«Είμαι ένα τίποτα που συζητά μ’ ένα τίποτα…» Λέει ο Καμαρινός, ο πρωταγωνιστής του έργου. Σπάνια όμως δύο τίποτα συνθέτουν ένα τόσο ενδιαφέρον έργο. Η ιδέα του Νίκου Ποριώτη είναι σύνθετη μέσα στην απλότητα της. Μια κωμωδία ατάκας, που σε κερδίζει αμέσως.
Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί συναντιούνται για να ανακαλύψουν κάτι τόσο κοινό, τη μοναξιά τους. Η απογοήτευση και το τέλμα δεν αναγνωρίζουν μορφωτικά επίπεδα, κουλτούρα ,τρόπο ζωής , δε στέκονται στην επιτυχία , ούτε καν στη βλακεία.
Αλήθεια πόσο βλάκας μπορεί να είναι κανείς; .
Σίγουρα δύσκολα, όσο η Δέσποινα Πλαστή ,μια ηρωίδα που ερμηνεύεται με επιτυχία από την Ελένη Ράντου. Ένας ρόλος πολυδιάστατος όσο και αν στην αρχή δε του φαίνεται. Η σκηνή, με θεατές μπρος και πίσω, πολλές φορές νιώθεις ότι δε τη χωράει.
Η Ελένη Ράντου κερδίζει το στοίχημα και μαγεύει το κοινό ακόμα και με τις γκριμάτσες της. Συχνά, ο θεατής αισθάνεται, ότι δεν παίζει το ρόλο, είναι ο ρόλος.
Ο Άκης Σακελλαρίου, ως Μιχάλης Καμαρινός περνά το ρόλο αβίαστα στο κοινό. Οι κινήσεις του, ακόμα και ο πόνος που έχει ο ήρωας στη μέση του, ερμηνεύονται άψογα..
Ο ρόλος του θυμίζει, Κωνσταντίνο Μαρκορά. Ένας άνθρωπος αλκοολικός, ξεχασμένος ηθοποιός και συγγραφέας. Ο Καμαρινός είναι κλεισμένος στο σπίτι του δύο χρόνια και είναι γεμάτος με ψυχολογικά προβλήματα. Πάνω απ’ όλα όμως είναι ένας άνθρωπος πληγωμένος και απογοητευμένος από ένα ματαιωμένο έρωτα.
Η χημεία που έχουν οι δυο τους χτίζει την επιτυχία της παράστασης. Η οποία αναμφισβήτητα, οφείλεται και στη σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, που σκηνοθετεί τα τελευταία χρόνια τα πιο πολλά έργα της Ελένης Ράντου.
Το ρίσκο με τη διπλή σκηνή, δεν έγινε για εντυπωσιασμό καθώς στηρίχθηκε τόσο σκηνοθετικά όσο και ερμηνευτικά. Τα κουστούμια, αν και οι ηθοποιοί δεν άλλαξαν πολλές φορές, ήταν μέσα στο κλίμα της εποχής και στο χαρακτήρα των πρωταγωνιστών.
Πιστεύω πως ξεχωρίζει η σκηνή της «κατάρρευσης» των δύο ηρώων στο δεύτερο μέρος. Δύο μοναξιές που βρίσκουν τη λύτρωση τους σε μια διαφορετική φαντασίωση. Όνειρα χαμένα, που επιστρέφουν τόσο ζωντανά και παίρνουν την «εκδίκηση» τους.
«33 φορές να φύγεις» λοιπόν, δε πιστεύω ,όμως να θέλει κανείς να φύγει αν πάει στο θέατρο Διάνα…
Ημέρες και ώρες παραστάσεων : Απογευματινή : Κυρ. 7 μ.μ. Βραδινή : Τετ.-Σάβ. 9.30 μ.μ.
Τιμές εισιτηρίων : 25, 22, φοιτ.: 18 ευρώ
Διάρκεια: 90'