Κάθε γενιά έχει τα δικά της ιδανικά, τους δικούς της ήρωες και φυσικά τους δικούς της ύμνους. Η δική μου (μεγάλωσα στα 90s) είχε το If You Tolerate This Your Children Will Be Next. Όπως καταλαβαίνεται λοιπόν η χαρά μου ήταν διπλή βλέποντας τους Manic Street Preachers για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Κάθε γενιά έχει τα δικά της ιδανικά, τους δικούς της ήρωες και φυσικά τους δικούς της ύμνους. Η δική μου (μεγάλωσα στα 90s) είχε το If You Tolerate This Your Children Will Be Next. Όπως καταλαβαίνεται λοιπόν η χαρά μου ήταν διπλή βλέποντας τους Manic Street Preachers για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Την περίμενα αρκετές εβδομάδες αυτή την συναυλία και όλο το Σάββατο ανυπομονούσα για την ώρα. Όταν έφτασα όμως στο Terra Vibe μετά λύπης μου διαπίστωσα πως δεν ήταν τόσοι πολλοί αυτοί που συμμερίζονταν τα ίδια συναισθήματα. Να φανταστείτε, η υπόθεση parking ήταν πολύ εύκολη και όσοι γνωρίζουν από το χώρο καταλαβαίνουν τι θέλω να πω. Αν υπολογίζω σωστά δεν πρέπει να ήταν παραπάνω από τους μισούς σε σχέση με τους Muse, οπότε μιλάμε για περίπου 5.000 κόσμο. Και η απορία μου είναι αφού δεν είχε φοβερή προπώληση, γιατί δεν την μετέφεραν κάπου αλλού; Στο Λυκαβηττό ας πούμε.

Οι Manics λοιπόν εμφανίστηκαν στη σκηνή του Terra Vibe λίγο πριν τις 21:00 και για περίπου 70 λεπτά (γιατί τόσο λίγο ρε παιδιά στην πρώτη σας εν Ελλάδι εμφάνιση;) πρόλαβαν να παίξουν αρκετά αγαπημένα κομμάτια αλλά και κάποια από την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά. Τα νεότερα τραγούδια τους δεν φάνηκε να συγκινούν ιδιαίτερα αλλά στα παλιά τους έγινε αρκετή φασαρία. Ακούσαμε το Faster, το A Design For Live (το αγαπημένο μου), το Motorcycle Emptiness, το Kevin Carter, το Everything Must Go, το Everlasting (σε αυτό το κομμάτι ο James Dean Brandfield εμφανίστηκε μόνος του στη σκηνή μαζί με μία ακουστική κιθάρα και μας έδωσε μία άλλη version), το Australia, το νεότερο, Your Love Is Not Enough και μερικά ακόμα. Φυσικά από το set έλειψαν μερικά τρανταχτά κομμάτια αλλά είπαμε, μόνο 70 λεπτά.

Στη σκηνή οι Manics είναι αρκετά συμπαθητικοί. Φυσικά η ατραξιόν είναι ο μπασίστας, Nicky Wire με το γνωστό του μέικ απ και το …γραφικό του τρόπο παιξίματος. Όσο για τον, James Dean Brandfield, μπορεί να μην είναι ο αεικίνητος front man που χτυπιέται δεξιά και αριστερά αλλά έχει τέτοια δύναμη η φωνή του που είναι αρκετή. Εκτός από τους τρεις, τους συνόδευσαν άλλοι τρεις μουσικοί.

Σε γενικές γραμμές περίμενα το βράδυ λίγο καλύτερο. Ίσως η απουσία του κόσμου να έπαιξε καταλυτικό ρόλο. Θυμηθήκαμε λοιπόν κάποια από τα εξαιρετικά κομμάτια της μπάντας, βαρεθήκαμε με τα καινούργια και ανανεώσαμε το ραντεβού μας με την Μαλακάσα για του χρόνου.