Την ιστορία του τσιγκούνη Σκρουτζ την έχουμε δει, διαβάσει και ακούσει αμέτρητες φορές. Ποιος ο λόγος ύπαρξης αυτής της ταινίας τότε; Αν υπάρχει ένας λόγος για να τη δείτε, είναι η 3D αισθητική της. Όλα τα υπόλοιπα, καλύτερα να τα αγνοήσετε.

Ο Ρόμπερτ Ζεμέκις τελευταίως έχει πάθει μια ελαφριά «πώρωση» με τα 3D films βάζοντας πρωταγωνιστές του Hollywood να ενσαρκώνουν τρισδιάστατους χαρακτήρες. Το είδαμε στο συμπαθητικό Polar Express, το είδαμε στο ανεκδιήγητο Beowulf, τώρα το βλέπουμε και στο αδιάφορο A Christmas Carol.

Μέσα σε έναν ορυμαγδό οπτικών εφέ, με τον Τζιμ Κάρεϋ  σε πολλούς ρόλους και μια «τρομακτική» - τουλάχιστον για τα παιδιά – και σκοτεινή σκηνοθεσία, ο χριστουγεννιάτικος μποναμάς του Ζεμέκις έχει αποτύχει πλήρως στον αρχικό του σκοπό: Να αποτελέσει την ταινία των φετινών Χριστουγέννων.

Το Christmas Carol υποτίθεται πως μιλούσε για το ταξίδι ενός ανθρώπου που έχει ξεχάσει ότι είναι άνθρωπος, ένα ταξίδι στην αυτογνωσία και την επιστροφή στις αξίες της ανθρώπινης ζωής. Η αθωότητα του ήταν το βασικό συστατικό μιας ιστορίας που συγκινούσε πάντα μικρούς και μεγάλους, προκαλώντας όλους να σκεφτούν και να αναθεωρήσουν τις ημέρες των Χριστουγέννων τις προτεραιότητες και τα «θέλω» που έχουν βάλει στη ζωή τους.

Όλα αυτά, και όλες οι υπόλοιπες ερμηνείες που δίνει ο καθένας σ’ αυτή τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία, έχουν πλήρως εξαλειφθεί στην ταινία του Ζεμέκις. Με οδηγό την τρισδιάστατη εικόνα, αυτό που σου μένει είναι οι εντυπωσιακές σκηνές και έναν Τζιμ Κάρεϋ που προσπαθεί αλλά δεν έχει καθόλου (σκηνοθετική) υποστήριξη.

Οι γκριμάτσες του Κάρεϋ δεν αρκούν για να βγάλουν γέλιο, αλλά για να μην είμαστε και τελείως άδικοι, τουλάχιστον περνάει ευχάριστα η ώρα.

Αλλά μάλλον ο Κάρολος Ντίκενς δεν είχε ακριβώς αυτό το σκοπό όταν έγραφε την δική του «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία».