαιζαν σε διπλανό δωμάτιο. Κρίμα γιατί είχα προσδοκίες πως η Αθήνα βρήκε ένα εξαιρετικό μέρος για μεγάλες χειμερινές συναυλίες. Τέλος, ήταν δύσκολο να μπουν και δύο γιγαντοοθόνες; Απαραίτητο συστατικό σε συναυλίες τέτοιου επιπέδου.
Πάμε όμως στους πρωταγωνιστές της βραδιάς που εννοείται μας έκαναν να ξεχάσουμε τις όποιες ενστάσεις μας. Γύρω στις 22.00 λοιπόν άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες μελωδίες του Heart για να γνωρίσουν την αποθέωση του κόσμου. Οι δύο PSB (Neil Tennant και Chris Lowe) εμφανίζονται στη σκηνή με δύο μάσκες-κύβους στο κεφάλι τους κάνοντας έτσι εντυπωσιακή την είσοδο τους. Από εκείνο το σημείο και για περίπου 90 λεπτά «ταϊζουν» τον κόσμο με αξέχαστα hits όπως το Always On My Mind, Suburbia, Left To My Own Devices, New York City Boy, Go West, It’s Sin ενώ κάνουν την έκπληξη συνδυάζοντας το Domino Dancing με το Viva La Vida των Coldplay. Το encore τους μας επιφύλαξε το Being Boring και φυσικά το West End Girls το οποίο είναι και το πρώτο τους single της καριέρας τους. Φυσικά ενδιάμεσα ακούμε και διάφορα κομμάτια από το τελευταίο τους album, Yes. Κάποια τα λατρεύουμε ήδη (Love Etc), κάποια μας είναι αδιάφορα.
Το σκηνικό που έστησαν πάνω στο stage υπέροχο. Έχω την αίσθηση πως είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Δεν ήταν επιβλητικό όπως αυτά στις συναυλίες των σταδίων αλλά εκθαμβωτικά καλαίσθητο. Ένα τοίχος από κύβους που άλλοτε γκρεμίζονταν και με ένα τρόπο «μαγικό» ο Neil Tennant μαζί με τους χορευτές, το ξαναέχτιζαν χωρίς τις περισσότερες φορές να του δίνουμε σημασία. Εντυπωσιακές και οι εικόνες που έπεφταν πάνω στη σκηνή και έντυναν το κάθε τραγούδι.
Οι Pet Shop Boys πάνω στη σκηνή δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Ο Neil Tennant δεν είναι performer και ο Chris Lowe αρκετά χαμηλών τόνων, περιορίστηκε πίσω από τα μηχανήματα του, στα οποία βέβαια αμφιβάλω αν έκανε κάτι ιδιαίτερο. Τα περισσότερα ήταν ηχογραφημένα. Παρόλα αυτά, εντύπωση προκαλεί πως η φωνή του Tennant είναι ακριβώς όπως την ξέρουμε.
Φεύγοντας, αισθάνθηκα πως ο χώρος μου έκλεψε λίγο από την απόλαυση αλλά σε γενικές γραμμές πολύ ευχαριστημένος που είδα και άκουσα τους σπουδαίους Pet Shop Boys. Είμαι σίγουρος πως στο κλειστό του ΠΑΟΚ (20/11), ο κόσμος που θα βρεθεί εκεί θα περάσει ακόμα καλύτερα.